text:
Hāfu

"half" (ハーフ) is a Japanese language term used to refer to a person of half Japanese and half non-Japanese ancestry. A loanword from English, the term literally means "half," a reference to the individual's non-Japanese heritage. The word can also be used to describe anyone with mixed-racial ancestry in general. As many consider Japan to be one of the most homogeneous societies on the planet, children who have one non-Japanese parent are called hāfu Japanese and often face prejudice and discrimination from Japanese citizens of full Japanese descent. Hāfu individuals are well represented in Japanese media and abroad, and recent studies in the 2010s estimate that 1 in 30 children born in Japan are born to interracial couples.

In Japanese

 * lit. child in-between or child of love (間の子) – An ainoko is a Japanese person with a non-Japanese or lit. foreigner (外国人), parent. It was historically often associated with discriminating sentiment. The term is almost never used today in Japan.
 * lit. double (ダブル) – A daburu is an alternative to Hāfu that focuses on the positive connotations of two cultures instead of one.
 * lit. mixed-blood child (混血児) – A konketsuji is a Japanese person with one non-Japanese parent. It is considered a derogatory term.
 * lit. quarter (クォーター) – A kwōtā is a Japanese person with one Japanese grandparent. The term is a loanword, based on the English word "quarter" and refers to an individual's 25%, or one quarter, Japanese ancestry.

In other languages

 * Japinoy – A person of mixed Japanese and Filipino ancestry.
 * Afro-Asian (also Blasian) – An Afro-Asian is an individual of African and Asian ancestry. Blasian, a portmanteau of Black and Asian, is a slang term and is regularly used among English speakers in North America.
 * Ainoco (f. Ainoca) – An ainoco is an individual with one Japanese parent. The term is a loanword, based on the Japanese word lit. child in-between or child of love (間の子) and is used by Portuguese speakers in Brazil and Pohnpeian speakers in Micronesia, both countries with a sizable Japanese populations.
 * Amerasian – An Amerasian is an individual of American and Asian, especially East Asian ancestry. Historically, the term referred to children born to local women and American servicemen stationed in East Asia during the Korean and Vietnam Wars. It should not be confused with Asian American, which describes an American citizen of full or partial Asian ancestry.
 * Eurasian – A Eurasian is an individual of European and Asian ancestry. It should not be confused with the Eurasian continent.
 * Hapa – A hapa is an individual of mixed Native Hawaiian, Pacific Islander, East Asian and/or Southeast Asian heritage. The term is a loanword, based on the English word half, as hāfu is; unlike hāfu, the term does not imply an individual is 50%, or half, of a certain race or ethnicity, only that they are mixed race. It is a Hawaiian term, used by English and Hawaiian speakers in Hawaii and California.
 * Mestiço de japonês – A mestiço de japonês (lit. Japanese mestiço) or miscigenado de japonês is an individual, usually an eurasiano, with one Japanese parent, i.e. a nipônico citizen, or a nipo-brasileiro. They are Portuguese terms, used in Brazil, but enjoy less popularity than ainoco and hāfu.

Prehistoric to feudal Japan
Hāfu refers to a person who has one ethnic Japanese parent and one non-ethnic Japanese parent. The term ethnic Japanese refers to the Indigenous Japanese people of the Japanese archipelago. Over the course of centuries, the minority ethnic groups such as the Ainu and Ryukyuans were mostly assimilated into the Yamato population. Mixed race couples and thus hāfu people were rare in feudal Japan. There were mixed Asian couples between ethnic Japanese and other East and Southeast Asian peoples.

The most well-regarded theory is that present-day Yamato Japanese are descendants of both the Indigenous Jōmon people and the immigrant Yayoi people. The Yayoi were an admixture (1,000 BCE–300 CE) of migrants from East Asia, mostly China and the Korean peninsula.

Modern mainland Yamato Japanese have less than 20% Jomon people's genomes. In modern Japan, the term Yamato minzoku is seen as antiquated for connoting racial notions that have been discarded in many circles since Japan's surrender in World War II. The term "Japanese people" or even "Japanese-Japanese" are often used instead.

Genetic and anthropological studies indicate that the Ryukyuans are significantly related to the Ainu people and share the ancestry with the indigenous prehistoric Jōmon period (pre 10,000–1,000 BCE) people, who arrived from Southeast Asia and with the Yamato people. During the Meiji period, the Ryukyuans' distinct culture was suppressed by the Meiji government and faced forced assimilation.

Edo period (1603–1867)
English sailor William Adams, a navigator for the Dutch East India Company, settled in Japan in April 1600. He was ultimately granted the rank of samurai, one of the few non-Japanese to do so. He wed Oyuki (お雪), a Japanese woman and together, they had two children, Joseph and Susanna, who were hāfu.

Chinese military leader Chenggong Zheng, historically known as Koxinga (1624–1662), was hāfu, born in Japan to a Japanese mother and Chinese father and raised there until the age of seven, known by the Japanese given name, Fukumatsu.

Meiji, Taishō and pre-war Shōwa period (1868–1945)
Since 1899, the Ainu were increasingly marginalized. During a period of only 36 years, the Ainu went from being a relatively isolated group of people to having their land, language, religion and customs assimilated into those of the Japanese. Intermarriage between Japanese and Ainu was actively promoted by the Ainu to lessen the chances of discrimination against their offspring. As a result, many Ainu are indistinguishable from their Japanese neighbors, but some Ainu Japanese are interested in traditional Ainu culture.

The first visible usage of the term Hāfu dates to 1930, in the novel Machi No Kokusai Mune (街の國際娘, lit. International Girl in the City) by Japanese author Touma Kitabayashi(北林 透馬). In the chapter Minato no Sakaba no Ainoko Odoriko(港の酒場の混血児踊り子, lit. The Dancing In-Between Child at the Harbour Bar) the furigana Hāfu is used as a synonym for the term "konketsuji" predating the appearance of Hāfu in dictionaries, which would not occur until after 1973. .

Shōwa period (post-war) (1945–1989)
The presence of the United States Armed Forces in Japan and Asia saw the birth of many children born to American fathers; these children were called Amerasians. It's estimated that by 1952, anywhere from 5,000 to 10,000 Japanese children were fathered by American servicemen, with many of the children placed for adoption by their Japanese mothers due to the stigma of out-of-wedlock pregnancy and miscegenation and the struggles of supporting a child alone in post-war Japan.

One orphanage, Seibo Aijien, Our Lady of Lourdes Orphanage (聖母愛児園), in Yokohama, run by Franciscan nuns, opened in 1946. By 1948, staff members were caring for 126 children fathered by American servicemen, by 1950 and 136 children. A letter, dated 1948, detailed an incident of a malnourished infant born to a Japanese teenager whose American father refused to support for fear his wife would learn of his extramarital affair. The Elizabeth Saunders Home opened in Ōiso by a Japanese woman named Miki Sawada, cared for more than 700 Amerasian children, none of whom were visited or supported by their American fathers. The Kure Project operated in the city of Kure, Hiroshima Prefecture, between 1960 and 1977 providing long-term assistance to over 100 families with mixed-race children.

Heisei period (1989–2019)
Fashionable images of the half Japanese people have become prominent especially with the increased appearance of hāfu in the Japanese media. Hāfu models are now seen on television or fill the pages of fashion magazines such as Non-no, CanCam and Vivi as often as newsreaders or celebrities. The appearance of hāfu in the media has provided the basis for such a vivid representation of them in the culture. As of 2018, it is estimated that 30% to 40% of runway models in Japanese fashion shows identify as hafu. Most top models in their 20s of popular Japanese fashion magazines are hafu.

One of the earliest terms referring to half Japanese was ainoko, meaning a child born of a relationship between two races. It is still used in Latin America, most prominently Brazil (where spellings such as ainoco, ainoca (f.) and ainocô may be found), to refer to mestizo (broader term in Hispanic America for mixed race in general) or mestiço people of some Japanese ancestry. In Brazil, amarela (yellow) is generally used for people of East Asian origin.

The former term evolved to be an umbrella term for Eurasian or mixed East Asian/mestizo, East Asian/African, East Asian/Arab and East Asian/indigenous heritage in general. At the same time it is possible for people with little Japanese or other East Asian ancestry to be perceivable just by their phenotype to identify mostly as black, white or mestizo/pardo instead of ainoko, while people with about a quarter or less of non-East Asian ancestry may identify on the Brazilian census as being amarela ("yellow" or East Asian).

Soon this too became a taboo term due to its derogatory connotations such as illegitimacy and discrimination. What were central to these labels were the emphasis on "blood impurity" and the obvious separation of the half Japanese from the majority of Japanese. Some English-speaking parents of children of mixed ethnicity use the word "double." Amerasian is another term for children of mixed ancestry, especially those born to Japanese mothers and U.S. military fathers.

Of the one million children born in Japan in 2013, 2.2% had one or more non-Japanese parent.[70] According to the Japanese Ministry of Health, Labor and Welfare, one in forty-nine babies born in Japan today are born into families with one non-Japanese parent. Most intermarriages in Japan are between Japanese men and women from other Asian countries, including China, the Philippines and South Korea. Southeast Asia also has significant populations of people with half Japanese ancestry, particularly in the Philippines.

In the 21st century, stereotyping and discrimination against hāfu occurs based on how different their identity, behavior and appearance is from a typical Japanese person. Some experience negative treatment such as being teased or bullied in junior high school, treated like foreigners or stereotyped as bilingual and models. However, being mixed has been increasingly seen more positively. The hafu of international marriages between Japanese and other Asians tend to blend in easier in Japanese society. They can have a bicultural identity. Their foreign side could be suppressed in Japan's homogeneous culture.

Smile (スマイル) is a television drama series, broadcast by TBS from April to June 2009. Jun Matsumoto plays the lead role of Vito, a half-Filipino, half-Japanese man who always smiles despite all of the problems and difficulties he faces. The series focused on foreigners and mixed race children who suffered from racism.

The documentary film Hafu: The Mixed-Race Experience in Japan was released in April 2013. It is about the experiences of five hāfu living in Japan. It deals with issues of identity, multiculturalism, relationships, hardship and stereotyping that they face.

In September 2018, Naomi Osaka is the first Japanese woman and hāfu to contest a Grand Slam singles final and the first Japanese Grand Slam singles champion. Naomi Osaka is the winner of the 2018 US Open Women's Singles.

Reiwa period (2019–)
Due to low birthrate, the population of Japan is aging significantly. As of 2019, the fertility rate stood at 1.36 children per woman, far below the 2.1 children per woman required to maintain the same level of population. Japan had 126.5 million people in 2018, with Japanese nationals numbering 124.8 million in January 2019. Currently, 1 in 4 Japanese residents are over the age of 65, meaning that if the birthrate does not increase, one-third of the population will be above this age by 2050.

The percentage of hāfu is increasing, but the group is still a minority in Japan. The Government of Japan regards all naturalized Japanese citizens and native-born Japanese nationals with multi-ethnic backgrounds as Japanese, with no official ethnicity census data.

title: Hāfu


text:
Wikipedia:Articles for deletion/Cheryl ann simm

 This page is an archive of the discussion about the proposed deletion of the article below. This page is no longer live. Further comments should be made on the article's talk page rather than here so that this page is preserved as an historic record. The result of the debate was delete. — Trilobite (Talk) 15:15, 15 Jun 2005 (UTC)

Cheryl ann simm
Unnotable.

Delete - Sadly, not special enough for an encyclopedia gren 09:21, 5 Jun 2005 (UTC)

 * Delete. --W(t) 09:24, 2005 Jun 5 (UTC)
 * Delete -- Longhair | Talk 09:30, 5 Jun 2005 (UTC)
 * Delete - Apparent Vanity. --Irishpunktom\talk 11:35, Jun 5, 2005 (UTC)
 * Delete The only real detail is that "when she was born her parents knew she would be special."  The same can be said for a lot of babies, so that doesn't make her particularly notable. Sonic Mew 15:01, Jun 5, 2005 (UTC)
 * Speedy delete as short without any encyclopedic content besides name and year of birth. Mgm|(talk) 21:26, Jun 5, 2005 (UTC)
 * Delete parental vanity. Let the kid grow up first! --Etacar11 23:55, 5 Jun 2005 (UTC)

 * This page is now preserved as an archive of the debate and, like some other VfD subpages, is no longer 'live'. Subsequent comments on the issue, the deletion, or the decision-making process should be placed on the relevant 'live' pages. Please do not edit this page.

license: Creative Commons - Attribution Share-Alike - https://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0/


text: File:Matthewgoodband beautifulmidnight.png


text:
Gobby

Gobby is a free software collaborative real-time editor available on Windows and Unix-like platforms. (It runs on Mac OS X using Apple's X11.app.) It was initially released in June 2005 by the 0x539 dev group (the hexadecimal value 0x539 is equal to 1337 in decimal). Gobby uses GTK+ for its GUI widgets.

Description
Gobby features a client-server architecture which supports multiple documents in one session, document synchronisation on request, password protection and an IRC-like chat for communication out of band. Users can choose a colour to highlight the text they have written in a document. Gobby is fully Unicode-aware, provides syntax highlighting for most programming languages, and has basic Zeroconf support.

A dedicated server called Sobby is also provided, together with a script which could format saved sessions for the web (e.g. to provide logs of meetings with a collaboratively prepared transcript). The collaborative editing protocol is named Obby, and there are other implementations that use this protocol (e.g. Rudel, a plugin for GNU Emacs). Gobby 0.5 replaces Sobby with a new server called infinoted.

Version 0.4.0 featured fully encrypted connections and further usability enhancements. Users have commented versions prior to 0.5.0 had some issues.

Versions numbered 0.4.9x are preview releases for version 0.5.0. The most noticeable improvement is undo support, using the adOPTed algorithm for concurrency control.

Criticisms
While offering Unicode support it has been suggested the product is suitable for producing plaintext rather than formatted documents.

title: Gobby


text:
User:Alt-o

Hello World.

title: User:Alt-o


text: User talk:203.113.239.7

title: User talk:203.113.239.7


text:
Multiple Personality Detective Psycho

MPD Psycho, short for Multiple Personality Detective Psycho (多重人格探偵サイコ), is a Japanese manga series written by Eiji Ōtsuka and illustrated by Shou Tajima. MPD Psycho is a very successful series having sold more than four million copies in Japan as of 2007. It was originally published by Kadokawa Shoten from 1997 to 2016 and later by NA: Dark Horse Comics on June 06, 2007. The series follows a police detective suffering from multiple personality disorder.

MPD Psycho was adapted as a live action television miniseries in 2000, directed by Takashi Miike.

Plot
Yôsuke Kobayashi is a detective and is on the case of a serial killer who dismembers his victims. The killer later sends Yôsuke's girlfriend dismembered but kept alive. Yôsuke hunts down the killer and due to the events, loses his sanity and develops dissociative identity disorder with the two main personalities being Kazuhiko Amamiya, a cool headed detective and Shinji Nishizono, a reckless psychopath. After being placed in prison for murdering the killer, Yôsuke Kobayashi is released and works for an independent detective agency ran by Machi Isono. Later serial killers are appearing with barcodes in their left eyes, which Yôsuke Kobayashi also has. Yôsuke Kobayashi investigations lead him to believe he is not who he thinks he is and that his Kazuhiko and Shinji personalities have existed since childhood.

During the case known as "Lucy Seven", Shinji gains control of Yôsuke Kobayashi and disappears.

Later, it is found out that the Gakuso organization is behind the barcodes. Machi investigates and learns that Kazuhiko Amamiya and Shinji Nishizono are programmed personalities, genetically created (apparently by Gakuso) so that they could merge into a joint personality that is expected to greatly resemble that of Lucy Monostone, a legendary serial killer with a counter-culture personality.

It is revealed that there are multiple Shinji Nishizono personalities and that one exists in Machi's sister, Miwa. Miwa meanwhile runs into Yôsuke Kobayashi on a plane and manages to absorb the Kazuhiko Amamiya personality. At the same time, another host of a Shinji Nishizono personality (a teenager named Tetora Nishizono, who can temporarily transfer his Shinji Nishijono personality template to others) escapes from the Gakuso organization and runs into Miwa. She later gives the Kazuhiko personality to Tetora, who needs to add that personality to his own in order to remain psychologically stable. In exchange, Miwa demands that Tetora promise to keep the Kazuhiko personality alive and safe inside him no matter what.

Meanwhile, evidence of internal conflict inside Gakuso and of political use of same by high Japanese authorities mounts, and the police officers investigating the murders find themselves dealing with conflict and suspicion from all sides.

A few years later, Tetora continues his run from the Gakuso organization. The plot takes surprising turns, removing central characters while introducing new ones, leading to issue #11 which is in its entirety a flashback to events previous to the first issue of the series, bringing a new, more complete understanding of the whole situation. By #12 we resume the current day storyline and learn of new motivations for at least two characters. Gakuso's nature and goals are also fleshed out in a surprising way.

Protagonists
Yosuke Kobayashi (小林 洋介) appears to be a police detective working on a serial killing case. While tracking down a serial killer who mutilates his victims by severing their limbs, his girlfriend (Chizuko) is mutilated by the killer, who claims to recognise the detective as a fellow psychopath. After tracking down the killer, Shinji Nishizono (西園 伸二), an arrogant and callous psychopath, emerges and shoots the killer. This personality quickly disappears and is replaced by Kazuhiko Amamiya (雨宮一彦), a cool-headed, serious criminologist. Amamiya is then arrested and imprisoned for the murder of the serial killer. Throughout the course of the story, Amamiya Kazuhiko and Nishizono Shinji's personality switch back and forth, with Shinji's personality usually emerging only after a traumatic incident (such as the burning of several bodies) or when the body is in danger. It is usually clear to the reader which personality is in control at any given time as Kazuhiko Amamiya is near-sighted and wears glasses, whereas Shinji Nishizono does not require glasses. It is later revealed that the original personality of the body belonged to Nishizono Shinji who had killed, along with Murata Kiyoshi, the original Kobayashi Yosuke, the original Amamiya Minako and the original Sakurai Kotone as well as severely burning the original Amamiya Kazuhiko. After seeing the decapitated bodies of two of the Lucy 7, Nishizono Shinji regains control over his body and reappears after a 6-month time-skip. Coincidentally, he sees Isono Miwa and decides to get on the same flight as her because he thought that "some interesting things would occur" and assists in the hijacking of the plane for his own purposes. While on the plane, Isono Miwa, after a brief struggle, successfully absorbs the personality of Amamiya Kazuhiko from him. He is shot and killed by a Gakuso Company member while facing off with Nishizono Tetora on the Gakuso experiment ship.
 * Shinji Nishizono

Machi Isono (伊園 磨知) is an intelligent criminologist who runs a private consultancy firm. She employs Kazuhiko Amamiya upon his release from prison and invites him to live in the large apartment which serves as home to herself and her sister as well as the headquarters of her business. Her real name is revealed in #13 to be Wakana Isono Monostone.
 * Machi Isono

Miwa Isono (伊園 アリワン 美和) is the younger sister of Isono Machi. She is initially introduced as a schoolgirl with a forceful personality who occasionally helps Machi and Amamiya in their cases. As the series progresses, she becomes more important as revelations about her role in the conspiracy that runs through the book are revealed. She is later revealed as a new generation bar-coder who carries a crucial alternate personality for the formation of Lucy Monostone. Her last seemingly important role was to transfer the personality of Kazuhiko Amamiya to Nishizono Tetora. Miwa Isono appears episodes five and six of the television series as a comatose girl rescued from a burning hospital who later forms a relationship with Amamiya.
 * Miwa Isono

Tetora Nishizono (西園 弖虎) is a young teenaged version of Kazuhiko Amamiya, Tetora Nishizono also carries the psychopathic personality of Shinji Nishizono, although the personality of Shinji is far more dominant in Tetora. He receives Kazuhiko's personality from Isono Miwa. Tetora Nishizono does not appear in the TV mini-series.
 * Tetora Nishizono

Antagonists

 * Gakuso Company

Gakuso is a very secret, very influential and ruthless company with surprisingly high technology in the field of genetics, shrouded in mystery and sometimes confusing in its goals. Some evidence exists that it suffers from serious internal conflict and seems to have a branch referred separately to as "Onihigata". Many of the antagonists are involved with Gakuso in some capacity, not always knowing or willing so. For some reason, one of the main projects of Gakuso seems to be recreating Lucy Monostone by mixing fragments of programmed personalities in a host body. It is revealed in chapter 79 that the reason Gakuso does the barcode experiments is not just to make a perfect killer, but a controllable one who will serve to further their companies aims.

After hints in previous issues, Gakuso's larger political goals are fleshed out in #12.

A pale-haired man who seems frequently involved with many serial killers, including Toguchi Kikuo, Nishizono Shinji (original) and Umemiya Akio. He refers to an unnamed woman as his "mama". He shows abnormal regenerative abilities (being able to completely regenerate his forearm) and wears earphone-like machines which can release endorphins to dull his sense of pain. He often uses guns with abnormally powerful firepower. As a punishment for "losing Tetora" as well as several other blunders, he was disfigured.
 * Zenitsu

The real Kazuhiko Amamiya (雨宮一彦) first appears in chapter 10 in a flashback of "20 years ago" where he is apparently killed and burnt by Nishizono Shinji and Murata Kiyoshi. He reappears as an adult near Teu at the end of chapter 28 with a distinctive burn on the left side of his face and a later flashback reveals that he was rescued by an individual that appears to be Teu. He dies after being tricked by Nishizono Tetora into absorbing a destructive program.
 * Kazuhiko Amamiya

Somewhat shy and mentally retarded, the real Murata Kiyoshi first appears in chapter 10 in a flashback of "20 years ago" where he assists the real Nishizono Shinji in disposing of the corpses of the other children and the nurse at Amamiya clinic. He refers to Shinji as "Shin-chan" and claims that he was the only one who did not bully him. He is burnt to death after a fire spreads to the oil that he is drenched with.
 * Murata Kiyoshi

Lucy Monostone (ルーシー·モノストーン), a deceased former American pop star and terrorist, is thought by the mysterious corporation at the heart of the conspiracy to be the perfect killer. While genetic engineering can recreate Monostone's body, the challenge appears to be recreating his soul in order for the ultimate murderer to be reborn. It seems that this can only be achieved by combining a number of personalities, representing the different parts of Monostone, into a single vessel.
 * Lucy Monostone

Other characters
A bumbling police detective and friend of Kazuhiko and Machi. Short tempered and easily confused, Sasayama is nevertheless a "straight arrow" and reliably on the side of the good guys. After Kazuhiko Amamiya is taken over by Nishzono Shinji, Sasayama becomes a much more central character to the story.
 * Tooru Sasayama (笹山 徹)

A police officer, introduced in Chapter 8 (Vol. 8). Plays a major role in the "Wings" case. Later on is suspected in the death of a Chinese doctor.
 * Inuhiko

A police detective that partners with Sasayama, beginning in Chapter 8 (Vol. 8). Often made fun of by Sasayama for her short stature.
 * Uran Tenma

A high-ranked police officer introduced in Chapter 3 (Vol. 3). Despite his duties to Onihigata, he seems sincerely interested in unraveling the mysteries behind the murders and promoting justice and safety. He is the Spare of Tatsuo Onihigata, making the sole purpose of his existence to be an organ donor should original need one. He dies after a failed attempt to kill Onihigata, and ultimately donates his liver (unwillingly) to his would-be victim.
 * Akira Kitou

Minister of Justice of Japan. Heavily involved in the plot and a highly skilled manipulator.
 * Tatsuo Onihigata

A later employee of Machi Isono. He is the nephew of Lucy Monostone, and the supposed "perfect vessel" for the personalities that make up the soul of his uncle. He is killed by Nishizono Tetora while trying to retrieve the personality of Kazuhiko Amamiya.
 * Shoku Koike

A journalistic photographer that often works along Sasayama at the time of the beginning of the story. He plays an important role in revealing the existence of the Shinji Nishizono personality to Machi Isono. His most recognizable feature is his eyepatch that often contain different pictures such as an eyeball, a smiley face, a barcode, (etc.) on its surface. After he learns that he has cataracts in his remaining eye, he reverts into the killer that all of the bar-code samples ultimately become.
 * Kikuo Toguchi

A field operative of Gakuso. He is thought to be immortal by many characters as he seems to survive every attack made on him, including being run over by a car, and falling with a helicopter which explodes crashes into a tower when the pilot is shot.
 * Zenitsu

Gakuso staff. Enjoys sweets and candy to a pitiful extent. Talks through a mechanical device attached to his neck. He was in charge of keeping Nishizono Tetora under control by supplying him with medicines which must be taken in sequential order based on the numbers printed on the pills. He calls these pills "candies". These medications stabilize Tetora's personalities and allow him to survive. However, when Sasayama supplies Tetora with the "zero candy", he is no longer reliant on the Candyman and kills him.
 * Candyman

Gakuso staff. Often changes her name. Head of the Gakuso research boat. She is apparently involved with a faction of Gakuso that is in conflict with Onihigata.
 * Teu Mimegumi

Main storyline
MPD Psycho was initially published in Shōnen Ace, moving to Comic Charge in 2007 and remaining there until the magazine was cancelled in 2009. Then it moved again, this time to the new publication Young Ace, which debuted in the later half of 2009. The "Last Chapter" of MPD Psycho was published on February 4, 2016, and it was followed by "The End+ONE" on March 4. Dark Horse Comics published the English translation, but put the series on indefinite hiatus after volume 9 was released. Dark Horse announced in September 2010 it would resume MPD Psycho with the stabilization of the American manga market. The tenth volume was published in December 2011, followed by another hiatus that ended with the publication of the eleventh volume on July 23, 2014. The digital volumes of MPD Psycho were released on BookWalker on November 6, 2015.

Self-parody
Drawn by Hirarin

Live-action series
The plot is similar to the beginning of the manga series but does not relate to the incidents of Lucy Monostone and the Gakuso Company. Yôsuke Kobayashi, a detective assigned to a homicide unit, saw his wife killed by a serial killer, Shinji Nishizono. From the shock of the incident, he suffers from multiple personality disorder and becomes Kazuhiko Amamiya. Soon after he manages to hunt down and kill his wife's murderer. Now a series of murders have started and the suspect claimed to be Shinji Nishizono.

title: Multiple Personality Detective Psycho


text: User talk:70.179.22.120

title: User talk:70.179.22.120


text:
Rozafa Castle

Rozafa Castle (Kalaja e Rozafës) or Shkodër Castle (Kalaja e Shkodrës) is a castle near the city of Shkodër, in northwestern Albania. It rises imposingly on a rocky hill, 130 m above sea level, surrounded by the Buna and Drin rivers. Shkodër is the seat of Shkodër County, and is one of Albania's oldest and most historic towns, as well as an important cultural and economic centre.

The hill was settled since the Early Bronze Age. The earliest fortification walls are dated to the 4th-3rd century BCE consituting the citadel of the Illyrian city of Skodra, which together with various sites of the lower city, shows the growing and vibrant nature of the Illyrian capital under the Labeatae, especially during the reign of king Gentius. Nevertheless, the visible walls of the castle are mostly of Venetian construction.

Name
Although there have been several legends about the etymology of the name Rozafa, scholars have linked it with Resafa, the place where Saint Sergius died. Shkodra and the surrounding area have a long and well-documented tradition of venerating Sergius.

The castle is also named after the city of Shkodër (definite Albanian form: Shkodra).

Antiquity
Due to its strategic location, the hill had a prominent role in antiquity. There was an Illyrian stronghold during the rule of the Labeates and Ardiaei, whose capital was Scodra.

During the Third Illyrian War the Illyrian king Gentius concentrated his forces in Scodra. When he was attacked by the Roman army led by L. Anicius Gallus, Gentius fled into the city and was trapped there hoping that his brother Caravantius would come at any moment with a large relieving army, but that did not happen. After his defeat, Gentius sent two prominent tribal leaders, Teuticus and Bellus, as envoys to negotiate with the Roman commander. On the third day of the truce, Gentius surrendered to the Romans, was placed in custody and sent to Rome. The Roman army marched north of Scutari Lake where, at Meteon, they captured Gentius' wife queen Etuta, his brother Caravantius, his sons Scerdilaidas and Pleuratus along with leading Illyrians.

The fall of the Illyrian kingdom in 168 BC is transmitted by Livy in a ceremonial manner of the triumph of Anicius in Rome:

In a few days, both on land and sea did he defeat the brave Illyrian tribe, who had relied on their knowledge of their own territory and fortifications.

Medieval and Ottoman period
Within the castle there are the ruins of a 13th-century Venetian Catholic church, considered by scholars as the St. Stephen's Cathedral, which after the siege of Shkodër in the 15th century, when the Ottoman Empire captured the city, was transformed into the Fatih Sultan Mehmet Mosque.

The castle has been the site of several famous sieges, including the siege of Shkodër of 1478-79 and the siege of Shkodër of 1912-13. The castle and its surroundings form an Archaeological Park of Albania.

Legend
A famous widespread legend about human sacrifice and immurement with the aim of building a facility is traditionally orally transmitted by Albanians and connected with the construction of the Rozafa Castle. The existence of this Albanian legend is attested as early as 1505, in the work De obsidione Scodrensi, by the Albanian humanist and historian Marin Barleti.

The story tells about the initiative of three brothers who set down to build a castle. They worked all day, but the foundation walls fell down at night. They met a wise old man who seems to know the solution of the problem asking them if they were married. When the three brothers responded positively, the old man said:

If you really want to finish the castle, you must swear never to tell your wives what I am going to tell you now. The wife who brings you your food tomorrow you must bury alive in the wall of the castle. Only then will the foundations stay put and last forever.

The three brothers swore on besa to not speak with their wives of that happened. However the two eldest brothers broke their promise and quietly told their wives everything, while the honest youngest brother kept his besa and said nothing. The mother of the three brothers knew nothing of their agreement, and while the next afternoon at lunch time, she asked her daughters-in-law to bring lunch to the workers, two of them refused with an excuse. The brothers waited anxiously to see which wife was carrying the basket of food. It was Rozafa, the wife of the youngest brother, who left her younger son at home. Embittered, the youngest brother explained to her what the deal was, that she was to be sacrificed and buried in the wall of the castle so that they could finish building it, and she didn't protest but, worried about her infant son, she accepted being immured and made a request:

I have but one request to make. When you wall me in, leave a hole for my right eye, for my right hand, for my right foot and for my right breast. I have a small son. When he starts to cry, I will cheer him up with my right eye, I will comfort him with my right hand, I will put him to sleep with my right foot and wean him with my right breast. Let my breast turn to stone and the castle flourish. May my son become a great hero, ruler of the world.

A well known version of the legend is the Serbian epic poem called The Building of Skadar (Зидање Скадра, Zidanje Skadra) published by Vuk Karadžić in 1815, after he recorded a folk song sung by a Herzegovinian storyteller named Old Rashko. The three brothers in the legend were represented by members of the noble Mrnjavčević family, Vukašin, Uglješa and Gojko. Furthermore, Dundes states that the name Gojko is invented. Folklorist Alan Dundes notes that the ballad continued to be admired by generations of folksingers and ballad scholars.

The cult of the maternal breasts and the motif of immurement that appear in the Albanian legend of Rozafa are reflections of the worship of the earth mother goddess in Albanian folk beliefs. The local people believe that Rozafa's milk still flows in the walls of the stronghold she sacrificed herself to preserve. This is manifested by the native milkweeds flow when their stalks are broken, and limestone stalactites found within the original Illyrian gateway. Limestone deposits are scraped off by local women, and by mixing them with water they obtain a medicine to drink or apply to their breasts in order to increase their milk supply, and so that they can infuse their babies with the character and patriotism of Rozafa, the legendary immured woman.

title: Rozafa Castle


text:
Löw

Löw (or Loew) is a surname of German or Yiddish origin. Another romanization of the Yiddish name לייב is Leib. It may refer to:

People

 * Benjamin Wolf Löw (1775–1851), a Polish-Hungarian rabbi
 * Franklin M. Loew (1939–2003), a veterinarian
 * Hermann Loew (1807–1879), a German entomologist
 * Immanuel Löw (1854–1944), a Hungarian rabbi, scholar and politician
 * Isaak Löw Hofmann, Edler von Hofmannsthal (1759-1849), an Austrian merchant
 * Jacques Loew (1908–1999), a French priest and labor activist
 * Joachim Löw (born 1960), a German former footballer and former head coach of the national football team of Germany
 * Judah Loew ben Bezalel (c. 1520–1609), the "Maharal of Prague", purported creator of the Golem of Prague
 * Maj-Lis Lööw (born 1936), Swedish politician
 * Marcus Loew, an American business magnate and a pioneer of the motion picture industry
 * Mattias Löw (born 1970), a Swedish film director
 * Michael Loew (1907–1985), an abstract expressionist artist
 * Moritz Löw (Lőw Móric) (1841–1900), a Hungarian-German astronomer
 * Oscar Loew (1844–1941), a German chemist
 * Peter Oliver Loew (born 1967), German historian
 * Samuel Löw (1720–1806), a Czech Talmudist
 * Samuel Löw Brill, a Hungarian rabbi and Talmud scholar
 * Zsolt Lőw (born 1979), a Hungarian footballer

title: Löw


text:
User:Witkacy/sandbox

 * Pani Schindler, wdowa po niemieckim przemysłowcu uwiecznionym w filmie "Lista Schindlera", została wyróżniona przez argentyński rząd za swój udział w ratowaniu Żydów z polskich obozów koncentracyjnych (australijskie radio ABC, 1999)

 * Moja babcia zginęła, a ciotka ledwo uszła z życiem w polskim obozie koncentracyjnym (Michael Howard, przywódca brytyjskich konserwatystów, 2004)

 * Papież pochodzący z kraju, który wymyślił Auschwitz (belgijski "Le Soir Illustre", 2000)

 * Film "Pianista" (...) o muzyku, który przeżył w nazistowskiej Polsce, został nagrodzony na festiwalu w Cannes ("The Australian", 2002)

 * W Polsce nie ma Żydów, ponieważ wszyscy zostali zabici przez Polaków. Obozy koncentracyjne, a były to polskie obozy koncentracyjne, były obsługiwane przez Polaków. Hitler nie musiał zabijać Żydów w Polsce, bo zrobili to za niego Polacy. To Polacy, i tylko Polacy, są winni eksterminacji Żydów (Howard Stern, znany amerykański dziennikarz talk-show, 1998).

 * Pod koniec lat 90. Radkowi Sikorskiemu udało się jednak zmusić Amerykanów do przeproszenia za antypolskie sformułowania, a w MSZ powstał wówczas specjalny katalog antypolonizmów. Po interwencji Sikorskiego Ted Turner, założyciel CNN, przeprosił Polskę za naśmiewanie się z papieża i opowiedzenie prymitywnego antypolskiego dowcipu.
 * ...Turner has a long history of making anti-Catholic and anti-papal insults. On February 16, 1999 Ted Turner made anti-Catholic and anti-Polish remarks before the National Family Planning and Reproductive Health Association in Washington, D.C. that were obviously meant as an insult to the late Pope John Paul II. He ridiculed the Ten Commandments saying, "they're a little out of date." He said, "If you're only going to have 10 rules, I don't know if prohibiting adultery should be one of them." He then directly mocked the Pope when asked to comment what he would say if he met the Pope. Turner lifted his leg and said, "Ever seen a Polish mine detector?" In a reference to John Paul's defence of traditional morality, he said the Pope should "get with it. Welcome to the 20th century."...
 * http://www.lifesite.net/ldn/2005/apr/05042107.html

 * Z kolei amerykańska dziennikarka Leslie Stahl usunęła ze swojej książki zdanie: "W latach 40. Polacy (z pomocą udzieloną im przez zaprzyjaźnionych sąsiadów, Niemców) wymordowali swą tradycyjną klasę kupiecko-przedsiębiorczą, Żydów".
 * Reporting Live
 * Wszystkie granice przyzwoitości przekroczył niedawno znany norweski dziennikarz Hans Wilhelm Steinfeld. W artykule "Nienawiść do Żydów, czarna karta polskiej historii" napisał on między innymi, że we Lwowie działają "polscy naziści", a marszałek Piłsudski był faszystowskim dyktatorem i antysemitą. Ani norweski "dziennikarz" - według Normana Davisa, poproszonego o ocenę treści artykułu, posługujący się terminologią stalinowską - ani jego przełożony nie zamierzają przeprosić za te brednie. - Nie rozumiem ludzi, którzy fałszują historię - powiedział Steinfeld "Rz".

 * Czołowy włoski dziennik "Corriere della Sera" w wydaniu z 13 stycznia aż dwukrotnie użył sformułowania "polskie obozy koncentracyjne". Dopiero po proteście deputowanego Parlamentu Europejskiego Bogusław Sonika (PO) gazeta opublikowała protest polskiego ambasadora. Ukazał się on jednak w dziale listów. Redakcja nie zamieściła ani sprostowania, ani przeprosin.

 * 30 kwietnia kanadyjska sieć CTV nadała program o pozbawieniu obywatelstwa USA Johna Demjianiuka, domniemanego zbrodniarza hitlerowskiego, który - jak to określono - "był strażnikiem w polskim obozie koncentracyjnym w Treblince". Szef stacji Robert Hurst przed długi czas nie chciał przyjąć do wiadomości żadnych protestów składanych w tej sprawie.
 * The Institute of National Remembrance (IPN) protests against the wording "Polish death camps" which appeared on the website of the Simon Wiesenthal Center on June 16. The internet press release by the Center concerning Ivan Demjanjuk uses the expression "Polish death camps". In a prepared statement to the Director of the S.W. Center, Efraim Zuroff, on June 19, Professor Leon Kieres, President of the Institute of National Remembrance (IPN), requested the retraction of the historically incorrect formulation. As it stands, it negates Nazi crimes commited in German concentration camps on the territories of occupied Poland during World War II. As of today - June 21 - this false formulation has not been removed.
 * http://www.forum-znak.org.pl/index-en.php?t=wydarzenia&id=213

 * O tym, że można skutecznie walczyć z podobnym zjawiskiem, świadczy wypadek, który miał miejsce w Wielkiej Brytanii w 2000 roku. Po interwencji sprzyjającego Polsce lorda Belhavena and Stentona, zmieniono cały ustęp w szkolnym podręczniku do historii. Według autorów "The Twentieth Century World" Hitler w swojej "kampanii masowych mordów" znalazł w Europie wielu pomocników, "między innymi Polaków". - Złożyłem na to skargę do ministra edukacji, który bardzo się tą sprawą przejął. To była bardzo zła książka - powiedział "Rz" lord Belhaven and Stenton.

 * W listopadzie 1999 roku australijską Polonię zbulwersował fakt, że w wieczornych wiadomościach stacji ABC stwierdzono, że "pani Schindler, wdowa po niemieckim przemysłowcu uwiecznionym w filmie "Lista Schindlera", została wyróżniona przez rząd argentyński za swój udział w ratowaniu Żydów z "polskich obozów koncentracyjnych"".

 * Gdy w październiku zeszłego roku odnaleziono wstrząsający pamiętnik młodej holenderskiej Żydówki, niemiecki tygodnik "Der Spiegel" napisał w swoim wydaniu on-line, że "nazistowscy oprawcy przewieźli ją wraz z rodziną do polskiego obozu śmierci". Podobnych sformułowań użyły wówczas inne niemieckie gazety, jak "Bild" i "Stern".

 * Jakiś czas temu zapytano uczniów szkoły w Krzemowej Dolinie w Stanach Zjednoczonych, jakiego państwa obywatelami byli naziści. Wszyscy bez zastanowienia odpowiedzieli: Polski. W dobie coraz mniejszego zainteresowania historią i obowiązywania powierzchownych poglądów na wydarzenia z przeszłości hasło "polskie obozy koncentracyjne" jest więc wyjątkowo niebezpieczne. Niezależnie od intencji autorów w świadomości milionów widzów, czytelników i słuchaczy utrwala ono fałszywy obraz historii drugiej wojny światowej, w której Polacy wyrastają na głównych sprawców Holokaustu.

(Rzeczpospolita)
 * Niestety, sformułowania tego używają również media żydowskie, które powinny najlepiej wiedzieć i informować, kto był sprawcą najstraszniejszych cierpień, jakich doświadczył ten naród. Tymczasem "polskie obozy koncentracyjne" pojawiają się nie tylko w izraelskich gazetach, ale nawet na stronie internetowej Centrum Szymona Wiesenthala. W tym miesiącu na przykład w dzienniku "Jerusalem Post" znalazło się stwierdzenie, że w "polskim obozie śmierci" zginęło od miliona do półtora miliona więźniów.
 * Yitzhak Shamir - "every Pole sucks anti-Semitism with his mother's milk" http://www.mepc.org/

A Pension Plan for Nazi Followers By CHRISTOPHER JOHN FARLEY
 * Time Magazine

May 10, 1993 FIFTY YEARS AFTER WORLD WAR II, THE THIRD REICH'S CRACK troops are cashing in. Many Czechs, Poles and other East Europeans served in Hitler's SS but hid their past after the end of World War II for fear of retribution from ruling communist governments. Now that communism is fading, SS veterans are going public to collect pensions from the German government. Germany's social security system has awarded $190-a-month payments (a small fortune in the Baltics) to more than 250 disabled SS veterans in Lithuania, Latvia and Estonia. Says Latvian SS veteran and pension receiver Boris Mikhailov: "Thank you, Germany, thank you." Latvian Jews who survived the Holocaust, it should be noted, haven't got a red cent.

 * On January 1, 1994, the New York Times in an article titled Victims of Bias Try to Guide Skinheads Off Road of Hate, describes an anti-hate lesson to a group of youths at the Wiesenthal Center's Museum of Tolerance in Los Angeles. This article includes: "Mr. Frumkin, a 63-year-old native of Lithuania who was held at the Dachau concentration camp in Poland, related some of his experiences and said: "I hope to God you don't waste your lives hating. It's pointless."

 * On September 16, 1994, The Pilot, a Boston Catholic paper published: "At a reception for 190 Bostonians at the Holocaust Museum, Washington, D.C. "A Survivor's Story" -- Irene Weiss of Washington, D.C. tells the story of her years in Poland's Buchenwald concentration camp and how as a teenager she managed to survive the horrors of prison life."

 * "..Mengele, the gifted son of a rich industrialist, has been held responsible for the deaths of up to 400,000 people in the infamous Polish death camp...
 * http://news.scotsman.com/international.cfm?id=1341302004

 * "Russian troops found less than 3,000 survivors when they librated Auchwitz, a Polish death camp"
 * http://www.ecvet.com/End%20of%20WW%20II.htm

 * ...It was one of many tributes in late January to the 60th anniversary of the liberation of the Polish death camp of Auschwitz. A special session at the United Nations appealed for vigilance against all forms of anti-Semitism and racial hatred. And world leaders joined some 2,000 survivors at the Polish extermination camp to commemorate the Auschwitz anniversary...
 * http://www.findarticles.com/p/articles/mi_m1058/is_4_122/ai_n11842270

 * ...But when The Doctor (Ulrich Muhe) proudly shows Gerstein that the gas is being used for the mass extermination of Jews at a Polish death camp, and asks him to help streamline the process...
 * http://www.nypost.com/movies/53522.htm

 * ..This is the site of a mass grave, Francisco explained, detailing the events surrounding what turns out to be a print of a Holocaust-era shot of Birkenau, a Polish death camp...
 * http://www.paloaltoonline.com/weekly/morgue/2002/2002_07_12.zion.html

 * ...One of them was the daughter of Holocaust survivors. Her parents sat on deathrow in Auschwitz when the Allies liberated the Polish death camp at the end of the war...
 * http://www.bridgeinternational.org/reports/2001/01-01/br_1_01.html

 * ...Raab, whose grandchildren attend Abrams Hebrew Academy, took part in the largest prisoner break-out of World War II. She was one of 300 prisoners who escaped from Sobibor, a Polish death camp where one million Jews were killed during the war...
 * http://www.rider.edu/news/newsreleases/1998/98may/esther.htm

 * "A rabbi has sued the American Jewish Committee to block construction of part of a Holocaust memorial at the site of a Polish death camp"
 * http://www.nfhdata.de/cgi-local/frame/indexpage.pl?http://www.nfhdata.de/premium/datenbasis-information/pages/International_News_Service_for_Historians/2003/July/July_17-23/more3.shtml

 * MASS GRAVES FOUND AT NAZI POLISH DEATH CAMP
 * http://www.icare.to/archive-augusttonovember2001.html#MASS%20GRAVES%20FOUND%20AT%20NAZI%20POLISH%20DEATH%20CAMP

Lack of confidence in German intentions has already lead the English people into an undesirable position. Why has Chamberlain allowed anti-German politicians to make him break faith with the spirit of Munich? Why did the British Government not listen to the German complaints about Polish brutality instead of giving Poland that unfortunate guarantee? Hitler has insisted that Germany has no territorial claims in Western Europe and as Eastern Europe is now safeguarded by the Soviet-German agreement a lasting peace can be established for the benefit of civilisation.
 * (5) William Joyce, Germany Calling (30th September, 1939) [1]

My dear listeners, if you were in Germany now you would see how little antagonism there is against the British people. The Germans know that the British people are not in favour of permanent hostilities; perhaps their politicians think it might be difficult to change their anti-German policy.

 * http://www.poland.org.au/site/index.php?id=130&tx_ttnews[pointer]=1&tx_ttnews[tt_news]=283&tx_ttnews[backPid]=91&cHash=04e44de74a

Szmerling P44 146/147

P44 235/236, 737/738, 748/749

(Rzeczpospolita)
 * Bronislaw Geremek - Nie były to obozy polskie. Określenie takie jest głęboko mylące i głęboko rani uczucia Polaków. Myślę, że należy mocno się o prawdę w tej kwestii upominać.
 * Adam Rotfeld - Pozarządowa organizacja czy też środowisko dziennikarskie, które chciałoby się zająć walką ze szkalowaniem Polski - dopóki ja jestem ministrem - może w tej sprawie liczyć na pełne moralne i logistyczne wsparcie resortu
 * Bogusław Sonik - Podkreślił, że będzie popierał inicjatywę "Rz". Zaproponuje nawet odpowiednie zmiany w ustawodawstwie. - Pojednanie w Europie wymaga mówienia sobie prawdy. Mamy prawo mówić, kto jest odpowiedzialny za zbrodniczą machinę drugiej wojny światowej. Sformułowanie "polskie obozy koncentracyjne" należy włączyć do pojęcia "kłamstwo oświęcimskie" - powiedział

 * http://www.wiadomosci.tvp.com.pl/1877,20050614214655.strona

...Wystawa opowiada historię zaangażowania i aktywności byłych więźniów KL Auschwitz z pierwszych transportów na rzecz zachowania w pamięci zbiorowej śladu po męczeństwie Polaków, w tym największym niemieckim obozie koncentracyjnym. Pozostawia też widzów z pytaniem: co dalej, kiedy byłych więźniów obozu już zabraknie?" - powiedział Bogdan Wasztyl z Chrześcijańskiego Stowarzyszenia Rodzin Oświęcimskich..

Przykładem takiej postawy jest były więzień Auschwitz Józef Stós (numer 752). Ze smutkiem wspomina, że będąc w Stanach Zjednoczonych, czuł się jak przybysz z innego świata, ktoś nieproszony. "Tam mówiło się o Auschwitz tylko w kontekście holokaustu. Zapomniano o tym, że jest to też największy cmentarz Polaków. Zapomniano o tysiącach Romów, o jeńcach sowieckich, o ofiarach innych narodowości. Ja - Polak, harcerz, aresztowany dlatego, że chciał walczyć o wolną Polskę, więzień Auschwitz z pierwszego transportu - zakłócałem tę wizję. Czułem się jak świadek niechciany. Tego odczucia nie mogę pozbyć się do dziś" - wspomina Józef Stós.

Pierwszy transport dotarł do Auschwitz 14 czerwca 1940 r. Spośród więźniów z pierwszego transportu wojnę przeżyło 239. Obecnie żyje około 40 z nich. Pozostali zginęli w obozie lub ich dalszy los nie jest znany... http://www.reporter.edu.pl/europa_wg_auschwitz/z_kraju_i_ze_swiata/poki_my_zyjemy__1

...14 czerwca 1940 roku do obozu koncentracyjnego Auschwitz z więzienia w Tarnowie dotarł pierwszy transport 728 więźniów politycznych. Byli to w ogromnej większości Polacy; w skład transportu wchodziło też kilku polskich Żydów. Po przybyciu więźniom wytatuowano numery od 31 do 758. Najniższy numer - 31 - wytatuowano Stanisławowi Ryniakowi... http://serwisy.gazeta.pl/kraj/1,62525,2504831.html

 * W tym obozie przebywało już trzydziestu kryminalistów niemieckich, oznaczonych numerami obozowymi od 1 do 30. Była to pierwsza kadra więźniów funkcyjnych, kapo i blokowych, którzy w większości zasłynęli wkrótce z okrucieństwa w stosunku do polskich więźniów politycznych

Stanisław Ryniak (1915-2004)

Już nigdy nie przyjedzie do Oświęcimia i nie będzie uczestniczył - jak czynił to rokrocznie - w okolicznościowych uroczystościach na terenie Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau pierwszy polityczny więzień obozu oświęcimskiego inż. Stanisław Ryniak, który w wieku osiemdziesięciu ośmiu lat zmarł we Wrocławiu. Jego pogrzeb odbył się 20 lutego na Cmentarzu Osobowickim.

Stanisław Ryniak - więzień KL Auschwitz nr 31 / fot. archiwum Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau Stanisław Ryniak urodził się 21 listopada 1915 r. w Sanoku. Tam też spędził dzieciństwo i ukończył szkołę podstawową. Następnie uczęszczał do Państwowej Szkoły Budownictwa w Jarosławiu. W roku szkolnym 1939/1940 był uczniem końcowej czwartej klasy, której ukończenie i uzyskanie tytułu technika budowlanego uniemożliwiło mu aresztowanie przez gestapo w dniu 5 maja 1940 r. Wtedy to zatrzymano wszystkich uczniów tej szkoły, którzy mieli powyżej piętnastu lat, podejrzewając ich o działalność konspiracyjną w Związku Walki Zbrojnej. Po wstępnych przesłuchaniach zatrzymano w areszcie trzech uczniów. Jednym z nich był Stanisław Ryniak, członek wspomnianej organizacji.

Po trzech dniach aresztowani zostali przewiezieni do więzienia w Tarnowie. Przebywało w nim już wielu innych uczniów gimnazjalnych, studentów i niedoszłych ochotników do tworzonego we Francji Wojska Polskiego, zatrzymanych podczas próby przedostania się na Słowację. 14 czerwca 1940 r. siedmiuset dwudziestu ośmiu Polaków przewieziono z więzienia w Tarnowie do KL Auschwitz.

W tym obozie przebywało już trzydziestu kryminalistów niemieckich, oznaczonych numerami obozowymi od 1 do 30. Była to pierwsza kadra więźniów funkcyjnych, kapo i blokowych, którzy w większości zasłynęli wkrótce z okrucieństwa w stosunku do polskich więźniów politycznych.

- Wielokrotnie zastanawiałem się nad tym - wspominał Stanisław Ryniak - jak to się stało, że otrzymałem numer 31, pierwszy numer więźnia politycznego Polaka. Być może nazwisko moje figurowało jako pierwsze na liście transportowej, a może był to po prostu przypadek.

Po ponad czterech latach pobytu w KL Auschwitz więzień oznaczony numerem 31 został 28 października 1944 r. włączony do transportu karnego i przewieziony do Leitmeritz (Litomierzyce), gdzie znajdował się podobóz KL Flossenbürg. Wolność odzyskał 8 maja 1945 r.

- Z kilkuletniego pobytu w hitlerowskich obozach koncentracyjnych - kontynuował swoje wspomnienia Stanisław Ryniak, podczas jednego z ostatnich swoich pobytów w Muzeum oświęcimskim - zapamiętałem wiele wydarzeń i pomimo upływu prawie sześćdziesięciu lat od wyzwolenia tkwią one wciąż we mnie. Pamiętam pierwszy wielogodzinny apel zarządzony po ucieczce Tadeusza Wiejowskiego, późniejsze wybiórki na śmierć do komór gazowych i liczne egzekucje. W chwili wyzwolenia ważyłem czterdzieści kilogramów. Pomimo wyczerpania zdecydowałem się od razu wracać do Polski. Gdy wreszcie dotarłem do rodzinnego domu w Sanoku, moja mama nie mogła uwierzyć, że żyję, chociaż stałem przed nią.

Dwa lata po wojnie Stanisław Ryniak rozpoczął studia na Politechnice we Wrocławiu i po ich ukończeniu jako inżynier architekt przepracował wiele lat w tym mieście.

Nigdy nie zapominał jednak o swojej obozowej przeszłości i do końca życia wspomagał działalność Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau, często powtarzając: "Uważam, że wszystkie ocalałe obozowe obiekty należy zachować i pieczołowicie konserwować, aby dawały świadectwo prawdzie. Gdy nas zabraknie, to kamienie za nas będą mówić".

Zsyłki - rys historyczny Deportacje i zagłada całych narodów (współcześnie zwane "czystkami etnicznymi") były stosowane w carskiej Rosji od pradawnych czasów. Pierwszą, na wielka skalę, była deportacja ludności Nowogrodu w 1479r. przez Iwana III. Sto lat później Iwan IV deportował ludność polskiego Połocka i Witebska na Syberię - do Tobolska. Polscy zesłańcy byli transportowani na Syberię kibitkami lub pędzeni pieszo. W czasach stalinowskich, mając na uwadze ilość zesłańców, która radykalnie wzrosła, wyżej wymienione metody uległy "udoskonaleniu". Od tego czasu wykorzystywano na masową skalę transport kolejowy.

Już w XV w. pojawiają się na zesłaniu pierwsi Polacy - polscy mieszkańcy Nowogrodu. Sto lat później ten sam los spotkał ludność polskiego Połocka i Witebska. Następnie na zesłanie trafiają uczestnicy wojen polsko-rosyjskich. Dużą falę zesłańców przynosi okres konfederacji Barskiej z 1768r., powstania kościuszkowskiego 1794r., a następnie listopadowego (1830r.) i styczniowego (1863r.). Na trakcie Syberyjskim pojawiają się dzieci i młodzież. Pierwszą, najlepiej opisaną grupą młodych zesłańców byli wileńscy filomaci i filareci. Wydarzenie to uwiecznił w 3-ej części Dziadów A. Mickiewicz:

„... Małe chłopcy, znędzniałe, wszyscy jak rekruci

z golonymi głowami na nogach okuci.

Biedne chłopcy, najmłodszy dzesięć lat nieboże

Skarżył się, że łańcucha podźwignąć nie może...”

Zesłańcami było wielu znanych Polaków. Wśród nich nie sposób nie wymienić takich jak: Adam Mickiewicz, marszałek Józef Piłsudski, Tomasz Zan, generał Józef Chłopicki, generał Władysław Anders, wybitny mówca i patriota Hugo Kołłątaj, ks. Piotr Ściegienny i jego dwaj bracia – Karol i Dominik. Z ciekawostek można przytoczyć postać zesłańca - Wincentego Migurskiego, którego tragiczne losy (i jego żony Albiny) stały się tematem opowieści Lwa Tołstoja pod tytułem „Za co?”, a na tej podstawie powstał polsko-rosyjski film w rezyserii J. Hoffmana, którego premiera odbyła się w Irkucku w 1995r. Film ten traktuje o losach potomków zabajkalskich zesłańców. Na uwagę zasługuje fakt, iż wśród zesłańców było wielu słynnych i wybitnych naukowców i badaczy: Benedykt Dybowski, Jan Czerski,  Aleksander Czekanowski, Edward Piekarski, Wiktor Godlewski, Michał Janczewski, Jóżwf Ciągliński, Jan Witkowski, Stanisław Wroński, Wacław Sieroszewski, Bronisław Piłsudski i wielu, wielu innych. Wymieniając ludzi dla których Syberia stała się przymusowym domem nie sposób nie wspomnieć o św. Rafale Kalinowskim - patronie Sybiraków, czy wyniesionym na ołtarze podczas IX-tej pielgrzymki Ojca Świętego Jana Pawła II do Ojczyzny w 2002 r. - błogosławionym Zygmuncie Szczęsnym Felińskim, a także legendarnym konfederacie barskim - Maurycym Beniowskim oraz Walerianie Łukasińskim, który do końca życia przesiedział 46 lat w najcięższej twierdzy szlisselburskiej. Warto także wspomnieć o Piotrze Jacku Wysockim – słynnym uczestniku nocy listopadowej w Warszawie 1930, który był więźniem najcięższej katorgi - kopalni ołowiu i srebra w Akatui, gdzie w latach 1836-1856 był przykuty za nogę do taczki.

Tyrania totalitaryzmu sowieckigo prześcignęła w swej okrutności i masowości carskie represje. Już nie kibitki i „etapy” skazańców, lecz tysiące bydlęcych wagonów wypełnionych Polakami ruszyły na wschód. Katyń, Miednoje, Charków, Bykownia, Kołyma, Krasnojarsk, Irkuck, Donbas, Workuta, Magadan, Kazachstan, Borowicze - symbole martyrologii naszego narodu oraz setki innych miejsc znanych i jeszcze nie znanych, ale wszystkie razem umownie nazywamy SYBIREM, a ofiary tego „sybiru’’ - SYBIRAKAMI.

Największe jednak i najbardziej masowe zsyłki nastąpiły za czasów ZSRR w latach: 1936—1937 oraz 1939—1956.

Po 17 września 1939r rozpoczęto zniewolenie od rozbrajania oficerów i żołnierzy, bo walczyli z napaścią Niemców na Polskę a Stalin był wówczas sojusznikiem Hitlera. To oni wspólnie dokonali IV rozbioru Polski.

Gdy dokonał się pierwszy akt sowieckiej agresji i wielotysięczne rzesze żołnierzy poszły do niewoli, póżniej jak wiemy część z nich, tj. ponad 20 tysięcy, została zamordowana w sposób wyjątkowo okrutny - strzałem w tył głowy. Znane miejsca haniebnego mordu to: Katyń, Charków i Miednoje odpowiednio z obozów: Kozielsk, Starobielsk i Ostaszków. Do nowo odkrytych i ujawnionych tego typu miejsc mordu należy również Bykownia.

Rozpoczął się akt drugi zbrodniczego planu mającego na celu unicestwienie Narodu Polskigo. W ciągu 20 miesięcy okupacji sowieckiej ze wschdnich terenów ziem polskich w czterech masowych deportacjach: 10 lutego, 13 kwietnia i 20 czerwca 1940 r. oraz 21 czerwca 1941r. wywieziono co najmniej 1 600 000 obywateli na syberyjską tajgę i stepy Kazachstanu. Wojna między zaborcami, która rozpoczęła się 22 czerwca 1941r. tylko na krótko przerwała realizację syberyjskiej wersji planu eksterminacji Narodu Polskiego.

Wycofująca się, a raczej uciekająca armia sowiecka - karne oddziały NKWD - w bestialski sposób mordowały obywateli polskich przybywających w więzieniach - zname są drogi, szlaki śmierci jeńców i więźnów pędzonych wgłąb ZSRR.

Po zakończeniu 2- giej wojny światowej władze sowieckie wznowiły deportacje i prześladowania, które trwały do połowy lat 50 – tych !

Można przyjąć, że ofiarami represji było ponad 2 miliony obywateli. Wywożono ich w najbardzej nieludzkich warunkach tak, że umierali w czasie transportu. Rozłąka z Ojczyzną sprawiała, że nękająca zesłańców bieda, głód, choroby i niewolnicza praca były dla nich jeszcze dotkliwsze. Można powiedzieć, że dla Polaków nie było to jedyne więzienie. Tym drugim więzieniem było otoczenie obcych - syberyjskich i azjatyckich przstrzeni, obcego systemu, obcej rzeczywistości językowej, klimatycznej i obyczajowej. Zesłańcy pracowali przy wyrebie lasów, w kopalniach uranu, przy budowie dróg, a w Kazachstanie na polach bawełny. Przyjmuje się, że co trzeci z nich nigdy już nie zobaczył ojczystego kraju umierając w syberyjskiej tajdze czy na stepach Kazachstanu. W przypadku niektórych rejonów zsyłek, np. w rejon Kołymy odsetek ludzi, którzy nie powrócli do ojczyzny był zdecydowanie wyższy.

Deportacje Polaków w XX wieku Deportacje Polaków wgłąb Rosji miały miejsce przez setki lat, jednak dopiero NKWD po 1934 r., we współpracy z tajnymi słuzbami niemieckimi zorganizowało po raz pierwszy na wielką skalę jednorazowy eksperyment przesiedlenia Polaków z terenów przygranicznych w głąb Syberii. W latach 1935 - 1936 blisko 400 tys. Polaków oraz 500 tys. etnicznych Niemców Powołża i Nadwołża przesiedlono do Kazachstanu. Akcje te były jednak słabo zorganizowane, rozciagnięte w czasie, co więcej - pewne grupy skazanych zdołały uniknąc deportacji, a nawet (w przypadku Niemców) zostały deportowane do Rzeszy. Sowieckie służby specjalne wyciągnęły wnioski ze swych niepowodzeń i już w latach 1936 - 1937 zabrały się za przygotowanie masowych deportacji, które miały nastąpić w latach czterdziestych i późniejszych. Okazją do spełnienia historycznej misji zlikwidowania polskiego osadnictwa na Wschodzie, za przyczyną Anglików i Amerykanów stał się pakt Ribbentrop-Mołotow i II wojna światowa jdnocząca krwiożercze interesy brunatnego i czerwonego socjalizmu, skazujaca Polaków i ujarzmione ludy Europy Środkowej na 45 lat powojennego niebytu.

Za deportacje Polaków Sowieci wzięli się metodycznie. Pierwsze konferencje metodyczne Gestapo-NKWD nie dotykały w zasadzie tych problemów, dopiero trwająca 6 tygodni III Konferencja w polskim Zakopanem (rozpoczęła się 20 lutego 1940) ustaliła wieloletnie plany Niemców i Sowietów w planowym wyniszczeniu Polaków (aż do 1975 r.! - kiedy to 95 % ludności polskiej miało być przemieszczone na Syberię nad rzekę Janę). Sformułowano wtedy zarówno zasady niemieckiej "Sonderaktion AB", mającą na celu wyniszczenie polskiej inteligencji na terenie Generalnej Guberni, jak i sowieckie sposoby - mord polskiej inteligencji w pięciu "polskich" Katyniach, cykl deportacji: II - IV (pierwsza z 10 lutego 1940 była tylko "próbką"), stworzono podstawy akcji deportacyjnych "po wojnie", (mimo zniknięcia podstaw "sowiecko-hitlerowskiej przyjaźni" wskutek wojny niemiecko-rosyjskiej rozpoczętej 22 czercwa 1941 r., Stalin realizował te ustalenia cyklem 117 deportacji Polaków z Kresów dokonanych po latach 1944 - 1945), a co było dla Sowietów bardzo istotne - uzyskano milcząca aprobatę mocarstw zachodnich dla sowieckich planów (poprzez agentów wywiadu brytyjskiego i amerykańskiego, biorących udział w III Konferencji!).

Bilans tych poczynań był dla Polaków bardzo bolesny. W latach 1939 - 1945 straty biologiczne Polaków wyniosły 3,7 mln pomordowanych + 2,3 mln zmarłych w wyniku działań niemieckich, 342 tys. pomordowanych oraz 5,13 mln zmarłych w wyniku działań sowieckich (razem ze zbrodniami ukraińskimi i litewskimi). Stanowiło to ponad 27 % całej światowej populacji Polaków...

W okresie "sowiecko-niemieckiej przyjaźni", na Polaków wydano 104 100 wyroki śmierci (trybem zwykłym) oraz 24,3 tys. trybem "speckatyńskim". Zapełnione zostały 6 543 doły smierci (te o których wiemy). Zrealizowano 4 wielkie ciągi deportacji, w których wywieziono 2 009 665 byłych obywateli Polski lub ich znajomych, potomków, przyjaciół, z których przeżyło do 1945 r. zaledwie 554 tys.:

1) 0 (w próbnej) - w "nocy Sierowa i Canawy" z 9/10 grudnia 1939 wywieziono (przeważnie do więzień) - 4 805 cywili;

2) 1 - w pierwszej deportacji "nielegalnej" (gdyż nie zatwierdzonej przez Komitet Centralny sowieckiej partii, a jedynie przez komitety republikańskie) nocą z 9/10 lutego 1940 wywieziono 320 tys. Lesników i osadników z rodzinami, ich znajomych i sąsiadów oraz niektórych urzędników byłej polskiej administracji;

3) 2 - w drugiej deportacji z 13 kwietnia 1940 (już legalnej), w wyniku braku sprzeciwu Zachodu po III Konferencji Gestapo-NKWD, deportowano blisko 330 tysięcy rodzin represjonowanych Polaków - głównie rodzin, znajomych i przyjaciół skazanych na śmierć w pięciu katyniach;

4) 3 - w trzeciej deportacji, nocą z 28/29 czerwca 1940 (z aktywną pomocą repatriacyjnych komisji niemieckich, dzieki którym Sowieci dysponowali dokładnymi spisami i adresami) deportowano 420 tys. uciekinierów z Polski Centralnej (oddzielnie 185 tys. Żydów, około 15 czerwca 1940);

5) 4 - w czwartej deportacji z 20 czerwca 1941 wywieziono w głąb ZSRR wszelką inną ludność "podobną do Polaków" http://www.emazury.com/sybiracy/historia.htm

Davies
Norman Davies, God's Playground, rodzial 19 'Niepodleglosc' - na poczatku zbior ladnych cytatow o 'bękracie traktatu wersalskiego' itp. od Lloyda Georga i roznych Francuzow/Angolow/Ruskow/az po Hitlera. Polecam lekture i przeniesienie na ta strone (i od razu dobry odnosnik do dziela powaznego historyka). --Piotr Konieczny aka Prokonsul Piotrus Talk 21:43, 10 July 2005 (UTC)

 * W Daviesa Powstanie 44, jest fajny cytat Orwella na temat Brytyjczykow popierajacych Stalina (tym samym dzialajacym przeciw Polsce). "Kto raz sie sku... tez zawsze ku... pozostanie" Przepraszam za wyrazy, ale to tylko cytat ;)--Witkacy 21:47, 10 July 2005 (UTC)

Czy to już rasizm? - zastanawia się "Newsweek", opisując sprawę dzieci z rozbitych polsko-niemieckich małżeństw, którym nie wolno mówić po polsku. Zakazu nie wydali skłóceni rodzice, ale niemieckie urzędy i sądy w majestacie niemieckiego prawa. Twierdzą, że mówienie po polsku ma szkodzić dzieciom w prawidłowym rozwoju. Polskim rodzicom, pod groźbą uniemożliwienia jakiegokolwiek kontaktu z dziećmi, zabrania się powiedzenia po polsku nawet prostego "cześć, córeczko" albo "dzień dobry, synku". Okazuje się, że nie są to wcale odosobnione przypadki. Dziennikarze "Newsweeka" dotarli do kilkunastu takich historii: lekarzy, pracowników naukowych, urzędników, ludzi wykształconych, z pozycją zawodową, znających znakomicie niemiecki. Na podstawie rozmów przeprowadzonych z prawnikami i przedstawicielami organizacji pozarządowych "Newsweek" szacuje, że podobnych przypadków może być kilka tysięcy rocznie. Osoby opisane w tygodniku mają podwójne obywatelstwo i zwracały się o pomoc do polskich władz. Polskie Ministerstwo Sprawiedliwości uważa jednak, że to jednostkowe przypadki i odsyła do roztrzygania konfliktów rodzinnych w sądach niemieckich. Na te jednak bardzo niewielu odseperawonaych od dzieci matek lub ojców stać - pisze "Newsweek http://newsweek.redakcja.pl/wydania/artykul.asp?Artykul=12799

Polnisch verboten!

Cóż to byłby za skandal, gdyby Niemcom na Śląsku zabroniono rozmawiać z dziećmi po niemiecku

Prawo do "swobodnego posługiwania się językiem ojczystym w życiu prywatnym i publicznym", zapisane w traktacie polsko-niemieckim z 1991 r., jest w Republice Federalnej Niemiec - w odniesieniu do Polaków - nagminnie łamane. - Przyjechałem do Niemiec z nadzieją na lepszą przyszłość - mówi "Wprost" Wojciech Pomorski, który był jednym z ostatnich emigrantów z PRL. Gdy 12 lipca 1989 r. wsiadł do pociągu w Bytowie, miał w kieszeni bilet w jedną stronę. Na początku wszystko układało się dobrze. Państwo niemieckie zapewniło mu dach nad głową i utrzymanie, zaczął chodzić na kursy dokształcające. Wtedy poznał Niemkę Tanię. Zamieszkali razem w trzypokojowym mieszkaniu w Hamburgu. Ona opanowała język polski, on skończył zaocznie germanistykę na Uniwersytecie Śląskim. Pracował jako menedżer w firmie budowlanej. W 1997 r. na świat przyszła ich pierwsza córka Justyna, a dwa lata później - Iwona Polonia. Pomorski zadbał, by obie miały podwójne obywatelstwo. Jak sądzi, to właśnie jego polskie pochodzenie stało się głównym powodem rozpadu małżeństwa i utraty dzieci. - Rodzina Tani nigdy mnie nie akceptowała. Pobraliśmy się wbrew jej woli. Najbliżsi krewni Tani służyli w SS, a babka pochodzi z dawnych Prus. Dla nich druga wojna jeszcze się nie skończyła - mówi Pomorski. - Określenie Polacken (Polaczki) należało do najłagodniejszych, jakie padało podczas naszych spotkań. Był okres, że nawet żona nie mogła tego znieść i zrywała z nimi kontakty. Z czasem zaczęło się jednak między nami psuć. Gdy w lipcu ubiegłego roku wróciłem do domu, Tani i naszych córek już nie było. Żona uciekła do matki.

Po czterech miesiącach całkowitego braku kontaktu ojca z dziećmi hamburski sąd rodzinny zezwolił Pomorskiemu na spotkania z córkami raz na dwa tygodnie przez dwie godziny, ale tylko pod nadzorem osoby delegowanej przez Urząd ds. Młodzieży (Jugendamt) i pod warunkiem, że nie będzie rozmawiał z córkami po polsku. - Gdy się temu sprzeciwiłem, urzędnik Martin Schröder zwymyślał mnie, zaznaczając, że jeśli będę się upierał, mogę w ogóle nie zobaczyć córek. Nie zgodził się nawet na rozwiązanie połowiczne - żeby rozmowy odbywały się w obu językach. Sprawa Pomorskiego znalazła się na biurku adwokata. Mimo jego interwencji Jugendamt podtrzymał decyzję. W uzasadnieniu napisano: "Wymóg języka niemieckiego może być dla dzieci jedynie korzystny, gdyż wyrastają w tym kraju i tu chodzą do szkół". - To jakiś absurd - mówi Amelia Barrera, doświadczony psycholog Iaf (Verband Binationaler Familien und Partnerschaften), związku zajmującego się problemami rodzin mieszanych. - Do takiego postępowania nie ma podstaw prawnych i nie może być mowy o "dobru dziecka", jak napisał Jugendamt. Badania naukowe dowodzą, że dzieci z rodzin dwujęzycznych szybciej się uczą i lepiej rozwijają, mają szersze horyzonty niż ich rówieśnicy wychowywani w jednym języku i w jednej kulturze - argumentuje Barrera. Iaf zaproponował wsparcie tłumacza, który pomógłby pracownikowi Jugendamt w sporządzaniu raportów ze spotkań Pomorskiego z córkami. I ta oferta została odrzucona. Jak poinformowała ostatnio hamburska prasa, "z powodu oszczędności" filia Iaf zostanie wkrótce zamknięta. A organizacja ta jest jedyną, która pomaga mieszanym rodzinom w załatwianiu urzędowych czy sądowych spraw. Na porady czterech specjalistów Iaf czeka kolejka zainteresowanych - najbliższy wolny termin jest za miesiąc. - Jak widać, nasza działalność jest niewygodna, bo z pewnością nie można mówić o braku zapotrzebowania na nią czy o wielkich wydatkach - uważa Barrera.
 * Polski - zakazany

Ralph-Dieter Briel, hamburski adwokat reprezentujący interesy Pomorskiego, też wie, że przypadek jego klienta nie jest odosobniony. Według Briela i specjalistów Iaf, podobne problemy przeżywają tysiące ludzi obcego pochodzenia w RFN, nie tylko Polacy. Briel zaznacza jednak, że jego zdaniem, zakaz rozmowy ojca z córkami w języku ojczystym "nie jest demonstracją polityczną", lecz "raczej przejawem braku wyczucia". Wojciech Pomorski ma na ten temat swoje zdanie: - To nowa forma Lebensborn. Niemiecki urząd dba, abym nie wywierał na dzieci "negatywnego wpływu". Już ponad rok nie widziałem moich córek. Czuję, że tracę z nimi kontakt, i o to zapewne chodzi. Pomorski łączy swe problemy z tym, że jest prezesem Nowego Związku Polaków w Niemczech. Martin Schröder z hamburskiego Jugendamt, który prowadzi jego sprawę, ucina rozmowę. - Nie mam nic do dodania. Decyzję wydałem, opierając się na odpowiednim orzeczeniu. Pan Pomorski jej nie akceptuje, złożył odwołanie i dowie się o postanowieniu w stosownym terminie - oświadczył "Wprost". Na udzielenie odpowiedzi Jugendamt rezerwuje sobie sześć miesięcy.
 * Niemiecki brak wyczucia

Mirosław Kraszewski, 52-letni lekarz radiolog, pochodzi z Łodzi. W Niemczech żyje od 1981 r., ale nie przyjął niemieckiego obywatelstwa. Niemka Andrea, jego była żona, pracowała jako pielęgniarka w tym samym szpitalu w Gütersloh. Małżeństwo rozpadło się w 2000 r. Ich siedmioletni syn Filip ma dwa paszporty. Kraszewskiemu przyznano prawo widywania chłopca raz na dwa tygodnie, z zastrzeżeniem, że musi rozmawiać z nim po niemiecku. - Zdaniem sędzi, język polski odbije się negatywnie na wychowaniu chłopca - mówi zdesperowany ojciec. Kraszewski nie zastosował się do jej zakazu i odmówił podpisania zobowiązania. - Niestety, moja żona uległa presji rodziny, żeby "nie robiła z Filipa polskiej małpy". Gdy syn jej oświadczył, że nadal będzie ze mną rozmawiał po polsku, uderzyła go w twarz. Ona ma za sobą niemiecki sąd i Jugendamt, ja jestem sam. Gehenna Kraszewskiego trwa cztery lata. Przed pierwszym spotkaniem z dzieckiem pouczono go, że nie może pytać syna o wyniki w szkole ani nawet o samopoczucie. Kraszewski szukał pomocy w Kościele, redakcjach gazet oraz ministerstwach sprawiedliwości i oświaty. Bezskutecznie. Matka pod różnymi pretekstami odwoływała spotkania. W 2000 r. Kraszewski spędził z synem 25 godzin, w 2001 r. - 4 godziny, w 2002 r. - 3 godziny, a w ubiegłym roku już tylko 5 minut, w dniu urodzin Filipa. "Niekooperatywna postawa" Kraszewskiego spowodowała, że półtora roku temu sąd zakazał mu spotkań z dzieckiem. Jak orzeczono, ojciec przyczynił się do "konfliktu lojalności syna wobec matki". Na wołający o pomoc list do federalnej minister sprawiedliwości Niemiec Brigitte Zypries Kraszewski otrzymał odpowiedź podpisaną przez dr. Schomburga, że "rozumie jego trudną sytuację", ale "nie może nic zrobić, bo zgodnie z konstytucjonalnym porządkiem prawnym sądy w Niemczech są niezależne". Mirosław Kraszewski nie wie, czy kiedykolwiek jeszcze zobaczy syna. - Ostatni raz spotkaliśmy się osiem miesięcy temu, w obecności psycholog Christy Klitschmüller. Filip oświadczył jej wtedy, że chce się ze mną widywać i chce rozmawiać po polsku. Potem dowiedziałem się z jej protokołu, jakoby syn przedstawił taką prośbę pod moją presją. Innymi słowy, syn ma być Niemcem i ma się odciąć od wszystkiego, co polskie, ze mną włącznie. Cóż to byłby za skandal, gdyby polskim Niemcom na Śląsku zabroniono rozmawiać z dziećmi po niemiecku - mówi z rezygnacją Kraszewski.
 * Polska małpa

Dr Piotr Borowiec pracował w szpitalu w Schwedt. Był ordynatorem. Kilka miesięcy temu zrezygnował i wyjechał do Francji. - Miałem wrażenie, że tam historia zatrzymała się w 1933 r. Niemcom trzeba zmiany kilku pokoleń, by zyskali stopień tolerancji innych narodów - komentuje. Już po wyjeździe Borowca z RFN administracja jego szpitala dała polskim lekarzom do podpisania nakaz rozmawiania wyłącznie po niemiecku. Jak przypomniano, "klinika jest niemiecka", "językiem obowiązującym jest niemiecki", a "wszystkich pracowników zobowiązuje się do meldowania kierownictwu o ewentualnych wykroczeniach". "Zarządzenie ma również moc obowiązującą wobec kontaktów między pracownikami. Niezależnie od ich języka ojczystego również podczas nieobecności pacjentów zobowiązani są rozmawiać między sobą po niemiecku". Wybuchł skandal. Dr Janusz Rudziński, szef Kliniki Ginekologii w Schwedt, gdzie sześciu z siedmiu pracujących lekarzy to Polacy, "dla dobra szpitala" nie chce o tym mówić. W chwili przygotowywania tego tekstu do druku dyrekcja uznała swe rozporządzenie za niebyłe. Nie zmienia to jednak faktu, że zapis polsko-niemieckiego traktatu, zakazujący "jakiejkolwiek próby asymilacji wbrew woli", jest w wielu wypadkach martwą literą.
 * Polak Polakowi Niemcem

http://www.wprost.pl/ar/?O=64635

W Augustowie (Podlaskie) rozpoczęły się uroczyste obchody 60. rocznicy obławy augustowskiej, w której NKWD w 1945 r. aresztowało ok. 600 polskich partyzantów. Ich los pozostaje nieznany.

Obława Augustowska jest największą dotąd niewyjaśnioną zbrodnią NKWD na Polakach. Śledztwo w tej sprawie prowadziła w latach 90. prokuratura w Suwałkach, ale ze względu na trudności z uzyskaniem informacji od Rosjan umorzyła postępowanie. W sobotę odbyła się sesja naukowa poświęcona obławie. Otwarta zostanie także wystawa pt. "Zaginieni w obławie augustowskiej".

W niedziele odbędą się uroczystości w Gibach, gdzie stoi 10-metrowy krzyż na symbolicznym grobie zamordowanych. Są tam także tablice z większością nazwisk zaginionych, które zapamiętano.

Podczas niedzielnych uroczystości zostanie odczytany list do władz rosyjskich z prośbą o udostępnienie informacji na ten temat i odkrycie niechlubnych "kart historii". Sprawą obecnie zajmuje się Komisja Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu.

Pacyfikacja Suwalszczyzny, nazwana później obławą augustowską, rozpoczęła się 12 lipca 1945 roku. W jej wyniku zatrzymano około sześciuset osób podejrzewanych o powiązania z AK-owskim podziemiem. Ich los do dziś nie jest znany. Przyjmuje się, że zostały zamordowane, ale nie wiadomo dokładnie, gdzie zginęły i czy nie zostały deportowane na Wschód.

http://www.wprost.pl/ar/?O=78710

W Europie - z wyjątkiem Niemiec - antypolonizm albo nie istnieje, albo należy do zachowań historycznych

...

...Helga Hirsch, powołująca się na badania Emnid-Institut, pisała wówczas na łamach "Dialogu", że 87 proc. Niemców uważało Polaków za gorszych od siebie, "gorszych nawet od Rosjan i Turków"...

... Wraz z odnoszeniem przez nasz kraj sukcesów gospodarczych zmienia się ton relacji prasowych - przeważają w nich pochwały konsekwencji Polaków w przekształcaniu państwa. Przeciętny Niemiec nie czyta jednak analiz o sytuacji naszej gospodarki, czemu nie należy się dziwić. Obiegowe opinie rodzą się przede wszystkim z powierzchownej wiedzy, kształtowanej na podstawie wybiórczych informacji, z potrzeby "dowartościowania się", względnie leczenia własnych kompleksów. Zmiana potocznych sądów nie przychodzi ani łatwo, ani szybko, zwłaszcza gdy takie opinie podsyca dziennikarski dyletantyzm i ukierunkowanie na rzekome potrzeby tzw. szerokiego odbiorcy. Niektórzy publicyści i moderatorzy kultywują modę na "egzotykę" Polski i Polaków, bo przecież nic tak nie ożywia gazety, jak trup, i nic tak nie bawi, jak dowcip cudzym kosztem. Polenwitze opierają się właśnie na tej zasadzie. Niestety, przykładów nie brakuje. Tendencja do grubiańskiego dowcipkowania o Polakach najbardziej nasiliła się trzy lata temu, a jej ukoronowaniem było wydrukowanie przez tygodnik "Pop/Rocky" naklejki na samochód z ilustrowanym "żartem": "Jak Polacy nazywają swoich synów? Klau?s". Co pikantniejsze, Verlagsgruppe Jürg Marquard (wydawca tego czasopisma) wydawał wtedy w Polsce tygodniki "Dziewczyna", "Popcorn", "Mega Star" i "Cosmopolitan", a także dzienniki "Sztandar Młodych", "Express Wieczorny", "Sport" i "Przegląd Sportowy". Polaków wyśmiewano na łamach niemieckich gazet, w prasie i telewizji. Wszelkie rekordy pobił Harald Schmidt, prowadzący Late-Night-Show. Nie było programu, który nie byłby okraszony polskim Witzem. A to z firmamentu zniknął Wielki Wóz - ukradli go, oczywiście, Polacy. Innym razem orkiestra "polskich łachmaniarzy" śpiewała na złomowisku samochodów sylabowe dziwolągi ze spółgłoskami szeleszczącymi z dodatkiem "ski". Kilkumilionową widownię rozśmieszały Schmidtowe żarty, że "każdy Polak może kraść, gdyż konstytucja mu tego nie zabrania", że Michael Schumacher, kierowca Formuły I, zatrudnił sześciu polskich mechaników, bo najlepiej na świecie "posuwają" auta (schieben znaczy popychać i szmuglować). W magazynie satyrycznym telewizji RTL "7 dni, 7 głów" Lisa Fitz podała przykład zdania zawierającego trzy kłamstwa: "Uczciwy Polak szuka pracy własnym samochodem". W niemieckich Witzach trabant na wodę dzięki polskiej myśli technicznej może wyprzedzić porsche - pod maską zamiast silnika znajduje się kilku zziajanych Polaków, którzy błagają o picie. Na pytanie naszego prezydenta, skierowane do Pana Boga: "Kiedy w kraju zapanuje dobrobyt?", Bóg płacze i odpowiada: "Tego ja za swojej kadencji nie doczekam". Autorów programów o Polsce i Polakach, mających wpływ na opinię Niemców o ich sąsiadach zza Odry, można podzielić na dwie grupy. Pierwszą stanowią ci, którzy nie chcą bądź nie potrafią mówić o Polakach obiektywnie, lub chcieliby, ale szefowie im tego zabraniają. Natomiast drugą tworzą osoby, które mogą sobie na to pozwolić i chcą mówić prawdę. Na szczęście ta ostatnia grupa zyskuje coraz bardziej widoczną przewagę w niemieckich mediach. Warto jednak pamiętać, że Niemcom trudno jeszcze zaakceptować, że Polak może mieć lepszy samochód, ładniejszy dom, być lepiej wykształconym i że od niego mogliby się czegoś nauczyć. http://www.wprost.pl/ar/?O=3451

- biuletyn IPN, 1 - Bismarck Polonia Niemcy

title: User:Witkacy/sandbox


text: User:Jameshfisher

title: User:Jameshfisher


text:
Swedish grid

The Swedish grid (in Swedish Rikets Nät, RT 90) is a coordinate system that was previously used for government maps in Sweden. RT 90 is a slightly modified version of the RT 38 from 1938. RT 90 has been replaced with SWEREF 99 as the official Swedish spatial reference system.

While the system could be used with negative numbers to represent all four "quarters" of the earth (NE, NW, SE, and SW hemispheres), the standard application of RT 90 is only useful for the northern half of the eastern hemisphere where numbers are positive. The coordinate system is based on metric measures rooting from the crossing of the Prime Meridian and the Equator at 0,0. The Central Meridian used to be based on a meridian located at the old observatory in Stockholm, but today it is based on the Prime Meridian at Greenwich. The numbering system's first digit represents the largest distance, followed by what can be seen as fractional decimal digits (though without an explicit decimal point). Therefore, X 65 is located halfway between X 6 and X 7. The coordinate grid is specified using two numbers, named X and Y, X being the south–north axis and Y the west–east axis. Two seven-digit numbers are sufficient to specify a location with a one m resolution.

Example: X=6620000 Y=1317000 (X is the northing and Y is the easting) denotes a position 6620 km north of the Equator and -183 km (1317 km-1500 km) west of the Central Meridian, which happens to be somewhere near the town center of Arvika.

title: Swedish grid


text:
Wikipedia:Articles for deletion/DarkMateria

 This page is an archive of the discussion about the proposed deletion of the article below. This page is no longer live. Further comments should be made on the article's talk page rather than here so that this page is preserved as an historic record. The result of the debate was keep due to no consensus. (4 deletes and 3 keeps), even though one of the keep votes was given without reason. Sjakkalle (Check!)  12:38, 18 Jun 2005 (UTC)

DarkMateria
Fails to pass WP:MUSIC guidelines. Sarg 09:37, 5 Jun 2005 (UTC)

 * Keep -WP:MUSIC are rough guidelines, and not meeting them exactly does not mean the article should be deleted. In particular I think DarkMateria has established itself as notable, first of all for spawning an internet phenomenon with the Picard Song and the accompanying animations/music videos others have made, but also for the unique combination of music they make which in my opinion is rather notable. Please remember Jimbo Wales comments on tolerating trivial articles if they are factual and have some inherent notability, and arent harming Wikipedia as a whole. -CunningLinguist 23:38, 5 Jun 2005 (UTC)
 * Delete. The reason WP:MUSIC was created is that every band thinks they have a distinctive "sound" everyone should know about, and as for creating an "internet phenomenon"—give us a break! —Wahoofive (talk) 04:58, 6 Jun 2005 (UTC)
 * What do you mean give you a break in reference to the internet phenomenon? The Picard Song and its various animations/music videos were widely distributed and known about. I was in fact introduced to it by my Economics teacher, which shows just how wide its audience was. I dont see how this article is flagrantly non-notable. In my opinion I agree with those that beleive trivial articles should be kept and I think that when deciding what articles stay and what articles go, it is a matter of proving an article merits deletion, not proving that an article merits inclusion (assuming the article is factual). -CunningLinguist 06:33, 6 Jun 2005 (UTC)
 * What I meant is that everybody claims they have buzz on the Internet, so that's an inherently suspicious statement. I have no knowledge one way or the other. I will change my vote if you have evidence beyond your Econ teacher that this Picard Song is notable. For alleged vanity articles the burden of proof is on inclusionists to show notability. —Wahoofive (talk) 16:16, 6 Jun 2005 (UTC)
 * Keep. Da 'Sco Mon 06:45, 6 Jun 2005 (UTC)
 * Delete, the only verifiable thing in the artilce is that he made a single song that is famous on the internet --nixie 07:46, 6 Jun 2005 (UTC)
 * Delete, Redirect to Final Fantasy. Radiant_* 12:23, Jun 6, 2005 (UTC)
 * Keep per CunningLinguist and for making a song that is famous on the internet. Kappa 21:44, 10 Jun 2005 (UTC)
 * This page is now preserved as an archive of the debate and, like some other VfD subpages, is no longer 'live'. Subsequent comments on the issue, the deletion, or the decision-making process should be placed on the relevant 'live' pages.  Please do not edit this page . Seriously, we're begging you. Don't be an asshole like the guy who added text after reading "Please do not edit this page"


text:
Hill of Crosses

Hill of Crosses (Lithuanian: ) is a site of pilgrimage about 12 km north of the city of Šiauliai, in northern Lithuania. The precise origin of the practice of leaving crosses on the hill is uncertain, but it is believed that the first crosses were placed on the former Jurgaičiai or Domantai hill fort after the 1831 Uprising. Over the generations, not only crosses and crucifixes, but statues of the Virgin Mary, carvings of Lithuanian patriots and thousands of tiny effigies and rosaries have been brought here by Catholic pilgrims. The exact number of crosses is unknown, but estimates put it at about 55,000 in 1990 and 100,000 in 2006. It is a major site of Catholic pilgrimage in Lithuania.

Early history (before 1918)
Over the generations, the place has come to signify the peaceful endurance of Lithuanian people despite the threats they faced throughout history. After the 3rd partition of the Polish–Lithuanian Commonwealth in 1795, Lithuania became part of the Russian Empire. Poles and Lithuanians unsuccessfully rebelled against Russian authorities in 1831 and 1863. These two uprisings are connected with the beginnings of the hill: as families could not locate bodies of perished rebels, they started putting up symbolic crosses at the site of a former hill fort.

Independent Lithuania (1918–1939)
When the old political structure of Eastern Europe fell apart in 1918, Lithuania once again declared its independence. Throughout this time, the Hill of Crosses was used as a place for Lithuanians to pray for peace, for their country, and for the loved ones they had lost during the Wars of Independence.

Soviet occupation (1944–1990)
The Lithuanian public was subject to religious persecution, during the occupation of the Soviet Union from 1944 to 1990. Many of these endeavors included the persecution of clergy members, anti-religious propaganda, and the prohibition of religious teachings. As a continuation of their ancestors, the Lithuanian populace continued to safeguard their religious freedoms, this encompassing the Hill of Crosses. Visitors would carry crosses with them, either to commemorate their loved ones, offer prayers for better health or success, or as a tribute to significant historical events.

However, during this time period, the Hill of Crosses signified the public's opposition to Soviet suppression. This contradicted the prevailing Soviet ideology of the era. The members of the Soviet KGB recognized this, resulting in prolonged efforts to destroy the landmark and prevent new emergences of crosses. Despite the peaceful resistance, the Soviets bulldozed the site three separate times, and there were rumors that authorities planned on flooding the area. The Soviets used other numerous tactics to deter the public from visiting the hill, such as deeming the crosses had no artistic value, blocking roads from visitors, and guarding of the hill by the KGB and Soviet army. The Soviets would apprehend anyone bringing crosses to the hill, usually resulting in penalties and incarceration. Despite these efforts to destroy the landmark, the Lithuanian public would continue to bring crosses to the hill every night, risking harsh punishment.

Recent events
In May 2013, Šiauliai District Municipality adopted rules regarding the placement of crosses. People are allowed to erect wooden crosses less than 3 m in height with no permits. In December 2019, a tourist from China removed and tossed away a cross believed to be set up by the Hong Kong pro-democracy camp. She later condemned the protesters in a Twitter post and in an Instagram video saying, "We have done a good thing today. Our motherland is great." Lithuanian Foreign Minister Linas Linkevičius condemned the woman's action in a tweet that called it a "shameful, disgraceful act of vandalism" and said such behavior "can't and won't be tolerated".

Significance of the Hill of Crosses
After the dissolution of the Soviet Union in 1990, the practice of Lithuanian cross-crafting became very popular. Visitors were able to make crosses out of small twigs and rocks and tie them together with grass, in order to show their support. Due to the symbolism of cross-crafting during the Soviet occupation, UNESCO named Lithuanian cross-crafting in the lists of good safeguarding practices and intangible cultural heritage. The hill stood as a testament to the Lithuanian people's determination to preserve their religious and national identity during these times. As a result, in the post-Soviet years, the number of crosses exploded. Free from religious oppression, the Lithuanian public was able to practice their religious beliefs without fear of persecution. Due to its religious significance, it became a site of catholic pilgrimage. On September 7, 1993, Pope John Paul II visited the Hill of Crosses, declaring it a place for hope, peace, love, and sacrifice. In 2000, a Franciscan hermitage was opened nearby. The interior decoration draws links with La Verna, the mountain where St. Francis is said to have received his stigmata.

title: Hill of Crosses


text:
Ceftazidime

Ceftazidime, sold under the brand name Fortaz among others, is a third-generation cephalosporin antibiotic useful for the treatment of a number of bacterial infections. Specifically it is used for joint infections, meningitis, pneumonia, sepsis, urinary tract infections, malignant otitis externa, Pseudomonas aeruginosa infection, and vibrio infection. It is given by injection into a vein, muscle, or eye.

Common side effects include nausea, allergic reactions, and pain at the site of injection. Other side effects may include Clostridium difficile diarrhea. It is not recommended in people who have had previous anaphylaxis to a penicillin. Its use is relatively safe during pregnancy and breastfeeding. It is in the third-generation cephalosporin family of medications and works by interfering with the bacteria's cell wall.

Ceftazidime was patented in 1978 and came into commercial use in 1984. It is on the World Health Organization's List of Essential Medicines. Ceftazidime is available as a generic medication.

Medical uses
Ceftazidime is used to treat lower respiratory tract, skin, urinary tract, blood-stream, joint, and abdominal infections, and meningitis.

Ceftazidime is the first-line treatment for the tropical infection, melioidosis, an important cause of sepsis in Asia and Australia.

Labeled indications include the treatment of patients with:
 * Pseudomonas aeruginosa infections
 * other Gram-negative, aerobic infections
 * neutropenic fever

As a class, cephalosporins have activity against Gram-positive and Gram-negative bacteria. The balance of activity tips toward Gram-positive organisms for earlier generations; later generations of cephalosporins have more Gram-negative coverage. Ceftazidime is one of the few in this class with activity against Pseudomonas aeruginosa. However, ceftazidime is less effective for S. aureus than first and second generation cephalosporins. Also. cephalosporins until fourth generation are not active against methicillin-resistant Staphylococcus aureus.

Spectrum of activity
Clinically relevant organisms against which ceftazidime has activity include: Ceftazidime generally has poor efficacy against anaerobes, such as Bacteroides spp.
 * Gram-negative aerobes such as Enterobacter, Escherichia coli, Haemophilus influenzae, Klebsiella spp., Proteus spp., Pseudomonas aeruginosa, and Neisseria meningitidis
 * Gram-positive aerobes, such as group B streptococci, Streptococcus pneumoniae, and Streptococcus pyogenes

The following represents MIC susceptibility data for a few clinically significant pathogens:
 * Escherichia coli: 0.015–512 μg/mL
 * Pseudomonas aeruginosa: ≤0.03–1024 μg/mL

Side effects
Ceftazidime is generally well tolerated. When side effects occur, they are most commonly local effects from the intravenous line site, allergic reactions, and gastrointestinal symptoms. According to one manufacturer, in clinical trials, allergic reactions including itching, rash, and fever, happened in fewer than 2% of patients. Rare but more serious allergic reactions, such as toxic epidermal necrolysis, Stevens–Johnson syndrome, and erythema multiforme, have been reported with this class of antibiotics, including ceftazidime. Gastrointestinal symptoms, including diarrhea, nausea, vomiting, and abdominal pain, were reported in fewer than 2% of patients.

Another source reported, in addition, blood tests of patients may show increased eosinophils (8%), increased lactate dehydrogenase (6%), increased gamma-glutamyl transferase (5%), positive direct Coombs test (4%), increased platelets (thrombocythemia) (2%), increased ALT (7%), increased AST (6%), or increased alkaline phosphatase (4%).

Contraindications
Ceftazidime is contraindicated in people with a known allergy to ceftazidime or to any other cephalosporin antibiotic.

Precautions
Ceftazidime is mainly eliminated by the kidneys into the urine. As such, drug levels in the blood may build up in persons with kidney injury or kidney disease. This includes those on dialysis. In these cases of renal impairment, the drug is dosed less frequently. No dose adjustment is needed for those with liver disease.

Pregnancy
According to the manufacturer, research studies in mice and rats showed no evidence of harm to the fetus, even at up to 40 times the human dose of ceftazidime. Importantly, though, no high-quality research studies of the effects of the drug in pregnant women were conducted.

Mechanism of action
Third-generation cephalosporins differ from earlier generations in the presence of a C=N-OCH3 group in their chemical structure (cefuroxime & cefuzonam also bear this functional group but are only listed as class II). This group provides improved stability against certain beta-lactamase enzymes produced by Gram-negative bacteria. These bacterial enzymes rapidly destroy earlier-generation cephalosporins by breaking open the drug's beta-lactam chemical ring, leading to antibiotic resistance. Though initially active against these bacteria, with widespread use of third-generation cephalosporins, some Gram-negative bacteria that produce extended-spectrum beta-lactamases (ESBLs) are even able to inactivate the third-generation cephalosporins. Infections caused by ESBL-producing Gram-negative bacteria are of particular concern in hospitals and other healthcare facilities.

Chemistry
In addition to the syn-configuration of the imino side chain, compared to other third-generation cephalosporins, the more complex moiety (containing two methyl and a carboxylic acid group) confers extra stability to beta-lactamase enzymes produced by many Gram-negative bacteria. The extra stability to β-lactamases increases the activity of ceftazidime against otherwise resistant Gram-negative organisms including Pseudomonas aeruginosa. The charged pyridinium moiety increases water-solubility. Ceftazidime shares the same variable R-group side chain with aztreonam, a monobactam antibiotic; the two drugs share a similar spectrum of activity, including activity against Pseudomonas aeruginosa.

title: Ceftazidime