text:
Talk:Kalisz Voivodeship

Gloger, Geografia historyczna
Zygmunt Gloger, Geografia historyczna ziem dawnej Polski. W tekście 63 autentycznych rycin, Kraków 1903

Województwo Kaliskie i Gnieźnieńskie.

Województwo Kaliskie stanowiło wschodnią połowę pierwotnej Wielkopolski. Graniczyło na północy z województwem pomorskiem, gdzie poza Noteć sięgało, na wschodzie z Inowłocławskiem, Brzesko-kujawskiem i Łęczyckiem, na południe miało Śląsk i województwo Sieradzkie, na zachód całą długość województwa Poznańskiego. Przy podziale Polski między synów Bolesława Krzywoustego, ziemia Kaliska, jako część Wielkopolski, dostała się Mieczysławowi Staremu. Dwaj prawnucy jego: Przemysław I i Bolesław Pobożny, podzielili się w ten sposób Wielkopolską (r. 1247), że Przemysław, starszy, wziął Poznań i Gniezno, a Bolesław Pobożny Kalisz. Bolesław (który zasłynął w kronikach trzema rzeczami: pobożnością, prawami dla żydów i znajomością sztuki wojennej), był zarazem pierwszym i ostatnim księciem kaliskim. Nie zostawiwszy bowiem synów, jeno same córki, umierając roku 1279, przekazał księstwo synowcowi swemu, Przemysławowi II Pogrobowcowi, który roku 1295 ukoronował się na króla. Gdy później Władysław Łokietek odbudowywał całość królestwa polskiego, księstwo Kaliskie wróciło do Korony jako Kaliskie województwo i od tej pory miało swoich wojewodów.

Ogólna przestrzeń województwa wynosiła 300 mil kwadratowych. Sześć zaś powiatów, na które się dzieliło, miało rozległość: Kaliski mil kwadratowych 60, Gnieźnieński 51, Kcyński 43, Nakielski przeszło 56, Koniński niespełna 40, Pyzdrski 50. W połowie XVI stulecia województwo Kaliskie liczyło parafii 411, miast 88 i wiosek 1869.

Herbem jego była Wieniawa, t. j. głowa żubra w koronie, z pierścieniem, przechodzącym przez nozdrza, na polu w szachownicę z barwy białej i czerwonej ułożonem. Sejmikowało razem z województwem Poznańskiem w Środzie, gdzie obierano dla każdego z tych województw po 6 posłów sejmowych na jeden raz i po 2 deputatów do trybunału. Zjazd obranych posłów przed sejmem, czyli tak zwany „generał” prowincyi Wielkopolskiej, zbierał się w Kole. Popis rycerstwa coroczny odbywał każdy powiat u siebie, zwykle pod miastem powiatowem, na powszechny zaś co 4 lata, w poniedziałek po św. Mateuszu (w końcu września) zbierało się całe województwo pod Środę. W Kaliszu obierano kandydatów na podkomorzego granicznego i sędziów ziemskich z całego województwa, z których król po jednym mianował dożywotnie. Tamże ulokowany był sąd ziemski a także sąd grodzki dla trzech powiatów: Kaliskiego, Kamińskiego i Pyzdrskiego, oraz archiwum sądów ziemskich i grodzkich dla tychże powiatów.

Senatorów miało 8, t. j. większych czyli krzesłowych 4: arcybiskup gnieźnieński jako prymas królestwa, wojewoda kaliski, kasztelanowie: kaliski i gnieźnieński, oraz mniejszych także 4, którymi byli kasztelanowie: lędzki, nakielski, biechowski i kamieński. Z liczby 6 powiatów jeden nakielski miał swego oddzielnego grodowego starostę, a wszystkie inne, t. j. Kalisz, Gniezno, Pyzdry, Konin i Kcyń, należały do jurysdykcyi sądowej generała starosty wielkopolskiego. Znaczniejsze starostwa niegrodowe były: Ujśskie, Powidzkie, Odolanowskie, Kleckie, Pobiedzickie i Kolskie.

Znaczniejsze miasta w tem województwie: Kalisz, stołeczne, z obu stron rzeką Prosną oblane, Gniezno (prezydent i wiceprezydent trybunału koronnego prowincyi wielkopolskiej zawsze bywali z kapituły gnieźnieńskiej wybierani), Lenda i Wągrowiec, opactwa cysterskie; Mogilno, opactwo benedyktyńskie; Trzemeszno, opactwo kanoników regularnych świętego Augustyna.

Roku 1768 z północnej połowy województwa Kaliskiego, a mianowicie z trzech jego powiatów: Gnieźnieńskiego, Kcyńskiego i Nakielskiego, utworzone zostało nowe województwo Gnieźnieńskie. Cześć powiatu Nakielskiego, która się stykała z województwem Pomorskiem, nazywano „krainą”. W Kaliskiem zostały powiaty: Kaliski, Koniński i Pyzdrski, wojewoda i kasztelan większy, oraz mniejszy lendzki i biechowski. W Gnieźnieńskiem był odtąd nowy wojewoda i drugi kasztelan większy z mniejszymi: nakielskim i kamieńskim.

Już na początku niniejszej książki, w rozdziale o Lechii, zrobiona była wzmianka o greckim geografie Ptolemeuszu, który opisując w drugim wieku po Chrystusie drogi handlowe z Południa do Baltyku, wymienia miasto Calischa jako stolicę Ligeów i naznacza mu prawie tenże sam stopień szerokości geograficznej pod jakim leży dzisiejszy Kalisz. Tegoczesny archeolog i badacz Sadowski dowiódł, że Ptolemeusz najdokładniej wskazał położenie Kalisza na drodze od Karpat ku morzu bursztynowemu. Nie ulega przeto wątpliwości, że Kalisz jest najstarszem z miast lechickich i słowiańskich. Nazwa zaś jego ma w sobie pierwiastek językowy rdzennie polsko-słowiański. Pochodzi bowiem od wyrazów: kał, kałuża, kalić w znaczeniu miejscowości błotnej i powstać musiała od położenia pierwotnej posady grodu na bagnistej nizinie rzeki Prosny, tam gdzie dziś znajduje się wieś Stare Miasto, jak to poświadczają nasi kronikarze.

title: Talk:Kalisz Voivodeship


text:
Talk:Gniezno Voivodeship

Gloger, Geografia historyczna
Zygmunt Gloger, Geografia historyczna ziem dawnej Polski. W tekście 63 autentycznych rycin, Kraków 1903

Województwo Kaliskie i Gnieźnieńskie.

Województwo Kaliskie stanowiło wschodnią połowę pierwotnej Wielkopolski. Graniczyło na północy z województwem pomorskiem, gdzie poza Noteć sięgało, na wschodzie z Inowłocławskiem, Brzesko-kujawskiem i Łęczyckiem, na południe miało Śląsk i województwo Sieradzkie, na zachód całą długość województwa Poznańskiego. Przy podziale Polski między synów Bolesława Krzywoustego, ziemia Kaliska, jako część Wielkopolski, dostała się Mieczysławowi Staremu. Dwaj prawnucy jego: Przemysław I i Bolesław Pobożny, podzielili się w ten sposób Wielkopolską (r. 1247), że Przemysław, starszy, wziął Poznań i Gniezno, a Bolesław Pobożny Kalisz. Bolesław (który zasłynął w kronikach trzema rzeczami: pobożnością, prawami dla żydów i znajomością sztuki wojennej), był zarazem pierwszym i ostatnim księciem kaliskim. Nie zostawiwszy bowiem synów, jeno same córki, umierając roku 1279, przekazał księstwo synowcowi swemu, Przemysławowi II Pogrobowcowi, który roku 1295 ukoronował się na króla. Gdy później Władysław Łokietek odbudowywał całość królestwa polskiego, księstwo Kaliskie wróciło do Korony jako Kaliskie województwo i od tej pory miało swoich wojewodów.

Ogólna przestrzeń województwa wynosiła 300 mil kwadratowych. Sześć zaś powiatów, na które się dzieliło, miało rozległość: Kaliski mil kwadratowych 60, Gnieźnieński 51, Kcyński 43, Nakielski przeszło 56, Koniński niespełna 40, Pyzdrski 50. W połowie XVI stulecia województwo Kaliskie liczyło parafii 411, miast 88 i wiosek 1869.

Herbem jego była Wieniawa, t. j. głowa żubra w koronie, z pierścieniem, przechodzącym przez nozdrza, na polu w szachownicę z barwy białej i czerwonej ułożonem. Sejmikowało razem z województwem Poznańskiem w Środzie, gdzie obierano dla każdego z tych województw po 6 posłów sejmowych na jeden raz i po 2 deputatów do trybunału. Zjazd obranych posłów przed sejmem, czyli tak zwany „generał” prowincyi Wielkopolskiej, zbierał się w Kole. Popis rycerstwa coroczny odbywał każdy powiat u siebie, zwykle pod miastem powiatowem, na powszechny zaś co 4 lata, w poniedziałek po św. Mateuszu (w końcu września) zbierało się całe województwo pod Środę. W Kaliszu obierano kandydatów na podkomorzego granicznego i sędziów ziemskich z całego województwa, z których król po jednym mianował dożywotnie. Tamże ulokowany był sąd ziemski a także sąd grodzki dla trzech powiatów: Kaliskiego, Kamińskiego i Pyzdrskiego, oraz archiwum sądów ziemskich i grodzkich dla tychże powiatów.

Senatorów miało 8, t. j. większych czyli krzesłowych 4: arcybiskup gnieźnieński jako prymas królestwa, wojewoda kaliski, kasztelanowie: kaliski i gnieźnieński, oraz mniejszych także 4, którymi byli kasztelanowie: lędzki, nakielski, biechowski i kamieński. Z liczby 6 powiatów jeden nakielski miał swego oddzielnego grodowego starostę, a wszystkie inne, t. j. Kalisz, Gniezno, Pyzdry, Konin i Kcyń, należały do jurysdykcyi sądowej generała starosty wielkopolskiego. Znaczniejsze starostwa niegrodowe były: Ujśskie, Powidzkie, Odolanowskie, Kleckie, Pobiedzickie i Kolskie.

Znaczniejsze miasta w tem województwie: Kalisz, stołeczne, z obu stron rzeką Prosną oblane, Gniezno (prezydent i wiceprezydent trybunału koronnego prowincyi wielkopolskiej zawsze bywali z kapituły gnieźnieńskiej wybierani), Lenda i Wągrowiec, opactwa cysterskie; Mogilno, opactwo benedyktyńskie; Trzemeszno, opactwo kanoników regularnych świętego Augustyna.

Roku 1768 z północnej połowy województwa Kaliskiego, a mianowicie z trzech jego powiatów: Gnieźnieńskiego, Kcyńskiego i Nakielskiego, utworzone zostało nowe województwo Gnieźnieńskie. Cześć powiatu Nakielskiego, która się stykała z województwem Pomorskiem, nazywano „krainą”. W Kaliskiem zostały powiaty: Kaliski, Koniński i Pyzdrski, wojewoda i kasztelan większy, oraz mniejszy lendzki i biechowski. W Gnieźnieńskiem był odtąd nowy wojewoda i drugi kasztelan większy z mniejszymi: nakielskim i kamieńskim.

Już na początku niniejszej książki, w rozdziale o Lechii, zrobiona była wzmianka o greckim geografie Ptolemeuszu, który opisując w drugim wieku po Chrystusie drogi handlowe z Południa do Baltyku, wymienia miasto Calischa jako stolicę Ligeów i naznacza mu prawie tenże sam stopień szerokości geograficznej pod jakim leży dzisiejszy Kalisz. Tegoczesny archeolog i badacz Sadowski dowiódł, że Ptolemeusz najdokładniej wskazał położenie Kalisza na drodze od Karpat ku morzu bursztynowemu. Nie ulega przeto wątpliwości, że Kalisz jest najstarszem z miast lechickich i słowiańskich. Nazwa zaś jego ma w sobie pierwiastek językowy rdzennie polsko-słowiański. Pochodzi bowiem od wyrazów: kał, kałuża, kalić w znaczeniu miejscowości błotnej i powstać musiała od położenia pierwotnej posady grodu na bagnistej nizinie rzeki Prosny, tam gdzie dziś znajduje się wieś Stare Miasto, jak to poświadczają nasi kronikarze.

license: Creative Commons - Attribution Share-Alike - https://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0/

title: Talk:Gniezno Voivodeship


text:
Schuyler

Schuyler may refer to:

United States

 * Schuyler County, Illinois
 * Schuyler County, Missouri
 * Schuyler, Nebraska, a city
 * Schuyler County, New York
 * Schuyler, New York, a town
 * Schuyler Island, Lake Champlain, New York
 * Schuyler Creek, Seneca County, New York
 * Schuyler, Virginia, a census-designated place
 * Fort Schuyler, a 19th-century fortification in the Bronx, New York
 * Old Fort Schuyler, a Revolutionary War fort that was located in what is now Utica, New York
 * Fort Stanwix, at the location of present-day Rome, New York, captured from the British by American forces in 1776 and renamed Fort Schuyler

Antarctica

 * Mount Schuyler, Graham Land

People

 * Schuyler (name), a name of Dutch origin, including a list of people with the given name or surname

Ships

 * USS Schuyler (AK-209), a cargo ship constructed near the end of World War II

Songs

 * The Schuyler Sisters, the fifth song from Act 1 of the musical Hamilton

title: Schuyler


text:
Stéphan Lebeau

Stéphan Armand Lebeau (born February 28, 1968) is a Canadian former professional ice hockey centre who played seven seasons in the National Hockey League from 1988–89 to 1994–95. He won a Stanley Cup in 1993 with the Montreal Canadiens. His brother, Patrick, also played a short time in the NHL.

Playing career
Lebeau was a scoring sensation in junior with the Shawinigan Cataractes of the Quebec Major Junior Hockey League, and in 1987–88 he led the QMJHL in goals scored with 94. He finished his junior career second all-time in QMJHL career goals with 281, behind Mike Bossy, and second all-time in career points with 580, behind only Shawinigan-teammate Patrice Lefebvre.

Lebeau continued his scoring prowess in the American Hockey League after being signed by the Montreal Canadiens in 1986. He played one season in the AHL with the Sherbrooke Canadiens and led the league with 70 goals and 134 points as a rookie, which garnered him three major awards, including the Dudley "Red" Garrett Memorial Award as the league's top rookie. Lebeau's 70 goals still stands as the AHL single season record. The next season, he moved up to the NHL full-time, and scored 15 goals and 35 points in his rookie season. Over the next three seasons Lebeau's point total steadily improved, climaxing with 80 points in the 1992–93 season, the same year the Canadiens came away with the Stanley Cup.

However the next season he failed to produce at the same clip, and midway through was traded to the Mighty Ducks of Anaheim for goalie Ron Tugnutt. He would play in Anaheim until 1994–95, and then he moved on to play in Switzerland before retiring in 2001. He currently resides in Sherbrooke, Quebec and runs the hockey program at Bishop's College School in Lennoxville.

Awards

 * QMJHL Second All-Star Team (1987, 1988)
 * AHL First All-Star Team (1989)
 * Dudley "Red Garrett Memorial Award (1989)
 * John B. Sollenberger Trophy (Leading Scorer in the AHL) (1989)
 * Les Cunningham Award (AHL MVP) (1989)

title: Stéphan Lebeau


text:
List of first-level administrative divisions by area

This is a list of first-level administrative divisions by area (including surface water) in square kilometres.


text:
Avon Old Farms

Avon Old Farms School is a boarding school for boys located in Avon, Connecticut, United States. Theodate Pope Riddle, one of America's first female architects, founded the school in 1927.

History
The school's conception dates to a few years before 1918 when Riddle purchased 3,000 acres of land on which to build it. Together with the architect Charles A. Platt, she toured several boys' schools in New England, including Andover, Groton School, Hotchkiss School, Middlesex School, Pomfret School, St. Mark's School, and St. Paul's School, but as she wrote to a friend, "They all illustrate exceedingly well the things I wish to avoid." In 1918 she created the Pope-Brooks Foundation, to manage both her house, Hill-Stead and its artworks, and the as-yet unformed new school. The school's earliest buildings, which she designed, were constructed from 1923 to 1926 by over 500 workers from America and the Cotswolds. For her designs Riddle was elected a Fellow of the American Institute of Architects, and awarded the Robinson Memorial Medal of the Architectural Club of New Haven.

John Wallace Riddle set about designing the Avon buildings in a manner resembling the houses and spatial dimensions of an old English village. She had previously designed Westover School for Girls. A handbook published in 1925 said that Avon, then in planning, sought to cultivate "the sturdiness of character found in the old New England stock of Colonial times." Each student was to work for an hour or two daily for the school community or on the school farm. Carpentry and forestry were other forms of work that Riddle found valuable. She thought of students as citizens in a "small commonwealth."

The school's earliest days were marked by vigorous disagreements between Riddle and the school's board and members. She dismissed the board in 1926 when it refused to grant her absolute control and refused her dictum that "there will be no gymnasium and no indoor inter-school athletics." The school was then run directly by the Pope-Brooks foundation. Its first Provost (headmaster), John Mitchell Froelicher, served from 1927 to 1929, when he, too, was dismissed. After several abortive attempts to find a replacement, Percy Gamble Kammerer was named Provost in August 1930. He served until January 1940, when he was forced to resign. That summer, W. Brooke Stabler was named as his replacement. He, again, had disagreements with Riddle, who was unbending in her authority. He resigned in March 1944. At this event, the entire faculty resigned en masse.

Starting in June 1944, during World War II, the campus was adapted to serve as the Old Farms Convalescent Hospital for blind veterans. Riddle died in 1946, and the hospital wound down in 1947. In 1948, the Avon Old Farms School resumed operation under Provost Donald W. Pierpoint.

Athletics
Avon Old Farms is a member of the Founders League.

Avon ice hockey teams have won nine Division I New England Championships (five between 2004 and 2010). In the 2015–16 season, the Winged Beavers won the Founders League and landed third in the USHR standings. On December 21, 2009, Avon played Taft School in the first hockey game played at Fenway Park.

In 2015, the Avon lacrosse team won the Western New England and the Founders League. The 2015 team was also rated as the number one team in New England and one of the best programs in the "Elite 25" by USA Today.

Notable alumni
• Deon Anderson, former NFL player

• Brian Farrell, retired ice hockey winger

• Cam Atkinson, professional ice hockey player for the Philadelphia Flyers

• John Gillespie Magee Jr. Anglo-American poet. Author of 'High Flight'.

• Hudson Haskin, baseball player

• Brian Leetch, a former professional ice hockey player. Stanley Cup and Conn Smythe award winner with 1994 New York Rangers.

• Juan Nieves, former professional baseball player and pitching coach for the 2013 World Series Champion Red Sox.

• Daniel New, professional ice hockey defenceman.

• Michael Nouri, actor who played Dr. Neil Roberts on "The O.C."

• Jonathan Quick, professional ice hockey goaltender for the New York Rangers.

• Casey Rogers, college football defensive tackle for the Nebraska Cornhuskers and the Oregon Ducks

• Pete Seeger, American folk singer and activist.

• George Springer, outfielder for the Toronto Blue Jays. World Series Champion and World Series MVP with the 2017 Houston Astros.

• Benjamin Thompson, architect.

• Richard Yates, novelist, author of Revolutionary Road, A Good School.

• Trevor Zegras, professional ice hockey center for the Anaheim Ducks.

title: Avon Old Farms


text:
The Story of Mel

The Story of Mel is an archetypical piece of computer programming folklore. Its subject, Melvin Kaye, is an exemplary "Real Programmer" whose subtle techniques fascinate his colleagues.

Story
Ed Nather's The Story of Mel details the extraordinary programming prowess of a former colleague of his, "Mel", at Royal McBee Computer Corporation. Although originally written in prose, Nather's story was modified by someone into a "free verse" form which has become widespread.

Little is known about Mel Kaye, beyond the fact that he was credited with doing the "bulk of the programming" on the 1959 ACT-1 compiler for the Royal McBee LGP-30 computer. In Nather's story, Kaye is portrayed as being prone to avoiding optimizing assemblers in favor of crafting code to take advantage of hardware quirks, for example taking advantage of the rotation of the LGP-30's drum memory to avoid writing delay loops into the code.

The story, as written by Nather, involved Kaye's work on rewriting a blackjack program from the LGP-30 to a newer Royal McBee system, the RPC-4000; company sales executives had requested to modify the program so that they could flip a front panel switch and cause the program to lose (and the user to win). Kaye reluctantly acceded to the request, but to his own delight, he got the test wrong, and the switch would instead cause the program to win every time (and the user to lose).

Subsequent to Kaye's departure, Nather was asked to fix the bug. While examining the code, he was puzzled to discover that it contained what appeared to be an infinite loop, yet control did not remain inside the loop. Eventually he realized that Kaye was using self-modifying code to process elements of an array, and had coded the loop in such a way as to take advantage of an Integer overflow. Adding 1 to the address field of an instruction that referred to address x normally just changed the address to x+1. But when x was already the highest possible address, not only did the address wrap around to 0, but a 1 was carried into the bits from which the opcode would be read—in this case changing the opcode to "jump to" so that the full instruction became "jump to address 0". This impressed Nather so much that, out of respect, he gave up the task and reported that he could not find the bug.

The early computers of IAS machine design had no index register. Using self-modifying code was necessary for array operations. The LGP-30 instruction y 2000  did "replace the contents of the address portion of the word in memory location 2000 with the contents of the address portion of the word in the accumulator" to ease writing self-modifying code.

History
The essay was originally published in the Usenet news group "net.followup" on May 21, 1983, by utastro!nather (the UUCP email address of Ed Nather at the time).

The Royal McBee computers were developed and manufactured by Librascope, and the documentation written for the blackjack program was written by Mel Kaye of Librascope Inc. The August 1956 edition of The Librazette, the Librascope newsletter, contains a story about training on the LGP-30, and mentions that some Librascope application engineers were transferred to the Royal McBee payroll. Among the engineers named is Mel Kaye.

There is a photograph on the front page of that issue showing that first class of neophyte LGP-30 programmers and the instructors, including Mel Kaye.

title: The Story of Mel


text:
Talk:Poznań Voivodeship

Text for translation
User:WLKP added a bunch of text to the talk page a while back, which needs to be translated. An explanation of what it is would help with the translation. -- Ricky81682 (talk) 05:26, 27 August 2008 (UTC)

title: Talk:Poznań Voivodeship


text:
Fort Whyte

Fort Whyte is a provincial electoral division in the Canadian province of Manitoba. It was created in 1999, after the provincial electoral boundaries commission determined that southwestern Winnipeg had experienced enough population growth to deserve an extra seat. Fort Whyte was created from territory formerly belonging to the divisions of Tuxedo, Fort Garry and St. Norbert.

The current MLA for Fort Whyte is Obby Khan, a Progressive Conservative. Khan succeeded fellow Progressive Conservative and former Premier of Manitoba Brian Pallister following his resignation in 2021.

Geography
Following Manitoba's 2018 electoral redistribution, Fort Whyte is bordered to the east by Fort Garry, to the south by Waverley, to the west by Roblin, and to the north by River Heights and Tuxedo.

Demographics
The constituency's population in 2018 was 21,780. The average family income in 2018 was $117,535. The unemployment rate is 4.9%, and 19.2% of the population is above 65 years of age. Almost 42% of the population have university degrees. Health and social services account for 13.5% of Fort Whyte's industry, with a further 10.4% in Retail Trade.

Fort Whyte is an ethnically diverse constituency, with an immigrant population of 25.6%. 6.7% of the riding's residents are East Indian, 5.6% are Chinese.

Political history
The constituency has been held by the Progressive Conservative Party of Manitoba (PCs) for its entire existence, and has always been comfortably safe for that party. The riding's first Member of the Legislative Assembly (MLA), John Loewen, won it handily in 1999 even as the Tories were soundly defeated by the New Democratic Party of Manitoba in that year's provincial election, after having been in government for over eleven years. On September 23, 2005, Loewen announced that he was leaving provincial politics to seek the Liberal Party of Canada's nomination for Charleswood—St. James—Assiniboia in the federal election anticipated. He formally resigned from the legislature on September 26.

On December 13, 2005, a by-election was held to fill Loewen's seat. The winner was another Tory, Hugh McFadyen. A few months later, McFadyen became leader of the provincial PCs. McFadyen was easily re-elected in the 2007 provincial election, but was one of only four PC MLAs returned from Winnipeg. After the PCs were again defeated in 2011, McFadyen announced he would retire from politics as soon as a successor was chosen.

Former provincial MLA and federal MP Brian Pallister was elected his successor, and easily won Fort Whyte in the ensuing by-election. Pallister served as Premier of Manitoba while MLA for Fort Whyte from 2016, leading the party to a second electoral mandate in 2019, until 2021, when he resigned first as premier and later as an MLA.

A by-election to replace his vacancy was held on March 22, 2022. Obby Khan, a fellow Progressive Conservative, won the seat, defeating Liberal candidate Willard Reaves. Khan successfully won reelection in 2023.

Election results

 * Progressive Conservative
 * Brian Pallister
 * align="right"|3,626
 * align="right"|55.22
 * align="right"|-7.22
 * align="right"|$32,215.06

 * Independent
 * Darrell Ackman
 * align="right"|19
 * align="right"|0.29
 * align="right"|
 * align="right"|211.37

title: Fort Whyte


text:
Juan Nieves

Juan Manuel Nieves Cruz (born January 5, 1965) is a Puerto Rican professional baseball pitcher and coach who is currently the assistant pitching coach for the Detroit Tigers of Major League Baseball (MLB). He played for the Milwaukee Brewers of Major League Baseball (MLB) from 1986 to 1988. He has coached in MLB for the Chicago White Sox, Boston Red Sox, and Miami Marlins.

Playing career
Nieves was signed by the Milwaukee Brewers, with a $115,000 signing bonus, after he had a 19–1 win–loss record with a 1.05 earned run average (ERA) during his senior season at the Avon Old Farms school in Connecticut.

On April 15, 1987, Nieves threw a no-hitter against the Baltimore Orioles, becoming the second-youngest player in Major League history to do so. He threw the only no-hitter for the Brewers until 2021. Nieves' no-hitter became the first ever thrown by a Puerto Rican in Major League Baseball. Nieves was mostly a starter, but on September 5, 1988, he did earn his only career save against the White Sox. He threw one perfect inning, closing out a 5–2 Brewers victory and saving the game for starter Don August.

After playing for the Brewers from 1986 to 1988, he suffered a career-ending arm injury.

Coaching career
Nieves worked as a minor league pitching instructor for the New York Yankees (1992–1996) and the White Sox (1999–2007) before joining the Chicago White Sox Major League staff as the bullpen coach serving for the next five seasons. He was mentored by Don Cooper, first when Cooper was the White Sox' roving coordinator in their minor league hierarchy, and later when Cooper became the pitching coach of the Sox. They became really close, adapting similar pitching styles, and Nieves was named as "Cooper's right-hand man". He was named Boston's 2013 pitching coach on November 7, 2012. He brought over Cooper's style of pitching to the Red Sox organization. Nieves led the Red Sox to the second lowest earned run average in the American League as the team went on to win the World Series. After the Red Sox earned the second highest team ERA (4.86) to start the 2015 season, Nieves was dismissed by the team on May 7, 2015.

Nieves spent the next three seasons as pitching coach for the Miami Marlins, being dismissed after the 2018 season.

On November 6, 2020, the Detroit Tigers named Nieves as the team's assistant pitching coach for the 2021 season. Nieves had spent the previous two seasons as the pitching coach for the Toledo Mud Hens, the Tigers Triple-A affiliate.

title: Juan Nieves


text:
Talk:Sieradz Voivodeship

Gloger, Geografia historyczna
Zygmunt Gloger, Geografia historyczna ziem dawnej Polski. W tekście 63 autentycznych rycin, Kraków 1903

Województwo Sieradzkie z ziemią Wieluńską.

Po zgonie Bolesława Krzywoustego, przez półtora wieku podziałów, Sieradz z okolicznemi ziemiami, składającemi później województwo Sieradzkie, stanowił udzielne księstwo, które do różnych książąt piastowskich przechodząc, dostało się nakoniec Władysławowi Łokietkowi i przez niego, gdy został panującym, powrócone było Koronie polskiej. Województwo Sieradzkie na północ graniczyło z Kaliskiem i Łęczyckiem. Od tego ostatniego stanowiła granicę rzeka Ner, prawie na całej swej długości. Wschodnią granicę od województwa Sandomierskiego stanowiła rzeka Pilica od Koniecpola aż po Białobrzegi. Na południe graniczyło województwo Sieradzkie z Krakowskiem, a część tej granicy tworzyła rzeka Liczwarta, dopływ Warty. Na zachodzie leżały księstwa śląskie.

Województwo Sieradzkie obejmowało przestrzeni mil kwadratowych 162 i składało się z 4, mniej więcej równomiernych powiatów: Sieradzkiego, Szadkowskiego, Piotrkowskiego, i Radomskiego czyli Radomskowskiego. Ziemia zaś Wieluńska, wzdłuż granicy śląskiej ciągnąca się, miała przestrzeni mil kwadratowych 501/2 i podzielona była na dwa powiaty: większy Wieluński i znacznie mniejszy Ostrzeszowski. Pierwej zwana ona była ziemią Rudzką, od grodu zbudowanego we wsi Rudzie. Mieczysław książę Opolski, chcąc swej bratowej Judycie, córce Konrada mazowieckiego, spłacić 500 grzywien srebra jej posagu, zapewnionych na księstwie Raciborskiem, opanował tę ziemię wielkopolską i oddał Judycie. Ale roku 1251 odebrał ją Przemysław wielkopolski. W wieku następnym król Ludwik (roku 1370) oddał ją w lenność Władysławowi księciu opolskiemu, lecz Jagiełło, uważając takie oderwanie za nieprawne, odebrał ją roku 1396 i ostatecznie do Polski wcielił. Długosz opowiada, że ponieważ Ruda miała grunt nieużyty i bezwodny, przeto miasto przeniesionem zostało w okolicę piękniejszą, na płaszczyznę pochyłą i żyzną, strugami bieżącej wody zwilżoną, do miejsca zwanego Wieluniem, od którego cała ziemia Rudzka dostała nazwę Wieluńskiej.

Województwo Sieradzkie w czterech powiatach obejmowało w wieku XVI parafij 127, miast 29 i wsi 938, ziemia zaś Wieluńska parafij 67, miast 13 i wsi 182, miała zatem względnie do przestrzeni znacznie liczniejsze parafie i miasteczka. Gleby ornej miała ziemia Wieluńska w stosunku do ogólnej przestrzeni mniej niż inne. Przyczyny tego, że pomimo najrzadszego zaludnienia było tu najwięcej kościołów i duchowieństwa, szukać należy w osobistej pobożności panujących książąt.

Herb województwa przedstawiał pół orła czarnego w czerwonem polu i pół lwa czerwonego w żółtem polu, w koronie złotej, pokrywającej obie głowy. Województwo miało senatorów większych 2, to jest wojewodę i kasztelana sieradzkich; mniejszych 3, to jest kasztelanów: rozpierskiego, spicymirskiego i konarskiego. Starostwa grodowe były: Sieradzkie i Piotrkowskie a niegrodowe: Radomskowskie, Szadkowskie, Klonowskie, Tuszyńskie i Warckie. Sejmiki odbywały się w Szadku, gdzie obierano 4 posłów na sejm i 2 deputatów na trybunał.

Ziemia Wieluńska rządziła się osobno, mając własnych urzędników ziemskich i sądowych. Miała jednego senatora mniejszego, to jest kasztelana wieluńskiego, starostwa grodowe dwa: Wieluńskie i Ostrzeszowskie, niegrodowe: Bolesławskie i Grabowskie. Sejmikowała w Wieluniu i obierała 2 posłów. W każdym z jej powiatów byli urzędnicy ziemscy oddzielni, począwszy od podkomorzego. Tylko wojewoda sieradzki mianował podwojewodziego wieluńskiego i dowodził pospolitem ruszeniem tej ziemi. Herb jej przedstawia baranka z chorągiewką i krzyżem.

Sieradz, stołeczne miasto województwa, położony nad główną pierwotnej Polski rzeką Wartą, należy bezwątpienia do najstarszych grodów lechickich. Zamek tutejszy wzniesiony był na nizinie między dwoma korytami rzeki Warty, a o kasztelanach tej warowni już od XI wieku liczne w dziejach polskich znajdują się wzmianki. Od tego grodu cały jeden szczep lechicki zwał się Sieradzanami, a później w dobie podziałów była tu stolica książąt sieradzkich. Księciem sieradzkim był i Władysław Łokietek i on to przywrócił to księstwo Koronie polskiej, które odtąd mianowało się województwem. Sieradz, jako jedno z główniejszych miast w Wielkopolsce, był często miejscem zgromadzenia się stanów na publiczne obrady. W ciągu XIII, XIV i XV wieku odbyło się tu 18 walnych sejmów polskich, z liczby których na sześciu przewodniczyli monarchowie polscy. Do Sieradza przybyło roku 1383 na liczny zjazd szlachty, naradzającej się o wyborze króla, uroczyste poselstwo z Węgier od wdowy po królu Ludwiku, Elżbiety, warujące następstwo tronu dla młodszej córki Ludwika, Jadwigi, i tutaj także na drugim zjeździe tegoż roku postanowiono wybór tejże królewny. W Sieradzu roku 1432 zobowiązali się Polacy Jagielle obrać po jego zgonie królem syna jego Władysława. Tutaj także, gdy zginął pod Warną Władysław, oświadczono się za wyborem Kazimierza Jagiellończyka.

Województwo Sieradzkie miało przywilej używania do pieczęci laku czerwonego, co tylko samym panującym służyło, a to w nagrodę, że obywatele sieradzcy, w czasie wojny z Krzyżakami, wsparli dzielnym posiłkiem Łęczycanów i odzyskali stracone przez nich chorągwie.

Województwo Sieradzkie i Łęczyckie, za swój mundur obywatelski przyjęło kontusz karmazynowy, wyłogi granatowe i żupan biały.

title: Talk:Sieradz Voivodeship


text:
Brian Bellows

Brian Edward Bellows (born September 1, 1964) is a former Canadian professional ice hockey player. He played nearly 1,200 games in the National Hockey League (NHL) with the Minnesota North Stars, Montreal Canadiens, Tampa Bay Lightning, Mighty Ducks of Anaheim and the Washington Capitals. He was a member of the 1993 Stanley Cup-winning Montreal Canadiens.

Playing career
Bellows played junior hockey in the Ontario Hockey League with the Kitchener Rangers. During this time, he was featured in Sports Illustrated, which described him as the hottest prospect since Wayne Gretzky. In his two seasons with Kitchener, he captained the team to two consecutive Ontario Hockey League championships and two Memorial Cup finals, winning the trophy on their second attempt, 7-4 vs the Sherbrooke Beavers.

Bellows was drafted second overall by the Minnesota North Stars, who had acquired the draft pick in a trade with Detroit with the purpose of having a shot at Bellows. North Stars GM Lou Nanne sent Don Murdoch, Greg Smith, and a first-round pick (Murray Craven) to the Wings in exchange for what later turned out to be the second overall draft pick. Bellows was often compared to Gretzky, which led to a tough rookie season. The pressure of such comparisons caused criticism when he did not live up to them. Bellows improved greatly in the second half of the season and finished with 35 goals. In the playoffs that year, Bellows scored 9 points (5 goals, 4 assists) in 9 games.

Bellows played 10 seasons with the North Stars and was popular in Minnesota for his charity work, as well as his goal-scoring. He had a North Star record 342 goals in 753 games, peaking with 55 goals in 1989–90. In 1990–91, Bellows scored 29 points in the post-season to become the North Stars' career playoff point leader and took the North Stars to the Stanley Cup finals where they fell to the Pittsburgh Penguins.

When team captain Craig Hartsburg was injured partway through the 1983–84 season, Bellows was named interim captain for the remainder of the season. At 19 years and 4 months, Bellows became captain at an earlier age than Connor McDavid, Gabriel Landeskog and Sidney Crosby. However, because Bellows was an interim captain, McDavid is still considered the youngest captain in history.

On August 31, 1992, Bellows was traded to the Montreal Canadiens for Russ Courtnall. The trade angered Bellows at first, but he relished the chance to play for the Canadiens. In the 1992-93 NHL season his 88 points were the second highest season total of his career, and his 15 playoff points helped the Canadiens win the Stanley Cup in 1993.

As his career was winding down, Bellows played for the Tampa Bay Lightning, Mighty Ducks of Anaheim and the Washington Capitals. In the 1997–98 season the Capitals made it to the Stanley Cup Finals, but lost to the Detroit Red Wings. En route to the Eastern Conference championship, Bellows scored the series-clinching overtime goal in the first round in Game 6 against the Boston Bruins. The 1998–99 season was his last. On January 2, 1999, Bellows scored his 1,000th career regular season point, becoming the 54th NHL player to reach that plateau.

Bellows was named to the 1990 second All-Star team and played in three NHL All-Star Games (1984, 1988 and 1992). He retired with 485 goals, 537 assists and 1,022 points. He was named the top forward at the 1989 World Ice Hockey Championships, as Canada won the silver medal.

Personal life
Bellows lives in Edina, Minnesota, and works in Minneapolis as a broker at investment bank Piper Jaffray.

Bellows's son Kieffer Bellows in 2016 was drafted in the first round, 19th overall, by the New York Islanders.

Awards and achievements

 * Stanley Cup champion – 1993
 * 3× NHL All-Star Game selection: 1984, 1988 and 1992
 * Ice Hockey World Championships scoring leader – 1989
 * NHL second All-Star team – 1990

title: Brian Bellows


text:
John Salley

John Thomas Salley (born May 16, 1964) is an American former professional basketball player. He was the first player in NBA history to win championships with three franchises (since joined by Robert Horry, Danny Green, and LeBron James), as well as the first player in the NBA to win a championship in three different decades (since joined by Tim Duncan).

After being drafted in the first round out of Georgia Tech in the 1986 NBA draft, the 6ft 11in-tall Salley played both power forward and center for the Detroit Pistons, Miami Heat, Toronto Raptors, Chicago Bulls, Panathinaikos, and Los Angeles Lakers. He was a long-time host of the former Fox Sports Net show The Best Damn Sports Show Period. He is a vegan activist, chef, and wellness entrepreneur.

Early life
John Thomas Salley was born on May 16, 1964, in Brooklyn, New York. Salley played on the basketball team at Canarsie High School in Brooklyn. Salley was seen as a potential top 3 pick during his senior year.

College career
Salley is a 1988 graduate of Georgia Tech's College of Management. He helped the Yellow Jackets win the 1985 ACC Championship, they also advanced to the Elite Eight of the NCAA Tournament. He left in 1986 as Tech's all-time leader in blocked shots. Salley holds Georgia Tech's personal fouls record, and has had his jersey number 22 retired, a very rare honor in college basketball. Salley was seen as potential top 3 pick during his senior year.

Detroit Pistons (1986–1992)
Salley had a draft workout for the Boston Celtics for the 2nd overall pick against Len Bias. The Chicago Bulls promised Salley if he was there at nine they would take him but took Brad Sellers. Salley was drafted by the Detroit Pistons with the 11th overall pick in the first round of the 1986 NBA draft out of Georgia Tech. After joining the Pistons, he became close friends with Adrian Dantley, who taught him proper nutrition, how to exercise, and how to conduct himself off the court. Salley, for his part, called Dantley "The Teacher". Salley would become good friends with comedian Eddie Murphy and made several appearances at comedy clubs in the off-season. In 1989 and 1990, he played on two Pistons NBA championship teams. He is among the Pistons' all-time leaders in blocked shots.

Under the coaching of Chuck Daly, Salley was part of the Pistons era that featured three consecutive NBA finals appearances. The team's highly physical, defense-oriented, and dirty style of play earned them the nickname of the NBA's "Bad Boys", with Salley playing alongside Dennis Rodman, Bill Laimbeer, James Edwards, Joe Dumars, Isiah Thomas, Rick Mahorn and Dantley. After losing the 1988 NBA Finals in seven games to the Lakers, the Pistons turned it around to sweep the Lakers in four games in 1989. Salley and the Pistons repeated in 1990, defeating the Portland Trail Blazers in five games. The Pistons' run came to an end when the Michael Jordan-led Chicago Bulls swept them in four games in the 1991 Eastern Conference finals; following game four, while most of the Pistons players chose to return to the locker room rather than congratulate the new Eastern Conference champions, Salley was one of the few who stayed on the court as the game ended to congratulate the Bulls.

Miami Heat (1992–1995)
Salley was traded to the Miami Heat in 1992. In the 1995 NBA expansion draft he was selected by the inaugural Toronto Raptors team after being made available by the Heat.

Toronto Raptors (1995–1996)
In February 1996, he negotiated a buyout of his contract and was waived thus ending his stint with the Raptors during which he averaged 19.3 minutes and 6 points per game.

Chicago Bulls (1996)
Free of his Raptors contract, in early March 1996, Salley signed a 10-day contract with the Chicago Bulls, joining the roster with Michael Jordan, Scottie Pippen, Toni Kukoč, and former Pistons teammates Dennis Rodman and James Edwards. Following another 10-day contract right after the first one ended, the Bulls signed Salley as a free agent and he spent the rest of the season with the team. The 1995–96 Bulls achieved a record-breaking 72-win season, the best-ever regular-season record at the time, later surpassed by the 2015–16 Golden State Warriors at 73–9. Salley would win his third NBA championship in June, playing sparingly in the 1996 NBA Finals.

Panathinaikos (1996)
In September 1996, thirty-two-year-old Salley came out of what turned out to be only a three-month retirement and went to play in Greece, where he joined the reigning EuroLeague champions Panathinaikos of the Greek Basket League on a one-year US$1 million contract. Before accepting the Božidar Maljković-coached Panathinaikos' offer, Salley had reportedly consulted with recent Bulls teammate Toni Kukoč who knew Maljković well having spent four trophy-laden seasons anchoring his late 1980s KK Split teams.

Salley made his Panathinaikos debut on September 25, 1996, in EuroLeague away at FC Barcelona, a 77–58 loss during which he scored 5 points before fouling out in only 12 minutes of action. Right away, Salley got on the bad side of coach Maljković who refused to modify his disciplinarian approach in order to accommodate a veteran player with a notable NBA career behind him. Though Salley's performances somewhat improved over the following three EuroLeague outings—10 points in a home loss versus ASVEL, 9 points and 11 rebounds in a blowout home win versus KK Split, and 21 points and 8 rebounds in a win away at minnows Bayer Leverkusen—as he seemingly showed signs of adjustment to FIBA basketball rules and European referees by managing to stay out of foul trouble, he continued to butt heads with coach Maljković. After flying back to Athens with the team the morning after the Leverkusen game, Salley refused to go to practice and as a result, got dropped by Maljković for their Greek League game the following day. The player then flew back to the United States for meetings with TV executives over a new talk show he had been planning to host for Disney, returning to Athens an hour before the club's Greek Cup game versus P.A.O.K. on October 22, 1996—a trip that included Salley renting a private Lear jet in Paris for US$20,000 out of his own pocket in order to make it back to Athens in time for the game after having his connecting flight delayed and then even renting a helicopter once he landed at Athens' Ellinikon Airport to take him right to Panathinaikos' OACA Hall in the city's Marousi neighbourhood. However, Maljković still refused to include him in the lineup. In response, Salley decided to leave Panathinaikos unilaterally two days later on October 24, 1996, after only a month at the club.

Salley appeared in seven games for Panathinaikos and ended up getting paid about €300,000.

Los Angeles Lakers (1999–2000)
In 1999, Salley joined a Lakers team led by superstars Shaquille O'Neal and Kobe Bryant and also reunited with his former Bulls coach, Phil Jackson. He saw little action for the Lakers en route to their first of three consecutive NBA championships, primarily serving as O'Neal's backup. In 2000, he retired again following the first Lakers championship season after proudly proclaiming that he had won "four championship rings, with three different teams, in three different decades and two different millenniums". He would be the last Laker to wear #16 before Pau Gasol, whom it was retired in honor of. 14 years later, Tim Duncan of the San Antonio Spurs became the second player to achieve titles in three different decades (sans the requirement of different teams) by leading his Spurs to five championships between 1999 and 2014.

Film
In 1995, John Salley had a role in Bad Boys as a thick-glassed computer hacking nerd prisoner named Fletcher, who gets out of jail because he helps crack files for the Miami Police Department. In 1996, Salley appeared as a veteran basketball player alongside Whoopi Goldberg in the film Eddie, about a fan who takes over as coach of the New York Knicks.

In 2003, Salley reprised his role of Fletcher in Bad Boys II and appeared in the Showtime TV film Coast to Coast alongside actress Selma Blair.

He also appeared in the movie Confessions of a Shopaholic in 2009 as a member of the shopaholic help group (playing a retired NBA player) and had a bit role as a pimp in the blaxploitation spoof Black Dynamite.

Salley appeared in the Disney Channel original movie, The Ultimate Christmas Present, as a tall elf.

In 2018, Salley appeared in the Netflix original movie, Nappily Ever After, starring Sanaa Lathan.

In 2022, Salley appears in Sneakerella as a famous sneaker maker and former basketball star.

In 2024, Salley returned to his role of Fletcher in Bad Boys: Ride or Die.

Television
In season 2, episode 5 of Malcolm & Eddie he plays Lt. Stanley Proctor.

In the fall of 1998, Salley hosted the game show I Can't Believe You Said That, which aired on the Fox Family Channel. During that time, he also guest-starred as a panelist on Hollywood Squares and Match Game.

In 2000, he appeared as himself in an episode of Sabrina the Teenage Witch. Appearing in the episode titled "Welcome Back Duke”. In the credits his character's name was just NBA player.

In 2001, he appeared as himself on a special TV Hosts episode of Weakest Link where he was the first contestant voted off.

In 2005, he appeared in the television series Noah's Arc as Victor.

He was one of the hosts of The Best Damn Sports Show Period on Fox Sports Network. Salley hosted The John Salley Block Party, a radio morning show on Los Angeles station 100.3 The Beat from 2005 – 2006.

For a short time, Salley provided analysis for NBC's NBA Showtime.

Salley has also hosted VH1's Basketball Wives (2010–2012) and Basketball Wives LA (2011, 2012, 2014, 2015) Reunion Specials.''

Starting from 2019, Salley reprised his role of Fletcher in the Bad Boys spinoff TV series LA's Finest.

Guest appearances
In 2001, he made an appearance in the Luther Vandross music video, "Take You Out". He also appeared on a celebrity episode of Weakest Link that same year and was voted off in the first round.

In 2004, he was part of the panel of celebrity judges in the TBS Superstation show He's a Lady.

In 2006, Salley was named the Commissioner of the American Basketball Association.

In 2007, Salley appeared in the ABC reality television series Fast Cars and Superstars: The Gillette Young Guns Celebrity Race, featuring a dozen celebrities in a stock car racing competition. In the first round of competition, Salley matched up against professional wrestler John Cena and tennis star Serena Williams. Salley also became the host of the BET show Ballers.

Salley joined the cast of the reality competition show I'm a Celebrity…Get Me out of Here!, which premiered on June 1, 2009. He came in third place behind winner Lou Diamond Phillips and runner-up Torrie Wilson.

Salley hosted a podcast on Adam Carolla's ACE Broadcasting Network with sportswriter Kevin Hench entitled Spider and the Henchman. The show was canceled on March 18, 2011.

In 2012, he appeared as a celebrity judge on RuPaul's Drag Race (season 4, episode 2).

On an episode of Bravo's Millionaire Matchmaker ("The NFL Kicker and the Workaholic", aired March 12, 2013), he acted as a consultant to Patti Stanger to help one of her clients (an ex-NFL player) become less of a "playa" and find a woman to settle down with.

Vegan activism and wellness career
Salley is a vegan activist and has appeared on PETA's testimonial videos, as well as in promoting alternatives to practices of massive factory farming.

Salley is also noted for speaking at Michigan's Vegfest since 2009 and appearing on VegMichigan's billboard campaign. He also appeared before the U.S. Congress to advocate for vegetarian options to be served in public schools in Nov ’09 and May ’10 as part of the Child Nutrition Act discussions.

On May 4, 2010, it was announced that Salley had joined the Simply Raw team. The group of individuals who produced the documentary Raw for 30 had approached Salley with their video about reversing diabetes, and "it instantly got his attention" since his father had the disease.

Salley teamed up with Farm Sanctuary in 2010 to host their New York City Walk for Farm Animals on Sunday, October 24, 2010.

In June 2012 Salley became the official spokesperson for a natural supplements line called VirMax that is developed by Natural Product Solutions, LLC.

In December 2015, Salley encouraged US First Lady Michelle Obama to go vegan "for the planet" – setting a lifestyle example of reducing environmental impacts from greenhouse gas release.

"'Vegan eating is not just a slam dunk for human health; it's also the most effective way to combat climate change.' ~ John Salley"

Salley is an entrepreneur in the cannabis industry, launching his own cannabis brand Deuces22 and taking an ownership stake in the cannabis testing company GreenSpace Labs. Salley is also an advisory board member with cannabis social networking platform BudTrader.

Salley is an ambassador for Operation Smile.

Personal life
Salley married Natasha Duffy in 1993. They have two children together, and Salley also has a daughter from a previous relationship. Salley is a member of Omega Psi Phi initiated through Nu Omega Chapter in Detroit. He is also a 33° Scottish Rite Freemason in Los Angeles.

title: John Salley


text:
Talk:Łęczyca Voivodeship

Gloger, Geografia historyczna
Zygmunt Gloger, Geografia historyczna ziem dawnej Polski. W tekście 63 autentycznych rycin, Kraków 1903

Województwo Łęczyckie.

W dobie podziałów ziemia Łęczycka była oddzielnem księstwem, w którem panowali rozmaici książęta z rodu Piastów, a najprzód Konrad I mazowiecki, syn Kazimierza Sprawiedliwego, po nim syn jego Kazimierz I kujawski, a następnie trzech synów Kazimierza, to jest Leszek Czarny, Kazimierz II i Władysław Łokietek, który to ostatni wstąpiwszy na tron Polski, włączył księstwo Łęczyckie do Korony, tworząc z niego oddzielne województwo. Łęczycanie, jak i wszystkie ludy lechickie, przywykli byli z prawieków rządzić się miejscowym własnym obyczajem, w czem dogadzając im Władysław Jagiełło utrzymywał w tej ziemi osobnego namiestnika czyli starostę, a szlachta łęczycka jeszcze w roku 1418 ustanowiła sobie oddzielne prawa z 27 artykułów p. t. Constitutiones Terrae Lanciciensis generales.

Województwo Łęczyckie graniczyło na północy z Brzesko-kujawskiem i Rawskiem. Część granicy północno-wschodniej z województwem Rawskiem stanowiła rzeka Przysowa (od wsi Trębisk aż do połączenia się z Bzurą). Wschodnią ścianę od miasteczka Soboty aż do rzeki Pilicy pod Brzegiem stanowiło województwo Rawskie. Na południu rzeka Pilica na kilkomilowej przestrzeni (od Białobrzegów do Brzegu) rozgraniczała województwo Łęczyckie od Sandomierskiego. Zachodnią granicę dawało województwo Sieradzkie i na małej przestrzeni w okolicy Koła, Kaliskie. W tej południowo-zachodniej ścianie dwie rzeki Ner i Wolborka płynęły granicą województw.

Województwo Łęczyckie miało figurę mocno wydłużoną od Kłodawy i Grzegorzewic na północno-zachodzie, do rzeki Pilicy na południo-wschodzie. Obejmowało przestrzeni około 80 mil kwadratowych i liczyło w XVI wieku parafij 74, miasteczek 25 i wiosek 875, łanów czyli gospodarstw kmiecych 4990, szlachty zagrodowej 577, nie licząc znacznej ilości folwarków, zagród komorniczych i rzemieślników wiejskich. Tak gęstego zaludnienia, jak w Łęczyckiem, nie posiadało w XVI wieku żadne inne województwo w Rzeczypospolitej oprócz Brzesko-Kujawskiego, które na pierwszem stało miejscu.

Senatorów miało 5, to jest większych 2: wojewoda i kasztelan łęczyccy, mniejszych 3, kasztelanowie: brzeziński, inowłodzki i konarski. Dzieliło się na powiatów 3: Łęczycki, Brzeziński i Orłowski. Z tych Łęczycki zajmował większą połowę województwa, Brzeziński miał mil kwadratowych 24, a Orłowski 111/2. Tradycye o istnieniu powiatu Inowłodzkiego są błędne. Miastem sejmikowem była Łęczyca, gdzie obierano na sejmy posłów 4, a deputatów trybunalskich 2, na komisyą zaś radomską komisarza 1. Popis rycerstwa odbywał się pod Łęczycą na święty Michał. Starostwo grodowe było Łęczyckie, niegrodowych zaś było kilka: Inowłodzkie, Zgierskie, Kłodawskie. Powiatów było tyle, ile sądów ziemskich, bo zwykle w dawnej Polsce szlachta mieszkająca w granicach danego powiatu, sądziła się w sądzie, którego siedliskiem było miasto powiatowe. Ziemia Łęczycka dzieliła się na trzy powiaty i miała trzy sądy ziemskie: w Łęczycy w Orłowie i Brzezinach.

Miasta znaczniejsze były: Łęczyca, stołeczne województwa, Inowłodź nad Pilicą, Brzeziny, Kłodawa, Łagiewniki, słynące cudownym obrazem św. Antoniego. Herb województwa przedstawiał pół lwa czerwonego na białem polu i pół orła białego w czerwonem polu, grzbietami do siebie obruconych i jedną uwieńczonych koroną.

Łęczyca upamiętniła się pierwszym wielkim zjazdem czyli wiecem, sejmem prawodawczym narodu polskiego, zwołanym tu roku 1180 przez Kazimierza Sprawiedliwego. Wiec ten w dziejach nazywany był także synodem łęczyckim, z powodu, że zasiadali na nim arcybiskup gnieźnieński i siedmiu biskupów polskich (krakowski, poznański, wrocławski, kujawski, płocki, pomorski i lubuski z za Odry) oraz wiele innego duchowieństwa, które było wówczas przedewszystkiem piśmienne i przodowało narodowi wykształceniem. Obok duchownych zasiadło do rady wielu książąt, możnowładztwo świeckie i znakomitsze rycerstwo, a wszystkie uchwały prawodawcze i wyroki ogłoszono zebranemu ludowi i szlachcie z niezmiernem narodu zadowoleniem i radością. Był to zatem pierwszy sejm narodu polskiego, stwierdzający jego jedność pomimo podziałów kraju pomiędzy licznych książąt. W 105 lat potem odbył się w Łęczycy (roku 1285) inny ważny synod, tym razem duchowieństwa polskiego, pod przewodnictwem arcybiskupa gnieźnieńskiego Jakuba Świnki, gdzie między innemi postanowiono, aby urzędów duchownych cudzoziemcom nie dawać i nauczania w szkołach nie powierzać mistrzom, którzyby języka polskiego dostatecznie nie posiadali.

Nazwa Łęczycan, Łęczan, powstała od wielkiej ilości łęgów czyli łąk (nad Nerem i Bzurą), wśród których leżały ich siedliska. Licznie rozrodzoną tu szlachtę, jako osiadłą wśród błotnistych nizin, nazywano żartobliwie „piskorzami”. Mundur sejmowy tego województwa był ten sam co Sieradzkiego i Gnieźnieńskiego, t. j. kontusz karmazynowy, wyłogi granatowe i żupan biały.

title: Talk:Łęczyca Voivodeship


text: User talk:68.226.77.120

title: User talk:68.226.77.120


text:
Talk:Brześć Kujawski Voivodeship

Gloger, Geografia historyczna
Zygmunt Gloger, Geografia historyczna ziem dawnej Polski. W tekście 63 autentycznych rycin, Kraków 1903

Województwo Brzesko-kujawskie.

Na wschód od ziemi Polan leżały Kujawy, rozciągające się w znacznie większej połowie na lewym brzegu Wisły, gdzie utworzono z nich dwa województwa: Brzesko-kujawskie i Inowłocławskie. Trzecia zaś ich część pod nazwą ziemi Dobrzyńskiej leżała na prawym brzegu Wisły. Bolesław Krzywousty, dzieląc roku 1138 monarchię polską pomiędzy synów swoich, z Kujaw i Mazowsza uczynił jedną dzielnicę, którą oddał Bolesławowi IV Kędzierzawemu. Gdy potem najmłodszy syn Krzywoustego Kazimierz II Sprawiedliwy, książę krakowski sandomierski, mazowiecki i kujawski, pozostawił dwóch synów: Leszka Białego i Konrada I, ci podzielili się (roku 1207) państwem w ten sposób, że Mazowsze z Kujawami i ziemią Łęczycką przypadło Konradowi. Jakoż od synów tego Konrada poszły linie książąt kujawskich i mazowieckich. Linia Piastów mazowieckich dotrwała w Polsce do wieku XVI, ale kujawska wygasła na Kazimierzu Wielkim i Władysławie Białym w wieku XIV, i stąd Kujawy zostały Koronie przywrócone na dwa wieki pierwej niż Mazowsze. Kiedy zaś podzielono je na dwa województwa, nie jest napewno wiadomem. Na sejmie horodelskim roku 1413 widzimy już obecnych dwóch wojewodów z Kujaw. Jeden z nich, Maciej z Łabiszyna, podpisał się wojewodą Brzeskim, a drugi, Janusz z Kościelska, wojewodą Gniewkowskim.

Województwo Brzesko-kujawskie graniczyło od północy z Inowłocławskiem i przez Wisłę z ziemią Dobrzyńską, od wschodu z województwem Rawskiem, od południa z Łęczyckiem i Kaliskiem, od zachodu także z Kaliskiem, a w ostatnich czasach Rzeczypospolitej z nowo utworzonem Gnieźnieńskiem.

Rozległość województwa Brzesko-kujawskiego wynosiła mil kwadratowych niespełna 60. Na tej przestrzeni liczyło ono: parafij 67, miast 13 i wiosek 567, podzielone zaś było na pięć powiatów: Brzeski, Radziejowski, Przedecki, Kowalski i Kruszwicki, odpowiednio do pięciu sądów ziemskich: w Brześciu, Radziejowie, Przedczu, Kowalu i Kruszwicy. Pod względem rozległości były to powiaty najmniejsze w całej prowincyi Wielkopolskiej. Zaledwie Brzeski miał około 20 mil kwadratowych, za to Przedecki tylko 9, a Kruszwicki 6. Tak mały rozmiar powiatów wynikiem był ilości sądów ziemskich, liczba zaś znaczna tych ostatnich spowodowana była gęstością zaludnienia. Województwo bowiem Brzesko-kujawskie, względnie do przestrzeni, miało najgęstsze zaludnienie w Polsce. W wieku XVI posiadało ono łanów kmiecych około 4000, szlachty zagrodowej 325, szlachty folwarcznej wsi 540. Podług obliczeń uczonego Pawińskiego, dwa województwa: Brzesko-kujawskie i Łęczyckie z najgęstszem zaludnieniem w Polsce, posiadały wówczas przeciętnie na mili kwadratowej około 1200–1300 dusz pogłowia, co stanowiło w krajach rolniczych ówczesnej Europy maksymum zaludnienia.

Senatorów większych posiadało województwo 3, którymi byli: biskup kujawski oraz wojewoda i kasztelan brzesko-kujawscy; mniejszych senatorów także 3, to jest kasztelanów:

kruszwickiego, kowalskiego i konarsko-kujawskiego. Starostw grodowych było tyle co powiatów, t. j. Brzeskie, Radziejowskie, Przedeckie, Kruszwickie i Kowalskie; niegrodowe starostwa: Dunikowskie i Nieszawskie. Ponieważ oba województwa, Brzeskie i Inowłocławskie, stanowiły dawniej jedną ziemię kujawską, sejmikowały zatem razem w Radziejowie, wybierając 4 posłów na sejm i 2 deputatów na trybunał, po połowie z każdego województwa. Popis pospolitego ruszenia, czyli „okazywanie rycerstwa”, odbywał się pod Brześciem kujawskiem.

Herb obu województw kujawskich był jeden, to jest pół orła białego i pół lwa czarnego, grzbietami do siebie obróconych i jedną uwieńczonych koroną na polu złotem. Mundurem posłów sejmowych był kontusz karmazynowy, a wyłogi i żupan granatowe, po za sejmem zaś odwrotnie: kontusz granatowy, a wyłogi i żupan karmazynowe.

W województwie tem leżało największe z jezior wielkopolskich Gopło, około pięciu mil długie, a do pół mili szerokie, podaniami związane z kolebką dziejów polskich. Na jednej z wysp tego jeziora znajdował się gród jeszcze w czasach przedpiastowych, do którego właśnie miał się schronić i śmierć tu znaleść wygnany z Gniezna, znienawidzony przez Polan, Popiel. W pobliżu tego grodu na brzegu jeziora założyli Kujawianie miasto Kruszwicę, jedno z najstarszych i znaczniejszych miast lechickich. Roku 1096, w czasie wojny domowej pomiędzy Władysławem Hermanem i Zbigniewem, Kruszwica obrucona w perzynę, nigdy już potem do dawnego znaczenia i zamożności nie przyszła.

Po upadku tego miasta zasłynął później w tem województwie: Brześć nad Zgłowiączką, Włocławek, nowa stolica i katedra biskupów kujawskich nad Wisłą, Radziejów, miejsce sejmików kujawskich i Nieszawa. Liczne i ważne zdarzenia uczyniły Brześć kujawski miastem bardzo głośnem w dziejach kraju za Piastów i Jagiellonów. Tu Konrad, książę Kujaw i Mazowsza, chcąc zabezpieczyć swoje księstwa przed napadami pogan, nadał roku 1228 ziemię Chełmińską Zakonowi Krzyżaków. Potem oddał roku 1236 całe Kujawy synowi swemu Kazimierzowi I, który gród tutejszy uczynił swoją stolicą. Gdy następnie po Kazimierzu odziedziczył Brześć z okolicznym powiatem syn jego Władysław Łokietek, gród tutejszy stał się miejscem wielokrotnego pobytu tego bohatera, a niedalekie Połowce roku 1331 polem wiekopomnej chwały, na którem osiwiały w bojach, maleńki ciałem sędziwy Piast, wysiekł kwiat rycerstwa zachodniej Europy. Syn jego Kazimierz Wielki, ugodą kaliską z 1343, powrócił Brześć z ziemią Kujawską Koronie polskiej.

title: Talk:Brześć Kujawski Voivodeship


text:
Talk:Inowrocław Voivodeship

Gloger, Geografia historyczna
Zygmunt Gloger, Geografia historyczna ziem dawnej Polski. W tekście 63 autentycznych rycin, Kraków 1903

Województwo Inowłocławskie z ziemią Dobrzyńską.

Za doby dzielnic w Polsce i panowania w Kujawach Piastów kujawskich, ziemia kujawska ulegała także podziałom między książętami. A że przy powrocie do Korony dzielnice takie zachowywały zwykle postać oddzielnych województw, więc też i Kujawy do samego końca Rzeczypospolitej podzielone były na województwa: Brzeskie, Inowłocławskie i ziemię Dobrzyńską. Województwo Inowłocławskie nosiło pierwej miano Gniewkowskiego, a uchwałę sejmu horodelskiego roku 1413 podpisał właśnie obok Macieja z Łabiszyna, wojewody Brzeskiego, Janusz z Kościelca, wojewoda Gniewkowski. Atoli już roku 1434 spotykamy podpis wojewody Inowłocławskiego.

Województwo Inowłocławskie graniczyło na północ z województwem Pomorskiem, tudzież przez Wisłę z województwem Chełmińskiem, na zachód przez Wisłę z ziemią Dobrzyńską, na południe z województwem Brzeskiem, a na zachód z północną częścią województwa Kaliskiego (z której za Stanisława Augusta utworzono województwo Gnieźnieńskie). Województwo Inowłocławskie posiadało przestrzeni 53 mil kwadratowych i w wieku XVI liczyło parafij 41, miast 10 i wsi 291; łanów czyli gospodarstw kmiecych miało wówczas 1823, szlachty folwarcznej 291, zagrodowej 72. Widzimy już z cyfr powyższych, że stosunkowo do przestrzeni województwo to posiadało zaludnienie znacznie mniejsze niż województwo Brzesko-kujawskie. A przyczyny tego szukać należy w znacznie gorszych warunkach gleby. Różnica ta spowodowała stare kujawskie przysłowie: „Kujawiak idzie szukać kija z chlebem, a Pałuczanin z kijem chleba”. Pałukami bowiem zwie lud część ziemi kujawskiej, leżącą między Notecią i Wełną, a mianowicie późniejsze powiaty: Wągrowiecki, Mogilnicki i Szubiński. Nazwa to odwieczna, słowiańska, która oznaczała zapewne pastwiska, łąki, bo dotąd w języku czeskim palouk znaczy łąka.

Województwo Inowłocławskie dzieliło się na 2 powiaty: nieco mniejszy Inowłocławski i większy Bydgoski. W Inowłocławiu i Bydgoszczy były starostwa grodowe, niegrodowe zaś były: Dybowskie, Gniewskowskie, Murzynowskie i inne. Senatorów większych miało 2, t. j. wojewodę i kasztelana inowłocławskich, mniejszy zaś jeden, kasztelan bydgoski. Herbu używało tegoż samego co i województwo Brzeskie i uchwała z roku 1510 pozwalała na wspólne z temże województwem odbywanie sejmików w Radziejowie, na których obierano dla każdego z tych województw po 2 posłów sejmowych i po l deputacie na trybunał. „Okazowanie pospolitego ruszenia” odbywało się pod Inowłocławiem.

Miasta znaczniejsze były: Inowłocław, stołeczne województwa, i Bydgoszcz. Uchwałą sejmową z roku 1764 do Bydgoszczy równie jak do Poznania przenosił się z Piotrkowa co drugi rok trybunał dla prowincyi wielkopolskiej, pod tymże prezydentem i marszałkiem.

Między nazwami dwóch miast kujawskich: Włocławka i Inowłocławia, zachodził ten związek, że Włocławek zwał się w dokumentach łacińskich Vladislavia, Inowłoclaw zaś Vladislavia Junior, Junivladys1avia, Junovladislavia, po niemiecku Jungen-Leslau. Widocznie oba miasta nazywały się bardzo podobnie lub jednakowo i dlatego młodszemu dodano Junior, Junovladislavia, co w spolszczeniu gwary potocznej przerobiło się na Inowłocław, później Inowrocław.

Ziemia Dobrzyńska, za Wisłą położona, miała kształt podobny do trójkąta, którego podstawę południowo-zachodnią stanowiła Wisła, bok północno-zachodni Drwęca, a ścianę wschodnią wpadająca także do Wisły Skrwa. Za Drwęcą leżała ziemia Chełmińska, później województwo tej nazwy, do Prus królewskich należące, za Skrwą Mazowsze płockie. Do czasów Konrada nie mamy w dziejach nazwiska ziemi Dobrzyńskiej, tylko wzmianki z roku 1065 o grodach Dobrzyniu i Rypinie. Dopiero gdy poganie pruscy zaczęli ustawicznymi najazdami trapić pograniczne ziemie Kujaw i Mazowsza, książę Konrad z biskupem pruskim Krystyanem założyli roku 1222 zakon Braci Chrystusowych, złożony z wojowników niemieckich, dla których Konrad odbudował zamek w Dobrzynie nad Wisłą i uposażył ziemią, położoną między strugami Kamienicą i Chełmicą. Rycerze przyjęli miano Braci Dobrzyńskich i zobowiązali się bronić granic Konrada, a ziemiami, jakie zdobędą na Prusakach, podzielić się z księciem.

Uposażenie Dobrzyńców nie obejmowało więc całej ziemi Dobrzyńskiej, ale tylko jej cząstkę, przestrzeni mniej więcej 6 do 7 mil kwadratowych. Klęska zadana im przez pogan roku 1225 pod Brodnicą położyła koniec młodemu zakonowi, a wówczas to Konrad postanowił sprowadzić starszy Zakon teutoński (Krzyżaków), któremu dał w uposażenie ziemię Chełmińską, poczem w roku 1233 oba te zakony niemieckie połączyły się w jeden.

Od roku 1236, w którym Konrad podzielił synów swoich: Kazimierza i Bolesława Kujawami i Mazowszem, a ziemię Dobrzyńską, lubo w szczuplejszych jej granicach, wraz z grodem Dobrzyniem nad Wisłą, oddał Bolesławowi, młodszemu synowi, zaczyna się właściwie historya ziemi Dobrzyńskiej, która odtąd przechodziła kolejno w dziedzictwo potomków Konradowych i stanowiła dość długo osobną dziedzinę, ale bez odrębności politycznej, bo była zawsze złączona z inną dzielnicą, kujawską lub łęczycką. Mając z jednej strony sąsiedztwo pogan pruskich, z drugiej chciwy Zakon, który do jej zawładnięcia wdzierał się gwałtem, nigdy prawie nie zażywała pokoju. Zdobywana i frymarczona przez Krzyżaków, najeżdżana i łupiona przez Prusaków i Litwę, odbierana i wykupowana przez Polskę, była przez dwa wieki głośną w dziejach naszych widownią historycznych wypadków.

Jednym z najsroższych napadów było najście Prusaków i Litwy w roku 1287, którzy całą prawie ziemię Dobrzyńską zburzyli, miasta spalili i moc ludu w niewolę zabrali. Podczas napadu w roku 1323, jak zaświadczają kronikarze, Litwa uprowadziła z ziemi Dobrzyńskiej i Kujaw nad Niemen 20.000 mieszkańców. Wówczas to Władysław, książę dobrzyński, synowiec króla Łokietka, nie widząc możności opierania się dłużej napadom pogan i Krzyżaków, udał się osobiście do Krakowa i do króla z tem, że ustąpi mu prawem wieczystem ziemię Dobrzyńską, byle tylko otrzymał w dożywocie dla siebie, brata i matki jaką inną dzielnice. Przychylił się Władysław Łokietek do tej prośby, a objąwszy ziemię Dobrzyńską, puścił mu w lenność księstwo Łęczyckie. Wówczas Krzyżacy opanowali (r. 1329) ziemię Dobrzyńską, skutkiem czego kilka ostatnich lat swego życia, stary Łokietek strawił na corocznych z nimi bojach. Dopiero Kazimierz Wielki, umową zawartą w Kaliszu roku 1343, odzyskał tę ziemię dla Polski od Zakonu. Pomimo to, jeszcze do roku 1466, t. j. do upadku potęgi Zakonu i powrócenia Pomorza do Polski, była prawie ciągle najeżdżana, oddawana w lenność, zastawiana i wykupowana, a nawet król Jan czeski, roszczący sobie prawo do Polski po Wacławie, nie wahał się wziąć za nią od Krzyżaków 4.800 kóp groszy pragskich.

Dopiero po traktacie roku 1466, wcielającym ziemię Dobrzyńską ostatecznie do Korony, w krainie tej, dzięki słodkim owocom pokoju, dźwignęły się z gruzów wsie i miasta, zakwitło rolnictwo i handel z Gdańskiem, zaczęła wzrastać szybko ludność. W połowie XVI wieku ziemia Dobrzyńska na przestrzeni około 54 mil kwadratowych liczyła parafij 61, miast 7, wsi 366, łanów kmiecych 2094 i szlachty zagrodowej 410, a zaludnienie jej w stosunku do przestrzeni zajmowało w prowincyi Wielkopolskiej, po województwach Brzeskiem i Łęczyckiem, pierwsze miejsce.

Ziemia Dobrzyńska dzieliła się na 3 powiaty: Dobrzyński, Rypiński i Lipnowski, (ustanowiony w miejsce dawnego Słońskiego). Sejmiki odbywały się w Lipnie, gdzie obierano dwóch posłów na sejm, deputata na trybunał i komisarza na komisyę radomską. Popisy, czyli „okazowanie rycerstwa”, odbywały się na polach pod Lipnem. Senatorów mniejszych było 3, t. j. kasztelanowie: dobrzyński, rypiński i słoński. Starostwo grodowe Bobrownickie, niegrodowe: Dobrzyńskie, Lipnowskie, Rypińskie i inne.

Ziemia ta, lubo uchwałą sejmu 1717 roku do województwa Brzesko-kujawskiego, a następnie do Inowłocławskiego przyłączona, nie przestała wszakże odrębnie się rządzić. Herb jej wyobraża głowę sędziwego człowieka z dwiema koronami, jedną na głowie z rogami bawolimi, a drugą na szyi. Głowa ta oznacza króla Władysława Łokietka, którego rycerstwo ziemi Dobrzyńskiej, wdzięczne za wydobycie ze szponów Zakonu krzyżackiego, uprosiło, że mu za herb pozwolił używać swojego własnego wizerunku. Dwie zaś korony, jedna na głowie, druga na szyi, są to właśnie owe dwie części, mazowiecka i kujawska, które się ostatecznie za przyczyną walecznego Łokietka zjednoczyły; nakoniec rogi bawole czy turze miały oznaczać leśną naturę tej krainy. Główne miasta były; Dobrzyń nad Wisłą (stołeczne), Bobrowniki, Lipno i Rypin. Oprócz Dobrzynia nad Wisłą, był w tej ziemi drugi Dobrzyń nad Drwęcą w Powiecie Rypińskim. W Dobrzyniu nad Wisłą i w Rypinie, wspominane są już w XI wieku zamki i dwory królewskie.

title: Talk:Inowrocław Voivodeship


text:
George Argyros

George Leon Argyros (born February 4, 1937) is an American former diplomat who served as the United States Ambassador to Spain. He is also a real estate investor and philanthropist. Argyros was the owner of Major League Baseball's Seattle Mariners from 1981 to 1989. He is the founder and CEO of property firm Arnel & Affiliates.

Early and personal life
George Argyros was born on February 4, 1937, in Detroit, Michigan, but raised in Pasadena, California. Argyros is a second-generation American citizen; his grandparents emigrated from Greece. Argyros graduated from Chapman University in 1959 with a major in Business and Economics. He later served on Chapman University's board of trustees, including chairman of the board from 1976 to 2001. The Chapman University, Argyros School of Business and Economics is named in his honor.

Argyros and his wife, Julia, have three grown children and seven grandchildren. His son George Argyros Jr. (b. 2/5/1965 - d. 8/28/2020) died of a heart attack at the age of 55

Business
Argyros made his fortune in real estate investments. He originally started his business career running a grocery store and moved on to buying and selling real estate to gas stations. He also was involved in buying and selling property in Southern California. From 1981 to 1989, he was the owner of the Seattle Mariners baseball team.

Argyros has done business through the real estate company Arnel & Affiliates (DBA "Arnel Property Management Company"). Arnel & Affiliates does business primarily in Southern California. Argyros has a net worth around $2 billion and owns around 5,500 apartments in Orange County and nearly 2 million square feet of commercial real estate in Southern California.

In 1981, Argyros and fellow Orange County developer William Lyon bought Newport Beach-based airline AirCal, controlling it until its sale to American Airlines in 1987.

Politics
Argyros served as a member of the Advisory Committee for Trade Policy and Negotiations for the U.S. Trade Ambassador. He resigned from that position in 1990, when President Bush appointed him to the board of the Federal Home Loan Mortgage Corporation (FreddieMac). He completed his term on the FreddieMac Board in March 1993.

In 2001 Argyros was appointed Ambassador to Spain and Andorra. He was sworn in on November 21, 2001. Many viewed the appointment as a political reward for his fund raising efforts for the Republican Party.

Baseball
In 1981, Argyros bought the Seattle Mariners for $13 million. He proclaimed upon getting the team that "patience is for losers". In his tenure, the team never had a winning season or finish higher than 4th place in the American League West, with his lack of action to spending money being cited as the reason for the team never rising out of the cellar. A trade of pitcher Mark Langston had him described by one press reporter as the "miserly, mean-spirited owner of the Seattle Mariners". In 1986, now with a new tone of saying that patience is for winners, Argyros managed to come to an end of a two-year standoff with the Seattle community over the lease agreement for the Kingdome. It led to an addition of an escape clause that would let the Mariners try to break the lease if they do not average 1.4 million in attendance in the next two years or annually sell 10,000 season tickets (they had sold 3,950 in 1985). This clause would be cited in a battle of ownership sale of the team six years later. In the 1987 MLB Draft, it was Argyros that had to be convinced to draft Ken Griffey Jr with the first pick, as he wanted California native Mike Harkey. Gradually, general management convinced him to go with Griffey, who ended up becoming the first Mariner star.

Argyros sold the team to Jeff Smulyan in August of 1989, with the team now valued at $76.1 million. He cited the demands of his business in the Southland and the difficult commute between California and Washington as a reason to sell. Argyros had openly tried to purchase the San Diego Padres in 1987 and to sell the Mariners to local buyers, but a final deal was never consummated with Padres owner Joan Kroc.

Philanthropy
In October 2013, George and Julia Argyros announced two $1 million donations benefiting the arts in Julia's hometown of Adrian, Michigan. One was to help kick off a $3.5 million capital campaign for the Croswell Opera House and another was to benefit a fine arts education endowment through the Adrian Schools Educational Foundation.

The family foundation pledged $7.5 million in January 2018 for the purposes of renovating the Los Angeles Coliseum. Argyros also donated money towards the construction of the Performing Arts Center, named after him, at the American School of Madrid.

Argyros is on the board of directors of the Richard Nixon Foundation, which operates the Richard Nixon Presidential Library and Museum in Yorba Linda, California; he is also a longtime trustee of his alma mater Chapman University. He is a trustee of California Institute of Technology, and also a board-member for the Center for Strategic and International Studies in Washington, D.C.

In September 2023, the Argyros Family announced a $10 Million Dollars donation to Chapman University's George L. Argyros School of Business and Economics.

title: George Argyros


text:
Nanjing Lukou International Airport

Nanjing Lukou International Airport  is an international airport serving Nanjing, the capital of East China’s Jiangsu province, and a major airport serving the Yangtze River Delta area. As of 2020, it is the 12th busiest civil airport in China, dropping one place from 2019 after being overtaken by Zhengzhou Xinzheng International Airport. It is located in the suburban Jiangning District, over 35 km south of the city center, and is connected to Nanjing and neighboring towns by expressways. Phase I of the Ninggao Intercity Line and Line S1 of the Nanjing Metro link the airport with Nanjing South railway station.

Nanjing is the hub for China Eastern Airlines' Jiangsu Company, Shenzhen Airlines' Jiangsu branch and Juneyao Air's Jiangsu branch. China Southern Airlines as well operates a considerable number of flights there. Despite not operating as much flights as some other airlines, Beijing Capital Airlines and Air Travel also set up bases in Nanjing. Nanjing is the main base for China Postal Airlines, with pure cargo service to all major cities in China, handling express mail and cargo transportation for China Post. In 2020, the airport handled 19,906,576 passengers and 389,362.4 tons of freight after experiencing a -34.9% drop in passenger traffic due to the impact of COVID-19 pandemic.

History
Construction of Nanjing Lukou International Airport started on 28 February 1995, and was completed two years later. When the airport opened on 1 July 1997, all civilian operations were transferred to it from Nanjing Dajiaochang Airport, and Nanjing Dajiaochang was converted to a Chinese military air base.

Although Nanjing Lukou had been designated an international airport since commencing operations, China's state administrations only approved it for foreign aircraft on 18 November 1997.

In 2006, China Post started building its express logistics center at Nanjing Lukou to handle its express mail services. Initial construction was completed by 2009, with additional facilities and functions added continuously. The final project, as planned, would be the largest in Asia and the third-largest in the world of its kind.

In 2009, the airport handled 10 million passengers. On March 26, 2010, Singapore Airlines officially ceases its operation between Singapore Changi and Nanjing. In 2013, that number surpassed 15 million, which was 3 million above the terminal's designed operational capacity. In preparation for the 2014 Summer Youth Olympics, hosted by Nanjing, Terminal 2 was completed after more than three years of construction. Also completed were a new parallel runway with taxiways, a new tower, new aircraft parking positions, and new cargo handling facilities. On 12 July 2014, all flights were relocated to Terminal 2, and Terminal 1 was closed for renovation.

The new facilities removed the bottleneck caused by the limited capability of the old terminal and runway. In November 2014, with the launching of the Phase 2 expansion and optimization of neighboring air traffic patterns, authorities approved an increase of peak-hour flight volume from 28 flights per hour to 38 flights per hour.

With the added capacity, Nanjing Airport has seen rapid increase in both aircraft movement and total passengers. In 2015, the number of total passengers exceeded 19 million (until 28 December), that is 2.87 million on top of 2014, a 17.7% increase compared to the same period of the previous year. The airport continues to see substantial increase into 2016, which saw 29,210 aircraft movements and 3.39 million passengers handled in January and February, a 16.9% and a 21.2% increase respectively, comparing to the same period 2015.

On October 27, 2019, Malaysia Airlines ceased its operation between Kuala Lumpur and Nanjing despite great passenger traffic performance in an effort to readjust its operation model overseas.

Composition
The airport consists of two terminals, two 3600-meter runways (paralleled by three taxiways and connected by two taxiways), two control towers, a cargo center, a transportation center, and an apron. Adjacent to, but not belonging to, the airport is the China Post express logistics center and the base for China Postal Airlines.

The older section of the airport consists of: Terminal 1 was closed on 14 July 2014 for renovation, it reopened on 29 July 2020 and serves all domestic flights except China Eastern Airlines and Shenzhen Airlines flights which depart exclusively from Terminal 2.
 * Terminal 1 ( floor space 160,000m², 80 check-in counters and 33 security lanes.
 * one northern runway (length 3600 m, width 60 m, 4E rating)
 * one runway (length 3600 m, width 45 m)
 * a cargo center (34,000m²)
 * an apron (447,000m²)
 * a control tower (height 87 m )

The Phase 2 expansion includes: The two terminals are also connected by the transportation center structure.
 * Terminal 2 (263,000m² floor space, 35 boarding bridges, annual capacity 18 million passengers)
 * a new 4F-rating southern runway and two parallel taxiways
 * two taxiways connecting the northern and southern runways
 * 20 aircraft parking positions
 * a second control tower (height 107 m )
 * an 11,000m² carpark
 * a transportation center, which seats a subway station, a coach station, a Pullman Hotel, and shopping and dining facilities

City to airport

 * From Nanjing South Railway Station: 6:00–21:00, every 20 minutes, duration 40 minutes
 * From Nanjing Railway Station East Square (with a stop at 221 Middle Longpan Road): 5:40–21:00, every 20 minutes, duration 80 minutes

Airport to city

 * Line 1: 30 minutes after the first landing to the last landing of the day (stops: Yuhua Square, Qinhong Bridge, Xihuamen, Nanjing railway station); max. interval 30 minutes
 * Line 2: 9:30–22:30 (stops: Cuipingshan Hotel, Nanjing South railway station, Zhonghuamen Subway Station), max. interval 30 minutes

Expressway
The airport is accessed by Konggang Road, which connects to the Airport Expressway. The Airport Expressway is part of S55 Ningxuan (Nanjing-Xuancheng) Expressway.

Rail
The Lukou Airport Station on Line S1 of the Nanjing Metro links the airport with Nanjing South Railway Station. Operation hours are from 6:00 to 22:40(in both directions), at 9'57" intervals in peak hours and 13'16" intervals in low hours. The entire journey takes approximately 35 minutes and costs 7 RMB. At Nanjing South railway station, passengers can transfer to high-speed trains to other cities, coach services to nearby towns, Nanjing Metro Line 1, Nanjing Metro Line 3, Nanjing Metro Line S3 and bus services.

Taxi
Taxis are easily accessible outside the arrivals hall. Fare between the airport and city area ranges from ¥80 to ¥120.

title: Nanjing Lukou International Airport