text:
Talk:Brest Litovsk Voivodeship

Brest-Litovsk
IMHO it is incorrect to use the name Brest-Litovsk for a 15th century establishment. The historical Ruthenian name for the city was Berestie (modern Belarusian - Bierascie, Берасце). It later transformed to Polish Brzesc and then the adjective "Lithuanian" was added to it - Brzesc Litewski. Only after Russians came, they russified the Polish name and got Brest-Litovsk. So we should either use Brzesc-Litewki or Byerastsye Litouskaye. If noone objects, I would move the article to Voivodeship of Byerastsye Litouskaye--Czalex 16:45, 22 July 2009 (UTC)

Gloger, Geografia historyczna
Zygmunt Gloger, Geografia historyczna ziem dawnej Polski. W tekście 63 autentycznych rycin, Kraków 1903

Województwo Brzesko-litewskie.

Po Dirze, Olegu, Igorze, Świętosławie i Jaropełku, szósty z rzędu skandynawski czyli waregski konung, t. j. książę, władca Kijowa, prawnuk Ruryka, pierwszego zdobywcy szerokich ziem słowiańskich, a syn Światosława, był Waldemar, przezwany przez lud słowiański Włodzimierzem. W Chersonie od Greków książę ten wiarę chrześcijańską przyjął i do Kijowa, będącego ogniskiem swej władzy, takową wprowadził, kazawszy posąg słowiańskiego Peruna przywiązać do ogona koniowi i okładanego kijami przez dwunastu drabów do Dniepru zaciągnąć. On też utrwaliwszy panowanie swoje w ziemiach od Dniepru do Bugu, osadził w nich trzech z pomiędzy licznych swoich synów. Te ich trzy dzielnice były: wołyńska, oddana Wsiewłodowi, gdzie był założony gród Włodzimierz, drewlańska z Owruczem, oddana Świętosławowi i poleska z Turowem, w którym osiadł Świętopełk, zięć naszego Bolesława Chrobrego. Dziś byłoby to upośledzeniem dla księcia osadzić go na Polesiu. Ale w czasach gdy rolnictwo nic prawie jeszcze nie znaczyło, a żywiła naród głównie ryba i zwierzyna, bogaciły zaś futra i skóry, gdy najlepszemi drogami były rzeki, a najsilniejszą twierdzą moczary – Polesie mające najwięcej wód i kniei przedstawiało wówczas dzielnicę jedną z lepszych. Wsiewłod wołyński i Świętosław drewlański musieli wcześnie zejść ze świata, skoro o nich nic latopisowie nie podają. Świętopełk jeden przeżył braci i torował drogę wpływowi polskiemu na Wołyń. Biskup pomorski z Kołobrzegu, Reinbern, osobisty przyjaciel Bolesława Wielkiego przywiózł żonę Świętopełkowi do Turowa. Kraje zabużne świeżo nawrócone, a zwłaszcza Polesie, były jeszcze nieuprawioną rolą dla chrześcijaństwa. Reinbern pierwszy apostołować tu przyjechał. Dytmar powiada, iż mąż ten „w wyższej kształcony umiejętności przez rozumnych mistrzów, dostąpił pasterskiej dostojności drogą zasługi”. On pierwszy zniszczył tu bałwany pogańskie i tępił ogniem świątynie bałwochwalców. „Nowotną płonkę zaszczepiał Bogu w nazbyt dzikiem drzewie”. Włodzimierz biskupa kołobrzeskiego oraz Świętopełka i Bolesławównę polską kazał uwięzić, niedługo jednak sam zakończył życie, a wówczas Świętopełk zapanował w Kijowie. Bolesław Chrobry pierwszy raz stanął nad Bugiem, chcąc powetować krzywdy z czasów Mieczysława I w grodach Czerwieńskich, zabranych Lachom przez Włodzimierza, zamyślał przytem o skupieniu ludów słowiańskich w jedno wielkie państwo. Wszędzie po drodze witali go Wołynianie „z wielkiem poszanowaniem i podarunkami”, a jak zapewnia współczesny Dytmar, „cała kraina obróciła się do zwycięzcy”.

Później po śmierci Jarosława, twórcy „Prawdy ruskiej”, ziemie miedzy Bugiem i Dnieprem przechodziły długą dobę podziałów i rozdrobnienia na liczne księstwa, wśród których księstwo Turowskie, obejmujące prawie całe środkowe Polesie z Pińskiem, zmieniało ciągle swoich książąt aż do roku 1316 do 1320, w którym wcielone zostało przez Gedymina do Litwy. Syn Gedymina, Kiejstut, otrzymał w dziale całą zachodnią część Litwy, t. j. późniejsze województwo Trockie, Podlasie i Polesie brzeskie. Do Polesia tego musiał i Pińsk należeć, są bowiem wyraźne ślady panowania Zygmunta, syna Kiejstutowego w Pińsku. Tym sposobem w jedną dzielnicę brzeską łączono Polesie brzeskie, pińskie i turowskie, ciągnące się po obu brzegach Muchawca oraz górnej i średniej Prypeci. Gdy potem podczas unii lubelskiej roku 1569 regulowano województwa, Brześć, który z okolicznym krajem zarówno jak Podlasie, należał do Kiejstutowej dzielnicy Trockiej, z powodu nadmiernej długości tejże, został od Trok oddzielonym. Wówczas to utworzono województwo Brzeskie w granicach, które do drugiego podziału Polski dotrwały. Cała środkowa i wschodnia część tego 50 mil długiego województwa, było to właśnie dawne księstwo Turowskie z Pińskiem, gdzie panowała niegdyś ze Świętopełkiem córa naszego Bolesława Wielkiego. I z tego to powodu niniejszy ustęp o województwie Brzeskiem zaczęliśmy od wiadomości o księstwie Turowskiem. Naturalnie o tożsamości zupełnej ich rubieży nie może być nigdy mowa na Polesiu, gdzie jeszcze w kilka wieków później, nawet majątki prywatne nie miały często postanowionych ściśle swoich granic.

Województwo Brzeskie z roku 1569 graniczyło od północy na całej swej długości, począwszy od źródeł rzeki Narwi aż pod Petryków nad Prypecią, z województwem Nowogródzkiem, na wschód z powiatem Mozyrskim województwa Mińskiego i Owruckim Kijowskiego. Na południe sucha granica z województwem Kijowskiem, Wołyńskiem i ziemią Chełmską ciągnęła się ze wschodu od okolic Owrucza na zachód aż do granicy województwa Lubelskiego u rzeki Piwonii w okolicy Parczewa. Zachodnią granicę stanowiło województwo Podlaskie od Parczewa aż po miasto Narewkę nad rzeką Narwią. Zawarte w powyższych granicach województwo Brzeskie dzieliło się na dwa olbrzymie powiaty: Brzeski i Piński. Oba te powiaty w swoich stolicach mają starostwa grodowe i u siebie sejmikują, obierając każdy po dwóch posłów i po dwóch deputatów trybunalskich. Senatorów krzesłowych było dwóch, t. j. wojewoda i kasztelan brzesko-litewscy. Wojewoda zasiadał krzesło po rawskim. Do dóbr stołowych królewskich należały w tem województwie dwie ekonomie: Brzeska z Kobryniem i Pińska. „Okazowanie” zbrojnego rycerstwa odbywało się w obu miastach powiatowych. Herbem województwa Brzeskiego była Pogoń w polu czerwonem, tylko że ubiór na koniu i rycerzu nie był biały, ale błękitny. Województwo to dla rozróżnienia od Brzesko-kujawskiego nazywano bądź Brzesko-litewskiem bądź Brześciańskiem.

Miasta znaczniejsze były: Brześć litewski, przy ujściu Muchawca do Buga, pamiętny synodem unii kościelnej z roku 1596, Pińsk, będący jakby stolicą Polesia, Turów, znany już w wieku X, dawna stolica księstwa Turowskiego, Biała-radziwiłłowska z pałacem Radziwiłłów i szkołami, zwanemi akademią, zostającą pod władzą wszechnicy krakowskiej, która tu dosyłała ze swego ramienia profesorów, Kodeń hrabstwo sapieżyńskie, Wołczyn z pałacem książąt Czartoryskich, Kamieniec litewski ze starożytną wieżą zamkową, której liczne wieki skruszyć jeszcze nie zdołały.

Północo-zachodni kąt województwa Brzeskiego zajmowała puszcza Białowieska, której należy się w książce niniejszej oddzielny ustęp. W czasach przedjagiellońskich cała kraina litewska przedstawiała jedną olbrzymią, rzekami tylko i pasmami jezior poprzecinaną puszczę. Dopiero udzielający się z Polski do Litwy potężny ruch rolniczy w wieku XIV, odsłaniając pomiędzy lasami pola, wytwarzał pewne granice i nazwy dziewiczych puszcz oddzielnych. Monarchowie, do których należało wyłącznie prawo łowów na grubszego zwierza w całym kraju, zaczęli się opiekować puszczami, pozostającemi w ich ręku. Do najcelniejszych takich puszcz należała, położona przy źródłach Narwi i Narewki, nazwana w wieku XV, zapewne od jakiejś białej wieży książęcego myśliwskiego zameczku, „puszcza Białowieska”. Znajdowała się ona na wododziale europejskim, bo wody jej ściekały z jednej strony do Narwi i Bugu, to jest Bałtyku, a z drugiej przez Prypeć i Dniepr do morza Czarnego. Wyborna gleba leśna i wilgoć umiarkowana wytworzyły w tej puszczy bujniejszy, niż gdzieindziej, porost drzew rozmaitych i wszelkiej roślinności. Warunki powyższe, w połączeniu ze znacznym obszarem leśnym i opieką, daną przez królów polskich, spowodowały, że puszcza Białowieska stała się ostatniem w Europie, a bodaj dziś i na całym starym lądzie schroniskiem żubrów, w stanie pierwotnej dzikości zostających.

Maszty z borów Białowieży musiały być już w średnich wiekach wysoko na zachodzie cenione, skoro w archiwach hiszpańskich i portugalskich dochowały się z początku XV wieku relacye kupców tamtejszych o drogach spławu drzewa okrętowego po Narwi i Wiśle do Gdańska i portów atlantyckich. Długosz i Bielski piszą, że Jagiełło z Witołdem w roku 1409 przez ośm dni polowali w Białowieży, głównie w celu zaopatrzenia się w mięso dla wojska przed zamierzoną wielką wojną przeciw Krzyżakom. Jakoż ubiwszy ogromną moc zwierzyny, kazali ją nasolić i w beczkach spławić Narwią i Wisłą do Płocka, a zapasy te przydały się bardzo roku następnego w wojnie grunwaldzkiej. W roku znów 1426, podczas strasznego morowego powietrza w Polsce i na Litwie, szukali tu przed niem schronienia Witołd i Jagiełło razem z żonami. Wtedy to król, polując, złamał sobie nogę w goleniu, skutkiem upadku konia, a miało to stać się w miejscowości, zwanej „Jelenie góry”. Prawdopodobnie w owych czasach powstała tu pierwsza wieś w puszczy, zapewne gdzie dziś w straży Browskiej jest miejscowość, zwana „Starą Białowieżą”, od której o ćwierć mili leży znów uroczysko, zwane „Zamczyskiem”.

Po Jagielle i Witołdzie zjeżdżali tu na łowy wszyscy monarchowie polscy. Przybywał Zygmunt I i Zygmunt August w przejazdach z Korony do Litwy. Stefan Batory, zawołany myśliwy, nieraz tu z Grodna dojeżdżał, a z pobytu jego pozostała pamiątka w nazwie „Góry Batorowej”, położonej w straży Hajnowskiej. Jan Kazimierz polował roku 1650 także w tych lasach, na pamiątkę zaś wielkich łowów Augusta III w roku 1752 postawiono nad brzegiem Narewki kamienny obelisk ze szczegółowem wyliczeniem nazwisk dygnitarzy i ubitej przez nich zwierzyny. Stanisław August, powracając z sejmu grodzieńskiego roku 1784, polował tu przez trzy dni. Uporządkowanie i pomierzenie puszczy Białowieskiej miało nastąpić po raz pierwszy za Zygmunta Augusta, a uskuteczniane było także za Władysława IV, podobnie jak podział puszczy Rudnickiej koło Wilna. Ostatecznie urządzał te lasy za Stanisława Augusta głośnej pamięci podskarbi nadworny litewski, Antoni Tyzenhauz, zarządzający dobrami stołowemi królewskiemi, do których „Leśnictwo Białowieskie” należało.

Rzeka Narew ma swoje źródła na wschodnim krańcu puszczy, której stanowiła północną granicę od powiatów: Grodzieńskiego i Wołkowyskiego. Zachodną ścianę puszczy tworzyło województwo Podlaskie. Rzeczka Narewka przepływała środkiem obszaru puszczy, który obejmował 23 mile kwadratowe i podzielony był na 12 straży, mających następujące nazwy: Augustowska, Narewska, Browska, Hajnowska, Leśniańska, Starzyńska, Stołpowicka, Krukowska, Okolnicka, Świetliczańska, Podbielska i Dziadowlańska. Straże te pooddzielane były od siebie t. zw. „duktami”, czyli przecięciami, na 12 łokci szerokiemi, idącemi w kierunku promieni od środkowego punktu puszczy, którym była dzisiejsza wieś Białowieża. Zaprowadzeni w końcu XVI stulecia strażnicy nie pobierali żadnej pensyi, ale każdy z nich posiadał osadę rolną, która, wraz z obowiązkami, z ojca na syna przechodziła. Oprócz nich mieszkali w puszczy osocznicy, których obowiązkiem było naprawianie dróg w puszczy, stawanie do obławy podczas łowów i przygotowywanie stogów siana dla żubrów na zimę. Wiele osad, czyli t. zw. bud, założonych było pierwotnie w puszczy przez „mazurów”, którzy, trudniąc się wypalaniem potażu i smoły, rozchodzili się z Mazowsza i osiadali po leśnych zakątkach Litwy i Rusi.

Wierszopis, Jędrzej Zbylitowski, wydał w roku 1589: „Pisanie satyrów puszcz litewskich”, które tak zaczyna:

„Z gęstych lasów, gdzie Narew cicho zdawna bieży I od strumieniów, które biegną z Białowieży” i t. d.

Poemat ten przypisany został Annie, królewnie szwedzkiej, zamieszkującej zamek brodnicki, siostrze Zygmunta III, a córce króla Jana szwedzkiego i Katarzyny Jagiellonki, prawnuczki Władysława Jagiełły.

A Commons file used on this page or its Wikidata item has been nominated for deletion
The following Wikimedia Commons file used on this page or its Wikidata item has been nominated for deletion: Participate in the deletion discussion at the nomination page. —Community Tech bot (talk) 15:07, 24 July 2022 (UTC)
 * Herbarz Kaspra Niesieckiego Берестейское.svg

title: Talk:Brest Litovsk Voivodeship


text:
Languages of Gabon

French is the official language in Gabon, however 32% of the people speak Fang as a mother tongue. French is the medium of instruction. Before World War II very few Gabonese learned French, nearly all of them working in either business or government administration. After the war, France worked for universal primary education in Gabon, and by the 1960-61 census, 47% of the Gabonese over the age of 14 spoke some French, while 13% were literate in the language. By the 1990s, the literacy rate had risen to about 60%.

It is estimated that 80% of the country's population can speak the language competently and one-third of residents of Libreville, the capital city, had become native French speakers. More than 10,000 French people live in Gabon, and France predominates the country's foreign cultural and commercial influences. Outside the capital, French is less commonly spoken, though it is used by those who have completed a secondary or university education.

Per research conducted in 2011 at the University of Western Cape:

"It has been noted that French is increasingly be-coming the mother tongue and the initial language of the younger generations in urban Gabon (Pambou, 1998:147; Ndinga-Koumba-Binza, 2005a:72 & 2005b:141; Idiata, 2008:85; cf. Blanchon, 1994). In fact, studies by Ntong Amvame (1984), Bouché (1998), Mbondzi (1998), Ompoussa (1998), Itembo (1999) and Mouloungui Nguimbyt (2002) have shown that pupils of various ages and grades at schools learn French more efficiently than any other Gabonese language. Idiata (2008:200 & 2009:126) has also noted that some pupils do not speak any of the Gabonese native languages at all. One of the reasons for this phenomenon (i.e. French being the mother tongue of younger generations) is cross-ethnic marriages.

''In fact, many couples of mixed ethnicity prefer French rather than Gabonese native languages as the code for better communication within the family. Children from a family of this kind have no choice but to acquire French as their first language. The children learn the language at home from the parents before they even get to school, therefore lessening the chances of learning any of the Gabonese native languages.''

''This urbanisation is also to be considered as a cause for French being the initial language of Gabonese younger generations. In fact, “in certain urban contexts there is a large degree of learning by contact at an early age” (Lafage, 1993:216)."''

Ethnologue reported that there were a growing number of native speakers as well:

"1,515,000 [French-speakers] in Gabon, all users. L1 users: 265,000 in Gabon (2021). L2 users: 1,250,000 (Marcoux et al 2022)."

The indigenous languages are all members of the Bantu family, estimated to have come to Gabon about 2,000 years ago, and differentiated into about 40 languages. They are generally spoken but not written; while missionaries from the United States and France developed transcriptions for a number of languages based on the Latin alphabet starting in the 1840s, and translated the Bible into several of them, French colonial policy officially promoted the study of French and discouraged African languages. The languages continue to be transmitted through family and clan, and individuals in cities and other areas where different people may learn several Bantu languages.

The Gabonese government sponsored research on the Bantu languages starting in the 1970s.

The three largest languages are Fang, Mbere, and Sira (Eshira), each with about 25–30% of the speakers. The remainder of the languages (including Teke, Vili, Punu, Myene and Kota) are single-digit percentages, and some have only a few thousand speakers.

Education for the deaf in Gabon uses American Sign Language, introduced by the deaf American missionary Andrew Foster. (See Francophone African Sign Language.)

List of languages

 * Indo-European languages
 * Romance languages
 * French (ISO code fra)
 * Niger–Congo languages
 * Beti languages
 * Fang (fan)
 * Kele–Tsogo languages
 * Kendell (kbs)
 * Sake (sag)
 * Seki (syi)
 * Sighu (sxe)
 * Simba (sbw)
 * Tsogo (tsv)
 * Wumbvu (wum)
 * Makaa–Njem languages
 * Bekwel (bkw)
 * Mbam languages
 * Bubi (buw)
 * Mbete languages
 * Kanin (kzo)
 * Nzebi languages
 * Duma (dma)
 * Tsaangi (tsa)
 * Wandji (wdd)
 * Sawabantu languages
 * Benga (ben)
 * Yasa (yko)
 * Sira languages
 * Barama (bbg)
 * Bwisi (bwz)
 * Lumbu (lup)
 * Sangu (snq)
 * Sira (swj), aka Eshira, Shira
 * Vili (vif)
 * Teke languages
 * Northern Teke (teg)
 * Western Teke (tez)
 * Vumbu (vum)
 * Ubangian languages
 * Ngbaka languages
 * Baka

license: Creative Commons - Attribution Share-Alike - https://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0/

title: Languages of Gabon


text:
500 kHz

From early in the 20th century, the radio frequency of 500 kilohertz (500 kHz) was an international calling and distress frequency for Morse code maritime communication. For much of its early history, this frequency was referred to by its equivalent wavelength, 600 meters, or, using the earlier frequency unit name, 500 kilocycles (per second) or 500 kc.

Maritime authorities of many nations, including the Maritime and Coastguard Agency and the United States Coast Guard, once maintained 24 hour watches on this frequency, staffed by skilled radio operators. Many SOS calls and medical emergencies at sea were handled via this frequency. However, as the use of Morse code over radio is now obsolete in commercial shipping, 500 kHz is obsolete as a Morse distress frequency. Beginning in the late 1990s, most nations ended monitoring of transmissions on 500 kHz and emergency traffic on 500 kHz has been replaced by the Global Maritime Distress Safety System (GMDSS).

Current status
The 500 kHz frequency has now been allocated to the maritime Navigational Data or NAVDAT broadcast system.

The nearby frequencies of 518 kHz and 490 kHz are used for the NAVTEX component of GMDSS. Proposals to allocate frequencies at or near 500 kHz to amateur radio use resulted in the international allocation of 472–479 kHz to the 630-meter amateur radio band, now implemented in many countries.

Initial adoption
International standards for the use of 500 kHz first appeared in the first International Radiotelegraph Convention in Berlin, which was signed 3 November 1906, and became effective 1 July 1908.

The second service regulation affixed to this Convention designated 500 kHz as one of the standard frequencies to be employed by shore stations, specifying that
 * "Two wave lengths, one of 300 meters [1 MHz] and the other of 600 meters, are authorized for general public service. Every coastal station opened to such service shall use one or the other of these two wave lengths."

These regulations also specified that ship stations normally used 1 MHz.

Expanded policies
International standards for the use of 500 kHz were expanded by the second International Radiotelegraph Convention, which was held in London after the sinking of the RMS Titanic. This meeting produced an agreement which was signed on 5 July 1912, and became effective 1 July 1913.

The Service Regulations, affixed to the 1912 convention, established 500 kHz as the primary frequency for seagoing communication, and the standard ship frequency was changed from 1,000 kHz to 500 kHz, to match the coastal station standard. Communication was generally conducted in Morse code, initially using spark-gap transmitters. Most two-way radio contacts were to be initiated on this frequency, although once established, the participating stations could shift to another frequency to avoid the congestion on 500 kHz. To facilitate communication between operators speaking different languages, standardized abbreviations were used, including a set of "Q codes" specified by the 1912 Service Regulations.

Article XXI of the Service Regulations required that whenever an $\overline$ distress call was heard, all transmissions unrelated to the emergency had to immediately cease until the emergency was declared over.

There was a potential problem if a ship transmitted a distress call: The use of 500 kHz as a common frequency often led to heavy congestion, especially around major ports and shipping lanes, and it was possible the distress message would be drowned out by the bedlam of ongoing commercial traffic. To help address this problem, the Service Regulation's Article XXXII specified that
 * Coastal stations engaged in the transmission of long radiograms shall suspend the transmission at the end of each period of 15 minutes, and remain silent for a period of three minutes before resuming the transmission. Coastal and shipboard stations working under the conditions specified in Article XXXV, par. 2, shall suspend work at the end of each period of 15 minutes and listen in with a wave length of 600 meters during a period of 3 minutes before resuming the transmission.

During distress working all non-distress traffic was banned from 500 kHz and adjacent coast stations then monitored 512 kHz as an additional calling frequency for ordinary traffic.

Later policies
The silent and monitoring periods were soon expanded and standardized. For example, Regulation 44, from the 27 July 1914, edition of Radio Communication Laws of the United States, stated: "The international standard wave length is 600 meters, and the operators of all coast stations are required, during the hours the station is in operation, to 'listen in' at intervals of not more than 15 minutes and for a period not less than 2 minutes, with the receiving apparatus tuned to receive this wave length, for the purpose of determining if any distress signals or messages are being sent and to determine if the transmitting operations of the 'listening station' are causing interference with other radio communication."

International refinements for the use of 500 kHz were specified in later agreements, including the 1932 Madrid Radio Conference. In later years, except for distress traffic, stations shifted to nearby "working frequencies" to exchange messages once contact was established: 425, 454, 468, 480, and 512 kHz were used by ships while the coast stations had their own individual working frequencies.

Twice each hour, all stations operating on 500 kHz were required to maintain a strictly enforced three-minute silent period, starting at 15 and 45 minutes past the hour. As a visual memory aid, a typical clock in a ship's radio room would have the silence periods marked by shading the sectors between h+15ᵐ to h+18ᵐ and h+45ᵐ to h+48ᵐ in RED. Similar sectors between h+00ᵐ to h+03ᵐ and h+30ᵐ to h+33ᵐ are marked in GREEN which is the corresponding silence period for the 2182 kHz voice communications distress signals.

In addition, during this silent period all coastal and ship stations were required to monitor the frequency, listening for any distress signals. All large ships at sea had to monitor 500 kHz at all times, either with a licensed radio operator or with equipment (called an auto-alarm) that detected an automatically sent distress signal consisting of long dashes. Shore stations throughout the world operated on this frequency to exchange messages with ships and to issue warning about weather and other navigational warnings.

At night, transmission ranges of 3,000–4,000 miles (4,500–6,500 kilometers) were typical. Daytime ranges were much shorter, on the order of 300–1,500 miles (500–2,500 kilometers). Terman's Radio Engineering Handbook (1948) shows the maximum distance for 1 kW over salt water to be 1,500 miles, and this distance was routinely covered by ships at sea, where signals from ships and nearby coastal stations would cause congestion, covering up distant and weaker signals. During the silence, a distress signal could more easily be heard at great distances.

NAVDAT
Following the adoption of GMDSS in 1999 and the subsequent obsolescence of 500 kHz as a Morse distress frequency, the 2019 World Radiocommunication Conference (WRC-19) allocated 500 ± 5 kHz to the maritime NAVDAT service.

NAVDAT is intended for the broadcast of data from shore-to-ship and may thus be compared to NAVTEX. However, NAVDAT uses QAM modulation (in comparison to the SITOR used by NAVTEX) and is therefore capable of much higher data throughput. This allows NAVDAT broadcasts to carry images and other data as well as plain text, further allowing this data to be presented directly on an Electronic Chart Display and Information System (ECDIS). This presents a significant improvement over the text-only NAVTEX system.

As of February 2023, no maritime authorities have begun NAVDAT broadcasts.

Amateur radio
Maritime traffic currently displaced from the 500 kHz band in most countries, and with the ITU 472–479 kHz amateur allocation, most countries no longer using it have allocate frequencies near 500 kHz to amateur radio use on a secondary basis, although the primary allocation of the band remains with the maritime mobile service.

Full details of these allocations can be found under the article on the 630 metre amateur radio band.

title: 500 kHz


text:
Talk:Vitebsk Voivodeship

Gloger, Geografia historyczna
Zygmunt Gloger, Geografia historyczna ziem dawnej Polski. W tekście 63 autentycznych rycin, Kraków 1903

Województwo Witebskie.

Witebsk (po łacinie Vitebscum), nad Dźwiną przy ujściu do niej Widżby, był jednym ze znaczniejszych grodów księstwa Połockiego, a w drugiej połowie XII wieku stolicą osobnej dzielnicy Dawida Rościsławowicza. Gdy potem Mendog litewski wysłał był synów swoich na podbijanie Rusi, jeden z nich, Wikind, czy Wigund, miał zdobyć Witebsk i osiąść w nim około roku 1239. Pewne atoli i stale posiadanie Witebska przez Litwę datuje się od Gedymina, którego syn, Olgierd, ożeniony z Maryą czy Julianną, ostatnią księżniczką witebską, odziedziczył tę dzielnicę zapewne w posagu. Wówczas to, około roku 1342, Witebsk wcielony do Wielkiego księstwa Litewskiego, miewał już odtąd tylko „starostów”, czyli namiestników książęcych, którzy z początkiem wieku XVI otrzymali godność wojewodzińską. W przywileju z roku 1503 nadał król Aleksander Jagiellończyk miastu swobodę wyznania i prawo wyboru wojewody „wedle starego obyczaju, kogo Witebszczanie zapragną”, tudzież uwolnienie od myt w całem państwie litewskiem, i wiele innych korzyści i dobrodziejstw, co wszystko Zygmunt I roku 1509 w zupełności potwierdził. Król przyrzekał każdego niemiłego Witebszczanom wojewodę oddalić, a dać innego, który, pierwszego dnia po przyjeździe na swój urząd, wykona przysięgę Witebskowi, „że bez prawa i sądu w niczem karać ich nie będzie”, a gdy wyjedzie na łowy, nie będzie na postojach wyciskać od nikogo darów. Wojewoda witebski w senacie obojga narodów miał miejsce po wojewodzie płockim, a kasztelan witebski, który był drugim swego województwa senatorem, miał krzesło po kasztelanie płockim. Pierwszym z obieralnych wojewodów witebskich był Jerzy Chlebowicz, ostatnim bodaj Prozor, ojciec zasłużonego Karola, oboźnego.

Województwo Witebskie graniczyło na północ z ziemią Pskowską, na wschód z województwem Smoleńskiem, na południe z województwem Mścisławskiem i Mińskiem, zachodnią zaś ścianę najdłuższą stanowiły województwa: Połockie i Mińskie. Dźwina przecinała Witebszczyznę na dwie połowy, podobnie jak województwo Połockie, tylko, że w tamtem północna część była nieco większą, w Witebskiem zaś było przeciwnie. Południowo-wschodnią część województwa oblewał Dniepr. Ponieważ Witebsk leżał w pośrodku województwa, nie posiadającego wiele miast i licznej szlachty, całe więc województwo stanowiło naprzód jeden powiat sądowy, dopiero później dołączony został osobny powiat Orszański nad Dnieprem, który pierwej należał do województwa Smoleńskiego, ale po odpadnięciu Smoleńszczyzny od Polski w wieku XVII, pozostawiony przy Rzeczypospolitej nosił nazwisko „ziemi Orszańskiej”; ostatecznie zaś za Stanisława Augusta z powiatem Witebskim zaczął składać województwo Witebskie, istniejące do pierwszego rozbioru t. j. do września roku 1772. Część jednak południowa powiatu Orszańskiego, nie objęta tym rozbiorem, pozostawała przy Polsce jeszcze przez lat 20, t. j. do podziału drugiego.

W Witebsku i Orszy były starostwa grodowe, z których pierwsze należało do wojewody witebskiego. Ekonomia orszańska należała do dóbr stołowych królewskich. Sejmikowało województwo w Witebsku a ziemia Orszańska i powiat w Orszy, obierając tu i tam po dwóch posłów sejmowych i dwóch deputatów trybunalskich. W Witebsku zasiadał sąd ziemski i odbywały się elekcye wojewodów. Po pierwszym rozbiorze, gdy z województwa Witebskiego został tylko skrawek orszański, oba powiaty, t. j. nominalny już tylko Witebski i prawie nominalny Orszański, sejmikowały przez lat 20 w pogranicznem województwie Mińskiem w miasteczku Chołopieniczach. Herb województwa wyobrażał zwykłą Pogoń litewską, tylko w złotym rzędzie, w polu czerwonem na chorągwi zielonej. Zygmunt III w przywileju z roku 1597 nadając liczne swobody i dobrodziejstwa miastu, postanowił także herb czyli pieczęć miejską z wyobrażeniem św. Weroniki na błękitnem polu, a pod nią miecz goły czerwonej barwy. Na chorągwi miejskiej była także św. Weronika. Zasługiwali też mieszczanie witebscy na troskliwą opiekę rządu ciągłem poświęcaniem się dla sprawy publicznej. Oni to roku 1602 podczas nagłego napadu kozactwa, dowodzonego przez jakiegoś Dubinę, nietylko zamek królewski obronili i z miasta napastników wyparli, ale samegoż Dubinę z jego starszyzną pojmali. Podobnież roku 1605 jeden z przedniejszych obywateli witebskich, Marko Ślinicz Łytka, na czele 500 Witebszczan dzielnie pod Felinem w północnych Inflantach nieprzyjaciół poraził, za co szlachectwo z nazwiskiem Felińskiego otrzymał.

W dziejach wojen Litwy i Polski z Moskwą, do historycznych miejscowości należała Orsza. Gdy Wielki ks. Wasil Iwanowicz zajął znaczną cześć Litwy, Orsza oparła się jego sile. Zygmunt I na czele wojsk koronnych, przez Mikołaja Firleja dowodzonych, i litewskich pod Konstantynem Ostrogskim, przez wzięcie Toropca i porażkę u Orszy dnia 18. lipca 1508 roku, skłonił wojska moskiewskie do odwrotu. Do wielkich bitew należało zwycięstwo odniesione tu dnia 8. września 1514 roku przez Konstantyna księcia Ostrogskiego nad przeważnemi siłami przeciwników pod wodzą Bułhakowa-Golicy i Iwana Czeladnina, u rzeki Kropiwny, opodal Orszy.

Pod koniec Rzeczypospolitej szlachta orszańska z województwa Witebskiego przyjęła jako mundur swego powiatu kontusz zielony, a wyłogi i żupan białe.

Name
Witebsk voivod(e)ship (12 + 1) is more popular in English than Vitebsk voivod(e)ship (5 + 2). Therefore we should leave this article under Witebsk. Moving back.--Piotr Konieczny aka Prokonsul Piotrus 19:13, 26 September 2007 (UTC)

Map
The two maps are different (Voivodeship is smaller in File:WitebskieIRP.JPG then in File:Vitebsk Voivodeship within Lithuania in the 17th century.png. Why? --Piotr Konieczny aka Prokonsul Piotrus 17:13, 7 April 2009 (UTC)

Dimensions of Mstislav Voivodeships were changed during history of Polish-Lithuanian Commonwealth. In XVI it had smaller north-western extent than in XVII century. Probably Mstislav Voivodeship was extended after Russia has taken Smolensk Voivodeship in 1667. Mathiasrex (talk) 22:59, 7 April 2009 (UTC)

title: Talk:Vitebsk Voivodeship


text:
Talk:Lami's theorem

information
the given information is very less. the details of force table is not given —Preceding unsigned comment added by 59.95.113.155 (talk) 13:41, 18 May 2008 (UTC)

Lami or Lamy?
I don't understand: there is a link to the article about Bernard Lamy, yet the theorem seems to be known as "Lami's theorem". Is it the same Lamy? If so, why did the "y" get changed into a "i"? Kiwipidae (talk) 12:31, 10 December 2017 (UTC)

Best Dhiraj Dattatraya Aware (talk) 07:29, 12 April 2020 (UTC)

Lami's Theorem Dhiraj Dattatraya Aware (talk) 07:29, 12 April 2020 (UTC)

Lami's theorems
Ans 105.112.24.132 (talk) 09:19, 6 April 2022 (UTC)

Lami's theorems
Ans 105.112.24.132 (talk) 09:19, 6 April 2022 (UTC)

title: Talk:Lami's theorem


text:
Talk:Polotsk Voivodeship

Gloger, Geografia historyczna
Zygmunt Gloger, Geografia historyczna ziem dawnej Polski. W tekście 63 autentycznych rycin, Kraków 1903

Województwo Połockie.

Połock, po łacinie Polocia, Polocium, przy ujściu rzeki Połoty, na prawym brzegu Dźwiny zachodniej położony, do najstarszych należy grodów Rusi. W wieku XII na udzielnem księstwie Połockiem panowali potomkowie Wszesława Braczysławicza z domu Włodzimierza I, księcia kijowskiego, ale już około roku 1225 Mendog, książę litewski, stał się panem Połocka. W roku 1357 rządził księstwem Połockiem Andrzej, syn Olgierda. Witołd wcielił hołdownicze księstwo do Litwy i rządził niem przez „starostę”, czyli swego namiestnika. Około roku 1500 starostowie zasiedli w senacie pod tytułem wojewodów połockich i wtenczas księstwo otrzymało nazwę województwa Połockiego. Województwo to przecinała rzeka Dźwina na dwie prawie równe części. Na północy graniczyło z dawną rzecząpospolitą Pskowską, do posiadłości carstwa Moskiewskiego już należącą, całą wschodnią ścianę na północ i na południe od rzeki Dźwiny stanowiło województwo Witebskie, a południową województwo Mińskie, zachodnią zaś na północ od Dźwiny województwo Inflanckie, a na południe Wileńskie.

Senatorów krzesłowych miało województwo dwóch, t. j. wojewodę i kasztelana połockich. Po ostatecznej unii roku 1569 wojewodom połockim miejsce w senacie obu narodów po wojewodach Lubelskich wyznaczono. Ziemianie połoccy mieli nadto ten sam przywilej, co i żmudzcy, którego nawet Korona nie posiadała, że wybierali sami kandydatów na swego wojewodę, z których król jednego na tę godność potwierdzał. Wojewoda ten był zarazem starostą grodowym połockim. Województwo, nie będąc ani bardzo rozległem ani ludnem, a posiadając stolicę w pośrodku swej przestrzeni, nie zostało podzielonem na powiaty, miało więc sąd ziemski i grodzki tylko w Połocku, gdzie też sejmikowało, obierając dwóch posłów na sejm i dwóch deputatów na trybunał litewski, t. j. jednego na kadencyę wileńską, drugiego na ruską. Od roku 1773, po odpadnięciu przy pierwszym podziale północnej połowy województwa do Rosyi, część południowa, pozostawiona Polsce, sejmikowała w Usaczu, jako środkowym swoim punkcie. Herbem województwa była Pogoń litewska w białem polu, „albo, jak inni chcą, na czerwonej chorągwi”, dodaje Niesiecki. Mundur połocki był ten sam, co i smoleński, t. j. kontusz karmazynowy, żupan i wyłogi granatowe.

Stefan Batory, odebrawszy roku 1579 Połock z rąk Iwana Groźnego, założył tu w roku następnym słynne kolegium Jezuitów, którego pierwszym rektorem był wielki kaznodzieja narodowy, Piotr Skarga. Za Zygmunta III arcybiskupstwo połockie obrządku greckiego, po unii z kościołem rzymskim w Brześciu-litewskiem roku 1596 dopełnionej, zamieniło się na grecko-unickie. Połock ze wspaniałymi kościołami i klasztorami, na wyniosłym brzegu Dźwiny położony, przedstawiał się z lewego jej brzegu, jak prawdziwe jakie miasto stołeczne, a istotnie za czasów polskich był głównem miastem handlowem nad Dźwiną w północnej Polsce.

Name
Polatsk Voivod(e)ship gives no hits on Google Print. Polock Voivodeship gives several. Therefore this article should be using a name actually used in English works.--Piotr Konieczny aka Prokonsul Piotrus 19:10, 26 September 2007 (UTC)

 * The term "Voivod(e)ship" obscures the results, IMO, providing only a small number of books, chiefly by Polish authors in the Połock case. See the search I provided in the closing statement of the RM at Talk:Nowogródek Voivodeship (1507-1795). Duja ► 08:19, 23 October 2007 (UTC)

A Commons file used on this page or its Wikidata item has been nominated for deletion
The following Wikimedia Commons file used on this page or its Wikidata item has been nominated for deletion: Participate in the deletion discussion at the nomination page. —Community Tech bot (talk) 19:52, 4 February 2022 (UTC)
 * Flag of Polotsk Voivodeship (1504-1793)-1.svg

A Commons file used on this page or its Wikidata item has been nominated for deletion
The following Wikimedia Commons file used on this page or its Wikidata item has been nominated for deletion: Participate in the deletion discussion at the nomination page. —Community Tech bot (talk) 14:55, 24 July 2022 (UTC)
 * Banner of Polotsk Voivodeship (1609-1618)-1.svg

title: Talk:Polotsk Voivodeship


text:
Gladstone, New Jersey

Gladstone is an unincorporated community located within Peapack-Gladstone in Somerset County, in the U.S. state of New Jersey. The area is served as United States Postal Service ZIP Code 07934. Gladstone was named in honor of William Ewart Gladstone, who served as British Prime Minister several times between 1868 and 1894.

The community is home to the Hamilton Farm Golf Club, the Stronghold Soccer Club, the United States Equestrian Team and the Gill St. Bernard's School, a private, nonsectarian, coeducational day school, serving students in pre-kindergarten through twelfth grade.

In the Forbes magazine 2017 ranking of the Most Expensive ZIP Codes in the United States, Gladstone was ranked as the 457th most expensive in the country, with its median home sale price of $938,042. In 2018, New Jersey Business Magazine listed Gladstone at 46th in its listing of "The Most Expensive ZIP Codes in New Jersey", with a median sale price 2017 of $627,500.

As of the 2010 United States census, the population for ZIP Code Tabulation Area 07934 was 1,501.

Culture
Gladstone is home to the United States Equestrian Team and the Stronghold Soccer Club, which plays its matches at Mount St. John's on the grounds of Montgomery Academy.

The Hamilton Farm Golf Club is located in Gladstone and has been the site of the Sybase Match Play Championship since its inception in 2010. It is the only match play format event on the LPGA Tour.

Education
As part of Peapack-Gladstone, residents of Gladstone are served by the Somerset Hills Regional School District.

Located along the border with Chester Township is the Gill St. Bernard's School, a private, nonsectarian, coeducational day school, serving students in pre-kindergarten through twelfth grade. Situated on Pottersville Road and Route 206 is the Willow School, which serves students in preschool through eight grade.

Roads and highways
A few major roads pass through the community including U.S. Route 206 and County Route 512.

Public transportation
Gladstone is an NJ Transit station that is the western terminus of the Gladstone Branch of the Morris and Essex line. Out of 23 inbound and 26 outbound daily weekday trains, 2 inbound and 2 outbound trains (about 8%) use the Kearny Connection to Secaucus Junction and New York Penn Station in Midtown Manhattan; the rest go to Hoboken Terminal. Passengers can transfer at Newark Broad Street or Summit stations to reach the other destination if necessary.

The Gladstone train station building was re-labeled "Boston," and its surroundings were supplied with peat-moss dirt, period vehicles and extras in Victorian dress, for a 1962 movie shoot. In the Oscar-winning film The Miracle Worker, Anne Bancroft in the role of Annie Sullivan boards a long-distance steam train there to take the job as Helen Keller's teacher.

Notable people
People who were born in, residents of, or otherwise closely associated with Gladstone include:
 * Charles E. Apgar (1865–1950), business executive and amateur radio operator best known for making early recordings of coded German radio transmissions at the start of World War I.
 * Jason Gore (born 1974), PGA Tour professional golfer who is the Senior Director of Player Relations for the United States Golf Association.
 * Orin R. Smith, former chairman and CEO of Engelhard Corporation

title: Gladstone, New Jersey


text:
Jon Kleinberg

Jon Michael Kleinberg (born 1971) is an American computer scientist and the Tisch University Professor of Computer Science and Information Science at Cornell University known for his work in algorithms and networks. He is a recipient of the Nevanlinna Prize by the International Mathematical Union.

Early life and education
Jon Kleinberg was born in 1971 in Boston, Massachusetts to a mathematics professor father and a computer consultant mother. He received a Bachelor of Science degree in computer science from Cornell University in 1993 and a PhD from Massachusetts Institute of Technology in 1996. He is the older brother of fellow Cornell computer scientist Robert Kleinberg.

Career
Since 1996 Kleinberg has been a professor in the Department of Computer Science at Cornell, as well as a visiting scientist at IBM's Almaden Research Center. His work has been supported by an NSF Career Award, an ONR Young Investigator Award, a MacArthur Foundation Fellowship, a Packard Foundation Fellowship, a Sloan Foundation Fellowship, and grants from Google, Yahoo!, and the NSF. He is a member of the National Academy of Engineering and the American Academy of Arts and Sciences. In 2011, he was elected to the United States National Academy of Sciences. In 2013 he became a fellow of the Association for Computing Machinery.

Research
Kleinberg is best known for his work on networks. One of his best-known contributions is the HITS algorithm, developed while he was at IBM. HITS is an algorithm for web search that builds on the eigenvector-based methods used in algorithms and served as the full-scale model for PageRank by recognizing that web pages or sites should be considered important not only if they are linked to by many others (as in PageRank), but also if they link to many others. Search engines themselves are examples of sites that are important because they link to many others. Kleinberg realized that this generalization implies two different classes of important web pages, which he called "hubs" and "authorities". The HITS algorithm is an algorithm for automatically identifying the leading hubs and authorities in a network of hyperlinked pages.

Kleinberg is also known for his work on algorithmic aspects of the small world experiment. He was one of the first to realize that Stanley Milgram's famous "six degrees" letter-passing experiment implied not only that there are short paths between individuals in social networks but also that people seem to be good at finding those paths, an apparently simple observation that turns out to have profound implications for the structure of the networks in question. The formal model in which Kleinberg studied this question is a two dimensional grid, where each node has both short-range connections (edges) to neighbours in the grid and long-range connections to nodes further apart. For each node v, a long-range edge between v and another node w is added with a probability that decays as the second power of the distance between v and w. This is generalized to a d-dimensional grid, where the probability decays as the d-th power of the distance.

Kleinberg has written numerous papers and articles as well as a textbook on computer algorithms, Algorithm Design, co-authored the first edition with Éva Tardos and sole authored the second edition. Among other honors, he received a MacArthur Foundation Fellowship also known as the "genius grant" in 2005 and the Nevanlinna Prize in 2006, an award that is given out once every four years along with the Fields Medal as the premier distinction in Computational Mathematics. His new book is entitled "Networks, Crowds, and Markets: Reasoning About a Highly Connected World", published by Cambridge University Press in 2010.

Cornell's Association of Computer Science Undergraduates awarded him the "Faculty of the Year" award in 2002.

title: Jon Kleinberg


text:
Indian River State College

Indian River State College (IRSC) is a public college with a main campus in Fort Pierce, Florida. It is part of the Florida College System and serves the counties of Indian River, Martin, Okeechobee and St. Lucie on the Treasure Coast region of Florida.

History
The college was established in 1959 as Indian River Junior College and located in a former public school building in Fort Pierce. IRJC moved to its current main campus on Virginia Avenue in 1963 after the city of Fort Pierce donated the site to the institution. In 1970, the board of trustees decided a name more fitting of the college's service to the community was needed, and it was renamed Indian River Community College. This was in keeping with the national trend for public junior colleges to drop the word "junior" in favor of 'Community." Within the confines of the college, the school is called The River or 'the ersk', pronouncing the school's acronym, IRSC. The school's mascot is the Pioneer.

On 10 September 2007, IRCC's board of trustees voted unanimously to change the college's name to Indian River College, as it began its transition into a four-year institution. The name change needed to be enacted into law by the Florida Legislature. Ultimately, the school's name was changed to Indian River State College by the college's board of trustees effective 1 July 2008.

Campus

The main campus occupies a 87 acre site that was formerly the Fort Pierce landfill site. It has branch campuses in Okeechobee (Dixon Hendry campus), Port St. Lucie (Pruitt campus), Stuart (Chastain campus) and Vero Beach (Mueller campus) plus additional learning centers facilities in the area.

In August 2020, the main campus in Fort Pierce was named the Massey campus after retiring president Edwin R. Massey.

Academics
Nine bachelor's degree programs have been added in middle- and secondary-school teacher education in math and science, exceptional student education, nursing, organizational management, public-safety administration, and healthcare management. Indian River State College is accredited by the Commission on Colleges of the Southern Association of Colleges and Schools to award associate and baccalaureate degrees. The institution offers additional educational programs such as technical certificates and applied technology diplomas. The institution also offers an adult high-school program that allows adults who have not graduated from high school to continue earning credits that may be counted towards their completion of the GED. IRSC also participates in the dual enrollment state program to allow students to take college classes at a discount while in a public high school. They host the Clark Advanced Learning Center, a technology-based high school, as a joint venture between the Martin County School District and IRSC.

In September 2014, the college was named as one of the 10 best community colleges in the United States by the Aspen Institute. In 2018, the college was regarded runner-up for the best state college in the United States by the Aspen Institute. Then again in 2019, it won another from the Aspen Institute, for the best state college in the United States, tied with Miami Dade College in Miami.

In 2022, the college began the "Promise Program", which offered tuition-free associate degrees to Treasure Coast and Okeechobee County-area public high-school graduates. The program resulted in a larger freshman class at IRSC campus.

Athletics
The college athletic teams, which are nicknamed the Pioneers, compete in the Southern Conference of the Florida State College Activities Association, a body of the National Junior College Athletic Association Region 8. The college has a very successful swimming and diving team. Indian River men's swimming and diving team has won 48 straight NJCAA swimming and diving championships, and the women's team has won 41 straight national championships. With 48 consecutive wins, IRSC currently holds the title to the longest unbroken U.S. championship winning streak in any sport at the collegiate level. The women's team brought home their 44th overall title and extended their consecutive titles to 41.

Notable people

 * Mike Bianco, head coach of the University of Mississippi baseball team
 * Sion Brinn, Olympic swimmer
 * Rob Cordemans, Olympic baseball player for the Netherlands
 * Lacey Evans, professional wrestler
 * Michael Marrone, heavyweight boxer
 * Omar Mateen, Islamic terrorist and mass murderer who perpetrated the Pulse Orlando nightclub shooting
 * John McCormack, college baseball coach at Florida Atlantic
 * Rusty Meacham, professional baseball player
 * Breanna Myles, Miss Teen USA 2021
 * Angel Pagán, professional baseball player
 * Steve Pearce, professional baseball player
 * Ralph Poppell, member of the Florida House of Representatives
 * Fabrizio Scaccia, professional football player
 * Luke Scott, professional baseball player
 * Cory Spangenberg, professional baseball player
 * Gordon Touw Ngie Tjouw, Olympic swimmer
 * Jonny Venters, professional baseball player

title: Indian River State College